Bu gün tanınmış şair, publisist Tofiq Abdinin doğum günüdür. * * * bu qorxu o tindəymiş həmən qarşıma çıxdı çıxıb bir yad gözündən həmən içimə axdı mən necə görməmişəm mən necə kor olmuşam bu yaşda bu qorxunu içimə doldurmuşam ha çapala, ha vuruş ata bilmərəm onu heç belə gözləmirdim mən ömrümün sonunu yazıq ömrümə yazıq məni güdürmüş bu şər atalar düz deyirmiş qorxan gözə çöp düşər bu yaşda sevmək üçün havalanmaq gərəkdi bu yaşda sevmək üçün sevdalanmaq gərəkdi o da mənim əlimdə bu da mənim əlimdə ortada ağlın gücü adın mənim dilimdə adına od düşəcək içimdəki alovdan üz tutacaqsan mənə bir gün söküləndə dan çətin gəlib çıxasan ayrılığın içindən durmusan durduğun yerdə, yad adam var içində... gəlib çıxa bilməzsən ayrılıq yaşayırsan sən elə gəlirsən ki, gedənə oxşayırsan... hara gedir bu məmləkət görəsən gedir şellənə-şellənə qarşıdan bir bəla gəlir aman yellənə-yellənə adamları adamlıqdan çıxıbdı boyunbağı körpüləri taxıbdı öz əliylə öz evini yıxıbdı yollarını daş- kəsək yox sular tutub sular sellenə-sellənə sözlərinə heç bir məhəl qoyan yox təklənibdi bir kimsədən həyan yox tikənindən dağıdanı daha çox danışmağa dili də var eşitmirlər qalıb dillənə-dillənə yaman uzun sürdü bu alış-veriş zamana sığmayır bu vaxtsız gərdiş xeyrə yozulmayır bu gediş-gəliş bizsə qalmışıq ortada hələ küllənə-küllənə küçələri gül-çiçəyə bürünür adamları yaşamır ki, sürünür kimsə bilmir sabah necə görünür gözlər ora millənib qalıb millənə-millənə... sevdim elə bildim ki səni xoşbəxt edərəm bilmədim ki nə vaxtsa səni yalqız buraxıb səndən öncə gedərəm. bu sözləri yazanda içimdə ayrılıqlar illər öncə bir idik indi isə ortada yaşanmaz ayrılıq var. titrək yarpaq bilirəm uzanan əlimizi güc yox tale tükənib qınamaz kimsə bizi mənsiz qalmağın da dərd mənlə getməyin də dərd gör nə gec anlamışam dünya namərdmiş, namərd. tez getsəm də bağışla gec getsəm də bağışla səni də bədbəxt etdim bu bəxtlə, bu naxışla. * * * məni sevmək nə böyük bəla imiş alnınıza ay doğdu sevmədiniz güllər yağdı başınıza sevmədiniz bu güllərlə çıxdım sizin qarşınıza sevmədiniz mən neyləyim məni sevmək nə böyük bəla imiş bu yaşımda şeir yazdım sevilməkçin mənə imkan yaratdınız əyilməkçin qarşınızda boynu bükük dayandım dırnaq boyda şəfqət üçün qapınıza dayandım bu vətənin havasını çox gördünüz düz üstümə yeridiniz sonra məni qınadınız Allah mənə bel vermişdi qarşınızda dik durmağa ömrüm boyu əymək üçün sınadınız içimdəki dözüm məni sınamadı evimdəki iki gözüm sınamadı bəlkə onlar sınasaydı öyrəşərdim beli bükük yaşamağa sizin kimi onun,bunun yüklərini daşımağa mənə olan qəsdiniz nə niyə qənim kəsilmisiz Allah verən bu ömürə.
Extract — continue reading at the source.
