azərbaycan

| mədəniyyət

əjdaha lazımdı   googllalink

    219. Ölülərdən ibarət ölkə. cəlil Məmmədquluzadə "ölülər" əsərini 1909-cu ildə, yəni bundan 112 il öncə yazıb, fəqət sevil Atakişiyevanın intiharından sonra bir daha heç yanılmayacaq qədər əmin oldum ki, cəmiyyətimizdəki cəhalət və xurafat bir əsr keçməsinə baxmayaraq, eyni pik səviyyədədir, biabırçı həddədir.
    Maraqlısı odur ki, insan öz həyatını planlı qurduqda və çevrəsində dilədiyi kimi insanlar gördükdə bu gerçəyi qavramaq istəmir, korlaşır. Cəmiyyət faktorunu keçici də olsa, unudur. Hazırda gördüyümüz budur ki, Cəmiyyətimiz ölülərdən ibarət qəbiristanlıqdır:
    "Mənim adım kefli isgəndərdir. Bəs sizin adınızı nə qoyaq? Mən dağları, ulduzları və dünya aləmlərini bura şahid çəkirəm və bu qızlara nişan verirəm, soruşuram ki, bu camaata nə ad qoymaq olar? Bu vədə hamısı bir səslə cavab verərdilər. ÖLÜLƏR.... Və bizdən sonra gələnlər sizi yada salıb deyəcəklər.. Ölülər..."

    Mənim nəzərimdə, kefli isgəndər də bir ölü olub o əsərdə, qalıb mübarizə aparmaq varkən içkini əlində bayraq etdiyi üçün. 3 gündür hamı kimi mən də aşa bilmirəm sevilin intiharını, sorğulayıram, Depressivləşirəm, həyatdan soyuyuram, sonra mirzə cəlilin bu cümləsini xatırlayıram: "Ölülər rahat idi, əsl dirilməli olanlar yaşayanlar idi."
    Neçə-neçə sevillər qurban verməmək üçün, dirilməliyik, pişiklərim.
    Lənətləmək, şikayətlənmək çarə deyil, bu cəmiyyətdə olduğumuz müddətcə yıxılana əl uzatmalı, kiçiklərə aydın yol göstərməliyik. Hər çorta getmək istəyəndə bunları xatırlayıb, özümə stimul verirəm, sözlüyün cəmiyyəti dəyişdirəcəyini düşünmək absurd olar, fəqət aydın gənclərin aydın övlad yetişdirəcəyini təxmin etmək çətin deyil.

    9 əjdaha!

    22.02.2021 22:50, reyn
    218. Gələcəyini heç yaxşı təsəvvür edə bilmədiyim və yaxın 10 il ərzində daimi yaşayış üçün tərk etməyi düşündüyüm dırnaqarası vətən, əslində dəyərsiz ölkə. Bacarmasam, qalıb mübarizə aparmaq kimi xülyalara getməyəcəm, cəhalətə qarşı bir fərd, bir can heç nə deməkdir. Vaxt gələcək, səni, məni, bizi yemək üçün vəhşiləşəcəklər, öz cahilliklərini aşmağa yox, ondan güc vasitəsitək istifadə etməyə çalışacaqlar. Onda bizim onlara qarşı heç bir silahımız olmayacaq, təəssüf ki, reallıq belədir.

    Qəbul edirəm, Azərbaycana dair gələcəyi hər zaman aydın görürdüm, daha doğrusu, görmək istəyirdim, hər dəfə fərqli utanc hissi ilə rastlaşanda "eybi yox, bu da keçər" deyirdim, amma xeyli zamandır belə düşüncənin daşını atmışam, nə qədər bu sözü sevməsəm də, bura həmişə "xaraba" ünvanına layiq olub, istər insanı, istər idealları, istərsə də idarəçiləri həmişə bu xarabaya bərabər dəyərdə olublar, nə qram əskik, nə qram artıq. Azərbaycan budur, gördüyümüz xarabalıqdır. Bu xarabalığın düzəlməsi qeyri-mümkündür, çünki insanı buranın düzəlməsinə qarşı çıxır, bunu sikindirik arqumentlərlə dəstəkləyir və sənin söz deməyə, nəyisə cəhd göstərməyə həvəsin qalmır. Mənəvi sındırılma bu olsa gərək.

    Nəysə, əlqərəz, Azərbaycan sevilməyə dəyər ölkə deyil, ümidvaram, bir gün hamımız istədiyimiz ölkədə, istədiyimiz şəraitdə yaşamağa layiq olarıq, burada məhv olmuş həyatlar görmək bizim bütün xoşbəxtliyimizi əlimizdən alır və almağa da davam edəcək.



hamısını göstər

sən də yaz!