son yazdıqları:










lənətə gəlmiş zənci


222   1   0   0
https://soz6.com/sds-uploads/avatars/fb679cfc705544f4973f16214762e36210811.png
9.nəsil yazar
reytinq xalı: 1039
entry sayı:222
karma xalı: 914
izləyənlər: 10
sifariş sayı: 4




səni bu hüsnü-camal ilə, kamal ilə görüb, qorxdular haqq deməyə, döndülər zənci dedilər.




son yazdıqları| | əl əməyi göz nuru| favori seçdikləri| favori seçilənləri| bütün entryleri| lövhə

resident evil village Bütün o internetdə yayılıb, artıq əlindən zayıl edən alcina dimitrescu meme'lərindən sonra bu oyun, daha doğrusu masterpiece haqqında nə üçün hələ də başlıq açılmaması maraq doğururdu. Amma qorxmayın xalqım, mən burdayam.

Şəxsi qənaətimə görə oyun, yeni resident evil seriyasının ən gözəl oyunu olmaqla bərabər, istər ssenarisi ilə, istərsə də atmosferi və yaddaqalan obrazları ilə öz sözünü deyə bilir. Qorxu isə öz yerində, hətta bizim kimi lənətə gəlmiş talassofobiyalılar üçün belə oyunda ayrıca bir missiya var. Qısası Deyiləcək çox bir şey yoxdur, oyun mükəmməl alınıb.
Bir arxamızca fetus düşüb qovmamışdı, onu da elədilər, nə deyim.

Edit : oyun çıxmamışdan əvvəl tall ladyni o qədər gözümüzə soxdular, marka üzü oldu, axırda heç 1 saat belə görünmədi. həm nə tapırlar bu dimitrescuda baş aça bilmirəm, mənim şəxsi favorim mother mirandadı.
eurovision 2021 Bu il italiyanın qalib olacağı müsabiqə, bax buraya yazıram, ahanda yazdım.
(youtube: )


Edit : bir tərəfdən də müsabiqə standartlarını və səs verən kütlənin musiqi zövqünü nəzərə alanda malta və ya san marinonun tuxta mahnılarının da birinci olma ehtimalı var.
Finaldan sonra gələn edit : "bax mən nə demişdim ? " editi
uşaq ağlı ilə inanılanlar Uşaq vaxtı mənə, "nə isə etməyə başlayarkən "bismillah" deyərək başla ki, allah səni qorusun, işin düz gətirsin" deyə demişdilər. Mən isə bunu biraz fərqli anlamışdım. Elə bilirdim ki, bir dəfə bismillah desən allahın qoruyucu gücünü aktiv edirsən, ikinci dəfə deyəndə isə həmin güc deaktiv olur. Power düyməsi kimi. Ona görə də heç vaxt dalbadal 2 dəfə bismillah deməzdim, yaxud həmişə təkdə saxlayardım. Nəsə bir iş görəndə alınmazsa, onda dediyim bismillahın vaxtının bitdiyini zənn edər, yenidən aktiv etmək üçün bir daha deyərdim.
Məşəqqətli bir uşaqlıq dövründən keçmişəm.
yazarların həyatdan çıxardığı dərslər Yaxın zamanda acı bir təcrübə ilə çıxardığım dərsdir. insan başına gəlməyənə qədər anlaya bilmir, ayrı vaxt olsa "belə vuraram, belə soxaram, heç kim məni lox yerinə qoya bilməz" deyirsən, amma həmin an gələndə "mən niyə bu mallığı etdim axı? Ağlım harada idi" deyə başına başına döyürsən. Nəysə keçək mətləbə...

