evdən çıxanda nəsə yaddan çıxar, onun nə olduğunu tapana qədər keçirdiyin o narahatlıq hissi kimidir. gecikməyin, tələsməyin, az yeməyin, az yatmağın, çox oxumağın heç bir əhəmiyyəti yoxdur sanki.
hamının başına gəlir belə şeylər. mən uşaq vaxtından həyatını planlayıb ona əsasən də yaşayan birini tanımıram hələ ki. bu "özünü başa düşməmək " mövzusunu araşdırıb xarici dildə yaxşı məqalələr tapmışam. (dude, əgər camaat hazır şəkildə probleminin həllini internetdə paylaşıbsa nəyə ağlayırsan? 21.…
böyük problemdi. həqiqətən heç bir fikrim yoxdu. nəsə istəyirəm amma nə? ortalıqda qalmışam hələki... çox bərbad bir vəziyətdi hər sahədə plansızam. plan qurmağa nifrət edirəm məsələn uşaqlıqdan bir istiqamət üzrə (musiqi, idman, hərbi və s.) gedəcəyin müəyənləşsə qayğısız bir həyat keçirirsən adətə…
bu anki durumum. heçnə düşünə bilmirəm beynimin içində hərşey qarışıb..hisslərimlə davranım desəm o da qarışığ..hərşey zamansızdı..ya çox tezdi ya çox gec.dözülməz ağrı verir
insan zamanla nə istəyəcəyini bilmir.. məsələn uşaqlıq illərində hamı əlbət çox şeyi arzu edib valideynlərinə bunu istəyirəm, onu istəyirəm deyib bezdirmişik hamımız. imkanı olan uşaqlarının istədiklərini alır (əgər simic deyilsə) ama imkanı olmayanlar uşaqlarını gözü yaşlı qoyurlsr. bu uşaqlar yəni…