59. rayonda olanda pişiyim var idi, deməli keçən yay yox, ondan əvvəlki yay əmimoğlu bir bala pişiyi yoldan tapıb bizə gətirmişdi. kənd yerində pişiydən bol nə var ki? evdə əvvəlcə pişik təbii olaraq istənmədi, ancaq evə izah verdim ki, onsuz da bağda qalacaq. nəsə qaldı. pişiyin adını da "rıjık" olaraq qoyduq. mənası "kürən" demək imiş. mən bilmirdim. nəsə mən buna baxdım, südlə qidalanırdı, kartondan soyuq olmasın deyə ev də düzəltmişdim onun üçün. hətta pambıq ilə də doldurmuşdum ki, rahat olsun. teras da oturub kitab oxuyurdum, srazu uzanırdı qucağımda, yatıb qalırdı. süd alırdım bir balon, evdə qoymurdum içsinlər, ona verirdim. nəsə günlər keçdi, ay dolandı. 3 aydan sonra artıq şəhərə dönmə vaxtı gəldi. amma bu dəfə evdəkiləri pişiyi aparmağa razı sala bilmədim. evdə 1-2 kilo ət var idi. onun qabağına qoyub getdim. guya öz ağlımca acından ölməməsi üçün tədbir görürdüm. nəsə qayıtdım şəhərə. 3 gün 5 gün, insan təbiətidir- unutdum pişiyi də.

keçən il. pandemiyaya görə martdan avqustadək kənddə oldum. nəsə bir gün pəncərədən pişik səsi eşitdim. baxdım, gördüm, aha, həmin pişik- "rıjık". həddən çox sevindim. həm vicdanım rahatladı ki, bəs pişik ölməyib. həm də ki, pişik də buranı unutmamışdı. xeyli böyümüşdü. qarnı da şişik idi. hamilə ola bilərdi. çünki day qucağımda oturmurdu. sığal çəkməyə də qoymurdu. özü də səhər gedir, axşam yatmağa, yeməyə gəlirdi. keçən il də 1-2 ay qaldı. sonra yenə biz şəhərə qayıtdıq.

indi bu il də kəndə gəlmişəm, yolunu gözləyirəm. ümid edirəm ki, sağdır, çox gözlətməz məni.