kiçik xoşbəxtliklər

Ağır və yorucu bir gündən sonra iti gəzintiyə çıxarmaq. Tək başıma etsə idim maraqsız olardı amma evin içində yola gedə bilmədiyim, çöldə isə qardaş olduğum balaca xalam uşaqları ilə gəzdirirdik iti. Axşamüstü idi deyə çöldə də insan həmişəkindən çox idi. Bəziləri dərsdən gətirdikləri uşaqlarına əl ilə iti göstərir, bəziləri yaxınlaşmağa çalışır, bəziləri itlə bağlı söhbətlər edir, bəziləri isə hətta evlərinə belə dəvət edirdi ki onların iti ilə bizim itimiz oynasın (u: itimizin balaca dostu oldu bu arada). Qorxanlar da var idi aralarında ki bunlar daha çox 1-ci 2-ci sinifə gedən uşaqlar və yaxud da analar idi. Amma it balaca olduğu üçün çox da qorxan yox idi. Bəziləri itimizə özlərindən yeni ad qoyub elə çağırırdılar. Belə bu tərəflərdə itini gəzdirən adam çox deyil deyə və kiçik itə "ip" bağlayıb gəzdirən demək olar ki heç yoxdu deyə qəribə və gülməli gəlirdi çoxuna. Bir qoca xala itimizin oyuncaq ayısını ağzında bütün kənd boyu gəzdirməyinə görə nə qədər gülmüşdü hətta. Durduq yerə tanımadığım adamlarla belə üz gülümsədən hallarım 1 gündə heç bu qədər çox olmayıb deyə hələ də o pozitivliyi içimdə daşıyıram aq. Sosial olmaq istəyən, insanlara qarışmaq istəyən it saxlasın ən yaxşısı. İnsanlar özü yaxınlaşır və dialoq qurmaq daha asanlaşır ən azından(u: belə başlıqdakı entrilərimə baxdım. Mən yetimin xoşbəxtlikləri ancaq itimlə bağlıdı aq. Şikayətlənmirəm şəxsən)