104. heç kəsin dəyər vermədiyi, maraqlanmadığı, qıraqdan baxanda yazıq kimi görünən adamlarla yaxın münasibət qurmaq, onlara dəyərli olduqlarını, əslində bizim kimi normal insan olduqlarını hiss etdirmək. bunlar arasında qocalar, əlillər və yaxud da bizim işləməyə utandığımız, amma məcburiyyətdən həmin sahədə işləyib pul qazanaraq özünü dolandırmağa çalışan insanlar ola bilər. həqiqətən də bu insanlar çox saf, təmiz qəlbli olurlar. bəlkə bəziləri qıraqdan kobud, heç kəsi sevməyən biri kimi görünə bilərlər. amma onlara azca yaxınlaşan kimi başa düşürük ki, yox e sən onlara dəyər versən, onlar sənə beş qatını qaytaracaqlar.

rəssamlıqda "натурщик", "натурщица" adlandırdığımız adamlar olur. hansı ki, gəlib bir neçə saat kukla kimi bir yerdə otururlar, ya da ayaqüstə hər hansı bir formada dayanırlar və biz onları çəkirik. əksər zamanlarda bu cür işləyənlər milliyətcə rus olurlar. amma bəzən azərbaycanlıları da görə bilirik. yaşları da 40-dan çox olur. bəziləri çılpaq (daha çox maaş alırlar), bəziləri isə paltarla dayanırlar. bu gün də dərs vaxtı onlardan biri ilə söhbət etdim azca. 50 yaşlı balacaboy zəif bir kişi idi. nə yoldaşı var idi nə də uşaqları. deyir ki, 2012-dən bəri hər yay minirəm avtobusa, 1 aylıq gedirəm türkiyənin hansısa şəhərinə, izmirə, istanbula, ankaraya, gəzirəm, özümə təzə paltarlar alıram, gecələri də 15-20 dollarlıq hotellərdə qalıram. deyirəm bəs tək gedib gəzməkdən darıxmırsız? cavab verdi ki, "yox niyə darıxım? gedib gəzirəm də özüm üçün". əlbəttə o bunu deyəndə başa düşmək olurdu ki, həqiqət belə deyil. amma nə deyə bilərdim ki.

söhbətin məğzindən çox qırağa çıxdım deyəsən. uzun sözün qısası, çalışaq ki, bu cür insanları yaddan çıxararaq özümüzdən uzaqlaşdırmayaq. onları kəşf edin. əmin olun ki, bunu etməklə həm onun həm də özünüzün maraqsız həyatınıza rəng qatmış olacaqsınız.