11. Vizual yaddaşımın eşitmə yaddaşından qat - qat çox yaxşı olduğu, qısa yaddaşımın (kartı) isə uzun yaddaşıma görə çox pis olduğunu dəfələrlə və illər əvvəl fərqinə varmışam. Nəticə: hər gün nəsə unuduram, itirirəm. ona görə evdən çıxıb adicə dükana gedəndə belə bel çantam (Rücksack) yanımdadır. Hər şeyi atıram içinə ki itməsin. Amma itir.
insanları üzlərindən tanıyıram, nəinki adlarından. Ona görə, təkrar görüşəndə (yeni insanlarla) adları ilə xitab eləmirəm, yalandan söhbəti fırladıram gedir, sonra yenə nə görüşmüşürük (də).
Digər pis tərəfi: uşaqlıqda yaşadığım şeyləri unuda bilmirəm və heç də yaxşı uşaqlığım ( körpəlikdən təxmini 9;10- cu sinifə qədər) olmayıb. O günlər, acı xatirələr hələ də gözümün qabağında ara-sıra canlanır (baxma: acı uşaqlıq xatirələri). Sonra da deyirlər ki, niyə introvertsən. Kefimdən! Yaşadığlarımı unuda bilsəm, qorxmadan, çəkinmədən mən də yeni insanlar tanımağa çalışaram.

Dünən qapını açıb evə girəndə qəribə bir yanıq iyi gəldi burnuma. Vəə bummm, beyin 2000-lərin əvvəlinə gedib yaddaşımın bir küncündə ilişib qalmış hadisəni 4k 120 fps-də, özü də oled ekranda canlandırdı. dondum, qaldım. indiyə kimi o səhnəni heç vaxt kefimdən xatırlamamışam, çünki xoş uşaqlıq xatirələrin aid deyil. Nəysə, qapını bağladım, biraz dondum qaldım. Post trauma dönəmi hələ də çıxmayıb canımdan və görünən odur ki, ölənə kimi də çıxmayacaq yaddaşımın sayəsində.