364. elə bil geriyə qayıtmışam, qayıtmaqdan qorxduğum özümə geri dönmüşəm. halbuki bu hissləri çoxdan geridə qoyduğumu sanırdım. yenə ən kiçik problem saatlarla beynimdə böyüyür. gecələr uzanıb saatlarla tavana baxıram, yata bilmirəm, yatmağı bacarsam da gördüyüm yuxular kabusuma çevrilir. yemək yemək də yadımdan çıxır. özümü də unuduram hərdən. hər gün səhər düzələr inşallah deyirəm, amma hər səhər daha betəri olur. tez-tez ölüm haqqında düşünməyə başlamışam. yaşamaq istəmədiyim üçün yox, sadəcə yorulduğum üçün. ən azından sabah öləcəm deyə bir bəhanəm olardı. yəqin ki, səhər tezdən sahilə gedərdim, günəşin çıxmasını izləyərdim. ən sevdiyim insanları görməyə çalışardım. bəlkə məni ciddiyə almazdı, bəlkə mesajımı cavabsız qoyardı. yenə də cəhd edərdim. sonra sakitcə oturub indiyə qədər edə bilmədiyim hər şeyi düşünərdim, qəbullanardım. insan bəlkə də ölümdən yox, yaşaya bilmədiyi anlardan qorxurmuş. bütün bu düşüncələrin içində ən ağır olan ölüm deyil, ən ağır olan yaşamaq istədiyin həyatdan bu qədər uzaqlaşdığını hiss etməkdir. insanın canını alır bu hiss, hər səhər "bəlkə bu gün düzələr" ümidi ilə oyanıb, hər axşam eyni yorğunluqla gözlərini qapamağa çalışmaq bir yerdən sonra dözülməz olur. insanı ən çox yaşamaq yox, yaşaya bilməmək yorurmuş. beynimdəki yorğunluq bədənimə də yansıyır, yorğunluq o qədər ağır gəlir ki, ayağa qalxmadan öncə uzun-uzun düşünürəm. ümid edirəm, hər şey yaxşı olar.
son olaraq da bunu qoyub gedirəm.