36. getməzdən qabağ deyirdim ki (haqqlarım vəhşicəsinə pozulanda əlaxsusda) birdə bura qayıdanı siksinlər. amma görürəm ki insanın doğulduğu yeri, anasını, atasını, qardaşını və b. dost, qohum-əqrəbalarını (çox yaxın olanları nəzərdə tuturam.) atıb getmək o qədər asan deyil. əsas da anadan çox darıxır insan. o ki, skype'də danışırsan , baxır gözünün içinə bəzən də uzun müddət görməyəndə səni danışığından hiss eliyirsən o kövrəltini. gözlərində danışmağa çox sözü var amma nədənsə hərdəfə rutin şeylərdən danışır səni də darıxdırmasın deyə. biraz kefin pis olanda, onun 10 qatını yaşıyır ana, amma bildirmir sənə. yəni hər şeyi atıb getməmək üçün bir səbəbim olacağsa bu olsun. amma mövcud vəziyyət əfsus ki azərbaycan gəncini müvəqqəti də olsa nələrisə atıb getməyə məcbur eliyir.