Universitetin son ili olmasından qaynaqlanan "yaxşı, bəs, bundan sonra nə edəcəm" depressiyasının başladığı bir dövrdə , həm biraz pul qazanmaq, həm də evdə boş-boş oturmağın yaratdığı sıxıntını boğa bilmək üçün ixtisasımla uzaqdan-yaxından heç bir əlaqəsi olmayan, amma nə də olsa bu da bir təcrübədir, deyərəkdən gecə smenində satıcı kimi işə başladım. (Bu arada hələ də davam edirəm). Dükanda gecələr təkcə mən oluram, bütün malların məsuliyyəti də məndə olduğuna görə maksimum diqqətli olmağa çalışıram (ya da mənə elə gəlirmiş). Həmin hadisənin yaşandığı gün, saat 4 radələrində, smenimi dəyişməyə 3 saat qalmış, boş-boş oturub, bir tərəfdən qaranlığı seyr edib, bir tərəfdən həyatın məni haralara aparacağı barədə düşünürdüm. Elə bu dəqiqə içəri bir nəfər girdi, telefonda qoca bir kişi ilə danışırdı (səsindən elə anlaşılırdı). Telefonda danışa-danışa bir tərəfdən də "onu ver bunu qoy" deyə mal yığdırırdı. Təxmini bir 50 manata yaxın mal yığmışdım. Telefonu bağlayıb başladı söhbət eləməyə. Normalda heç kimə üz vermirəm, söhbəti də qısa tutmağa çalışıram. Amma bu qaqaşı 1-2 dəfə görmüşdüm, atası-ailəsi barədə danışırdı, çox səmimi və xoşsöhbət olduğu üçün mən də söhbəti uzatdım. 10 dəqiqəlik söhbətdən sonra, "bu malları evə daşımağa kömək edə bilərsən? Atam xəstədir, mən də maşına minib getməliyəm, tələsirəm, sənə zəhmət blokun qabağından yuxarı qaldırarsan" dedi. Atası prokurormuş guya, indi ağciyər xərçəngindən əziyyət çəkirmiş, evdən çölə çıxa bilmirmiş. Normalda dükanı qoyub heç yerə çıxmamalıyam, qayda belədi. Amma nə mallıq ettimsə, "10 dəqiqəyə verib qayıdaram, biraz da havam dəyişər" deyib razılaşdım. Cibindən pul çıxardıb, ucunu göstərib, "atamda pul olmayacaq, məndə də xırda yoxdu, 200 manatdı, kassadan götür, blokun qabağında verərəm deyib dükandan çıxdı. Beynimi zikim, pulu götürüb, qapını bağlıyıb çıxdım. Ara yollara girdik, " gələ indi sışdıqki" dedim özü-özümə, amma malların yarısı onda idi. Geri dönə bilməzdim. Blokun qabağına gəldik, zil qaranlıq idi. Pulu çıxardıb verdi, baxmadan cibimə qoydum, baxsam da qaranlıqdan heçnə anlamazdım. 150 manatı sayıb verdim bu kəlpeysərə. Maşına oturdu, "4cü mərtəbəyə qalx, soldakı qapını yüngülcə döy, özü açacaq deyib" aranı cırdı. Qapının qabağına gəlib, döyməyə başladım, nə açan var nə bir şey, qoca adamdır, bəlkə eşitməz deyib, biraz da sərt döydüm qapını. "Hə yaxşı, bu nə hoqqa idi axı?" Deyə fikirləşirdim ki, pul yadıma düşdü. Cibimdən çıxarıb baxdım, qapının üstündəki işıq yanmırdı, başqa qapıya yaxınlaşdım. Pulu görməyimlə, şok keçirməyim bir oldu. Saxta idi, nə nişan, nə bir şey. Bir anlıq özümə gələ bilmədim, "mən kiməm, burda nə işim var? Həyatın mənası nədir? Görəsən tanrı varmı? Atam belə tort bişirməyi haradan öyrənib?". Yıxılmamaq üçün dəmirlərə tutundum. Əlimdə mallar, Özümü gücnən mağazaya çatdırdım. Gündə 3 siqaretdən artığını çəkməyən mə, o gün 1 paçkanı əzdim. Müdürə nə deyəcəkdim, necə başa salacaqdım? Ayrı vaxt intellektualam, əjdahayam, hayvan adamam deyə gəzirəm ortalıqda, götverənin biri 150 manat soxub getdi, heçnə də edə bilmədim. Pul önəmli deyildi, yerinə qoya bilərdim, amma əsas bu qədər asan loxlana bilməyim idi məni yandıran və təbii ki, işdəki reputasiyam. Sonradan öyrəndim ki, o evdə də heç kim yaşamırmış.
insan təcrübələrlə zənginləşir, hər zaman buna inanıram, ən əsası da acı təcrübələr insanı daha da gücləndirir. Bu hadisədən 2 əsas dərs çıxartmışam : kim olursa olsun, heç kəsə kor-koranə inanmamaq, insanları tanıya bilmirik, nə qədər əclaf və şərəfsiz ola biləcəkləri barədə heç bir anlayışımız yoxdur. Bundan sonra kimliyindən asılı olmayaraq, heç kəsə, mənə mənfəət gətirməyəcəyi təqdirdə, yaxşılıq etməyəcəyəm.
