1. sevginin ən çirkin halı. hətta sevgi adlandırmağı da düzgün hesab eləmirəm, çünki belə insanların beynində ideallaşdırılmış bir variantınız olur və ona çatmaq üçün dəridən-qabıqdan çıxırlar.

son iki ildə sayısız formalarda, müxtəlif mənbələrdən əlaqə saxlamağa çalışıb. əvvəl emosional tərəfimi və həqiqi hisslərimi göstərib bir qarşılıq görməyi ümid etsəm də, sadəcə egosunu bəslədiyimin fərqinə varıb özümü tamamilə geri çəkdim. bu münasibətin tipik bir “push-pull” olmadığını, altında daha dərin, daha ali hisslərin olmasını istəmişdim və elə zənn edirdim. belə şeyləri üzə çıxaran sözlər yox, qarşındakı insanın hərəkətləridir. sadəcə qırağa çəkilib izləməyə başladım.

öz duyğuların təmiz olanda, bir zamanlar həmin insana dəyər verdiyin halda bu cür rəftar hörmətsizcə gəlir. çünki birinin çəkdiyi sərhədi israrla tapdalamaq, sözlərini saymamaq özü ya hörmətsizlik, ya da xəstəlikdir.

artıq mahnılardakı kimi intensiv, ağrılı və unudulmaz sevgilər yaşamaqdan qaçıram. bir çox mahnıya qulaq asmıram, çünki duyğuları manipulyasiya edir, gerçəklik üzərinə örtü çəkir. hissləri bir kənara qoyub reallığa qayıtmaq özü də asan deyil.

əslində, bu barədə yazmağa başlayanda deyiləsi çox sözüm olduğunu, içimdə yığılmış söz qalaqları olduğunu düşünürdüm. amma belə baxıram, məsələ elə heç bir sözümün qalmaması imiş. bir insanı buraxmaq: ona deyəcəyin sözün, izah ediləcək bir şeyin qalmaması imiş. məndən onu buraxmağımı istəyir, amma başa düşmür ki, mən artıq yoxam. geriyə qalan küllərə bərk-bərk sarılıb canlamasını gözləyir. və ya onu canlandırmasını: bir zamanlar hiss etdiklərini yenidən hiss etdirməyimi.

birini sevəndə yanında, hisslərini sevəndə isə beynində qalmağı seçirsən. ona görə unudulmaqdan, önümə baxmağımdan bu qədər qorxursan; dəyərini ancaq başqasının gözü ilə ölçməyin bədəli budur.