18. güzgü ilə söhbətim

ən ağır yaranı ən yaxınlarıdan almaq yerlə bir edir insanı.
hə...
yaşamışam bu duyğunu.
boşluğa düşür insan.əvvəlcə anlamırsan,hissetdirmirlər yoxluğunu.
qəlbinin ilk dəfə qırıldığı zaman anlayırsan.yoxluğunu hissedirsən.
zaman belə sənin üçün getmir artıq.bütün dostlarının yanındadı ancaq səndən uzaqdı.
bilərək seçib bu yolu,səndən uzaqlığı.
heç bir bəhanə gətirmədən,səssiz səmirsiz getməyi özü seçib.
sənin heç xəbərin də olmayıb,anlamamısan.
üzünü belə xatırlamırsan indi.bu yazını yazarkən belə için titrəyir.
ancaq barışmısan yoxluğu ilə.
dözmüsən,yoxluğunun çətinliklərinə alışmısan artıq.
onun kimi olmaq istəmirsən.kiçik bir ehtimal belə səni parçalayır.
xoşbəxlikdən uzaq durursan daim.
birini sevməkdən bağlanmaqdan qaçırsan.onun kimi olmaq istəmirsən çünki.
onun etdiklərini etmək istəmirsən...

bu mahnının sözləri də məndən sənə gəlsin.

"gittin, kanadı kırık kuştum
sustum, sözlerine küstüm
hani kırılırsın siyaha
nöbet nöbet geceler boyunca,

dün güne dize gelince,
yürek acılara doyunca,
o tez dönüsün gec olunca,
kendime tahammülü öğrendim..

kördüm, bilendim, seni unutmayı öğrendim..
sen yoktun ben yalnız kalmayı öğrendim,
acıya duvar gibi durmayı ögrendim,
kaybolmuş bir dilin sözcükleri gibi,
köksüz, bağsız durmayı öğrendim..."