17. Hər şeyə məna yükləməyə çalışmaqla gəlinəcək nəticədir deyə düşünürəm. Abituriyent vaxtı filan fakültəyə daxil ola bilmək üçün gecəmi gündüzümə qatırdım. Elə bilirdim ki bu fakültəni qazanmaqla həyatıma rəng qatmış olacam və həyatım daha da gözəlləşəcək. iş orasıdır ki, həmin fakültəyə qəbul oldum, 1-2 gün eyforiya, təbriklər, fıss. Sonu fiasko. içimi dərin səbəbsiz kədər, boşluq bürüdü. Anladım ki, həyatıma məna qatan arzum deyil, arzuya gedən yoldur. Düzü, 2-3cü kurslarda anladımki bu heç mənə lazım da deyildi, düzü. Mən başqa şey istəyirmişəm.

Bu misalı həyatımın bütün sferalarına aid edirəm. Yəni nə vaxtsa parisdə düz eyfelin yanında yemək yemə istəyinin məni xoşbəxt edəcəyini düşünürdüm, amma tələbə vaxtı uşaqlarla yediyim kolbasa və boyat çörək daha xoşbəxt edirmiş məni, anladım. Paris simvolik bir şeydir. Onun timsalında neçə arzular kimlər üçünsə məna daşıyıcısıdır. Əldə edənlər üçün mənasızlıq tilsimi.

Sözüm ona, nədəsə məna axtarmağa çalışmayın, yoxdur zatən. Obyektlərə məna və ya mənasızlıq xalı verən bizik, obyekt isə həmişə dəyişməz qalır. illa da məna axtarırsızsa, çıxın gedin Tibetə zada. Zarafat edirəm. ingilislər demiş, less is more. Az çoxdur. Ölçülü yaşayın, mənanı özümüz yaradırıq.