absurdizm

əsrimizin 50-ci illərində (gbax: ekzistensializm) ideyalarının əleyhdarı kimi meydana çıxıb, bu ideyalara istehza edən ədəbi cərəyandır. (gbax: antiteatr) və (gbax: antidram) adları ilə də tanınır. ən qabarıq ifadəsini (gbax: eugene ionesco)nun "(gbax: daz xanəndə qadın)" və (gbax: samuel beckett)in "(gbax: qodotu gözlərkən)" pyeslərində öz əksini tapmışdır. absurdistlər sənətdə intellektualizmə qarşı çıxaraq, bu yolla gedənlərin həlli qeyri-mümkün problemlərlə məşğul olmalarına istehza edirlər. onlar sənətdə (gbax: rasional) cəhəti inkar edən fəlsəfi-estetik mövqedə dayanırlar. insanın qismətlə bağlı tənhalığını göstərən əsərləri ilə absurdistlər ekzistensializm üçün səciyyəvi olan çarəsizlik, bədbəxtlikdən çıxılmazlıq motivlərini daha da şiddətləndirmişlər. belə yaradıcılıq prinsipləri fransız yazıçılarından (gbax: jacques audiberti), (gbax: boris vian) və s. poeziya və dramaturgiyası üçün də səciyyəvidir. bu cərəyana mənsub olan yazıçıların bir qismi (gbax: antiintellektualizm) şüarı altında insan təbiətini erotik sifətlərlə məhdudlaşdırırlar.