1319. Bakı üçün burnum göynəyir. Doğulub-böyüdüyüm şəhəri məcburiyyətdən tərk edib gəlmişəm Litvaya amma heç xoşbəxt hiss etmirəm. Kasıbçılıq pis şeydir, kasıbçılıqdan daha pisi isə heç bir güclü əlaqələrinin olmamasıdır. Nə atamın əlaqələri var, nə də anamın. Kim nə deyir desin amma indiki dövrdə öz ayaqlarının üstündə durmaq çox çətindir. Haradansa dəstək olmalıdır ki, qabağa getməyə bir yerdən başlayasan yoxsa öz başına çabalayırsan. Xroniki yorğun hiss edirəm hər şeydə. Çünki, 20-li yaşlarımdayam amma nə maşınım var, nə də evim. Bakıda təhsil aldığım ixtisasda da bəxtim gətirmədi deyə 500-600 AZN-ə işləyirdim. Offisiant məndən çox qazanırdı. Bu həyatda dünyaları idarə etmək kimi xəyallarım yoxdur. Sadəcə qarşıma doğru insanların, doğru fürsətlərin çıxması ilə güvənli bir gələcək qurmaq yolunda çalışmaq istəyirəm, çünki indi sanki dənizin ortasındayam və hara gedirəmsə gedim bir quru parçasına rast gəlmirəm kimi hiss edirəm.