Nə vaxt istəsən, gəl, zəng vur, – onunla belə razılaşmışdıq. Birinci dəfədir ki, müsahibə üçün, az qala, gün və saat təyin etmədən yola çıxırıq. Fotoqrafımızla həmin istini, sözün bütün neqativ mənalarında, hiss edə-edə kinostudiya tərəfə qalxırıq.
Telefonumu çıxarıb müsahibimə zəng vururam. Elə bu dəm, nəhayət, yol məşəqqətimiz bitir və özümüzü kinostudiyanın giriş qapısının düz yanındakı kafenin kölgəliyinə veririk. – Mən sizi görürəm, keçin içəri, yaxşı çayımız var... – telefonun o biri ucundan səs eşidilir. Uzaqdan, lap uzaqdan isə bir nəfərin bizə əl yellədiyini görürəm.
"Report" rejissor, aktyor Namiq Ağayevlə müsahibəni təqdim edir. – 64 yaşınız var. Düzü, bu yaşı sizə vermək olmur, – müsahibimlə görüşüb yerimizi rahatlayırıq. – Optimist adamam, hər şeyə optimist yanaşıram, ola bilsin, ona görədir. – Hazırda hansı layihə üzərində işləyirsiniz? – "Kinostudiya sakinləri". Bu, uzun illərdən sonra "Azərbaycanfilm"in ilk layihəsidir.
İndi onun montaj mərhələsidir. Bədii-sənədli formada olan bir filmdir. – Mövzusu barədə bir az geniş danışsaq... – Danışaq da. Bilirsən, biz 40 ildən çoxdur, demək olar, burada yaşayırıq, – əllərini yana açıb kinostudiyanın ərazisini göstərir, – elə bil buranın sakinləriyik.
Bu adamların hər birinin kinostudiyada öz otağı, məkanı, yeri-yurdu, bir sözlə, öz hekayəsi və tarixi var. Aktyor dostum Mahir Dərvişin həmişə əlində çəkic olardı, dekorator idi axı... Uzun illər "Azərbaycanfilm"də ölü dövr oldu, film çəkilişləri, demək olar ki, dayandı.
Mahirdə də, bir növ, bu situasiya ilə bağlı ideya yarandı. Həmin çəkici götürür, düşür kinostudiyanın canına ki, bəs mən film çəkirəm. Hamı soruşur, nə haqqında: deyir, özümüz haqqında.
Extract — continue reading at the source.
