5. tam razıyam bu görüşlə. blət insan dünyaya gətirirsən e sən, hardan bilirsən həmin insanın böyüyəndə onu dünyaya gətirdiyin üçün səndən nifrət etməyəcəyini? bəlkə o heç mövcud olmaq istəməyəcək? amma hər şeyə qatlanmağa məcburdu çünki sən uşağınınn olmasını istəyirdin və ya cəmiyyətin təzyiqi ilə "hamı necə, mən də elə" fikri ilə hərəkət edirdin. elə bilirsən həyat çox gözəldi? ətrafına bax. hər şey çox bərbad ola bilər: genetik defektlər, fiziki və əqli xəstəliklər, ağrılar, bütün mənfi hisslər və başına gələ biləcək bütün pis hadisələr, müharibələr, həyatın bəlli bir mənasının olmaması, modern quldarlıq(65 yaşına qədər borclanaraq başqası üçün işləməyi nə adlandırmaq olar?). nə qədər insan öz həyatı pis vəziyyətdə ola ola gedir neçə uşaq sahibi olur. niyə axı? o uşaqlar böyüyüb onlara baxsın deyə? bu çox eqoist bir hərəkətdi. əgər mütləq uşaq istəyirsənsə nə qədər sahibsiz uşaq var. onları sahiblən. artıq dünyaya gəlmiş birinə kömək etmiş olarsan. yoxsa niyə bu xarabaxanaya başqasını da gətirəsən?