2. Demək ki, arada sevgi duyğusunu açıqca göstərə biləcək güvən yoxdur. Atanın bunu necə qarşılayacağından əmin olmamaqdan qaynaqlana bilər. iqnor mu edəcək, xoş mu qarşılayacaq, eyni sevgini qaytaracaq mı, daha azını mı qaytaracaq, daha çoxunu mu qaytaracaq. Daha azını qaytaracaqsa, uşaq bölüşdüyü sevginin yetərli dəyər görmədiyini görüb növbəti dəfə bölüşməyəcək. Bəlkə də, sevgini ifadə edə biıməmətin konkret səbəblərindən biri gözlənilən dəyərin verilməsinə olan etimadın azlığıdır.

Bir başqa səbəb də uşağın ümumiyyətlə sevgini ifadə tutumunda çatışmazlığın olmasıdır. Amma burda belə bir sual ortaya çıxır; bu tutumda niyə çatışmazlıq var? Ata uşaqlıqdan bəri necə davranıb ki, bu tutum uşaqda ona qarşı inkişaf etməyib. Ata uşağa nə qədər və necə sevgi göstərib uşaq böyüyərkən? Nəticədə ata ilə olan münasibətin qaydalarını qoyma imtiyazı adətən atada olur.

Mənə elə gəlir ki, çox vaxt ata əgər uşaqlıqdan bəri sevgisini açıq şəkildə göstərməyi əsirgəmirsə və dəstək olursa, ona sevgini göstərmək çətin olmur. indi bunu bütün məsuliyyəti ataya atmaq kimi də görə bilərik, hansı ki, bəlkə də, bir az haqsızlıq kimi qələmə alına bilər. Əlbəttə, atalar çalışır vuruşur bizim üçün və s. Ona görə borclu hiss edə bilərik ona qarşı və ya sevgiyə layiq, ideal ata fiqurunu zehnimizdə qorumaq üçün bu baxışı atanı günahlandıraraq övladın özünü məsuliyyətdən haqsız şəkildə xilas etməsi kimi də tənqid edə bilərik. Amma məncə bu çox hallarda sadəcə ideal obyekti fikrimizdə qoruyaraq mənliyi müdafiə etmək cəhdi olar. Bəli ata çalışır vuruşur, bəs uşağın emosional ehtiyacların qarşılanması? Bu iqtisadiyyatda çətin görünür.