Digər tərəfdən, heç zaman "mən oldum, tam hazıram" deməmək lazım imiş, yəni bir növ çox da göylə getməmək. Mənim başıma gəlməz, mənə olmaz deyib, diqqəti, tədbiri əldən verməmək lazımdı. Bu gün pulum bata bilər, eybiyox, ancaq tədbirli olmasam sabah daha ağır bir bədəl ödəməyə məcbur qala bilərəm. Sonra başına döyməklə də heçnə düzələsi deyil, yoxlamışam.
yazarların sevmədiyi qız adları (bax: vahidə)
(bax: saniyə)
(bax: rabiə)
Səbəbini isə belə izah edim, demək ərəblər qədim zamanlarda qızlara ad vermək zəhmətinə girməyib, sadəcə doğum sıralarına görə və yaxud ərləri evlilik sıralarına görə (4 qadınla evləndikləri üçün) "birinci" , "ikinci" , "üçüncü" və "dördüncü" kimi saylarla adlandırırdılar. Belə ki, vahidə birinci, saniyə ikinci, salisə üçüncü, rabiə isə dördüncü deməkdir. Çoxlarının bildiyini düşündüyünün əksinə bu adlar dini ad deyil, sadəcə sıra nömrələridir.
azərbaycan əsgərlərinin erməni əsgərlərinə qarşı davranışı Biz nə ara bu qədər caniləşdik dedirdən görüntülərdir. Ancaq yox, belə fikirləşəndə, onsuzda uşaqlıqdan bəri bu cür adamları görürdüm həmişə. Təəssüf ki, belə adamlara "qəhrəman" adı veriləcək. Necə ki, vaxtilə xocalı cinayətlərini törədən ermənilərə də öz xalqı "qəhrəmanlarımız" deyirdi. Misalı yaxşılardan uzaq, yaxın zamanda bu cür insanların da törəyəcəyini bilirəm, hansı ki " mən qarabağda olmuşame brat, vuruşmuşam, qan tökmüşəm, uşaq olarsız yanımda" deyib, bir güllə belə atmayanlar. Sırf ona-buna hava atmaq, əzmək üçün bu addan istifadə edənlər çıxacaq ortalığa, heyif. Mənə təsir edən kəsilən erməni başı və ya döyülən erməni əsgəri deyil, bütün bunların qisas üçün yox, sırf şou üçün edilməsidi. Və Fikirləşirəm ki, əgər lazım gəlsə bu adam sabah mənim də başımı kəsib yerə qoya biləcək. Çünki artıq xəstəlikli psixologiyası bunu etməyə imkan verir. Bəs onlar da vaxtilə neçə-neçə igidlərin başını kəsməyibmi? Əlbəttə, hətta daha betərini də ediblər. Ancaq bu canilik etməyə əsas vermir, ən azından ədalət bu formada yerini tapmır, yaxşıki də bu belədi. Qoyun olaq, gəlib-keçən başımızdan vurub, əlimizdəkini alsın da deyil dediyim. Özümüzü layiqincə müdafiə edək, amma həddi aşmayaq. Ən azından "ömrümü başa vurdum, insan kimi yaşaya bildim" deyə bilmək üçün.
nikol paşinyan Paşinyan dığası rəisimizin "dəmir yumruğu"nu bir dəfə yedi, hələ də özünə gələ bilmir. Eşq olsun azərbaycan xalqına ! Biz o yumruğu illərdir yeyirik, hələ də dağ kimi ayaqdayıq.
rusiya sülhməramlı qüvvələri indi millət başlıyıb ki, biz rusları istəmirik, bu nəticə ilə razı deyilik filan. putindən xəbərsiz qafqazda quş da qanad çala bilmir. Onsuz da sonda buna bənzər bir nəticə gözlənilirdi, indi soruşmaq istəyirəm " siz nə olmasını gözləyirdiniz ki?"
Axırımız xeyir olsun, nə deyim.
hər səhəri ölü erməni videosuyla açmağın verdiyi rahatlıq Bəs bu cür videoların arxasına "ay uçan quşlar" filan tərzi musiqi qoşulması necə?
Özümüz qəbul etməsək belə, əslində uşaq vaxtlarından bizə nifrətlə təbliğ edilən o "erməni"lərə bənzəməyə başlayırıq (ya da həmişə belə idik, bilmirəm) . Bəs axı bizim apardığımız mübarizə haqq mübarizəsi idi? Diridən qisasımızı aldıq da, bəs ölüdən nə istəyirik?
Həmişə olduğu kimi yenə deyirəm, çox istəyərdim ki, ən azından müharibə edən tərəflər bir-birinə hörmət etsinlər. Hər iki tərəf də öldürdüyü əsgərlərin videolarını çəkib paylaşır, qarşı tərəfi cırnadır. Müharibə edirik, ya sidik yarışdırırıq? "Mən bu qədər öldürdüm", qarşı tərəf çıxır "gələ mən də bu qədər öldürdüm". anadoluda "törə cinayəti" adı altında bir-birini öldürənlərə gülürük, ancaq bu çoxmu fərqlidi?
sözaltı sözlük Sözlüyün gələcəyi ilə bağlı belə bir distopiya xəyal edirəm :

ilk başlarda hər şey normal davam edirdi, sözlüyə umbaylar gəlirdi, özlərini sübut edib yazar statusu alırdılar, gözəl, oxunaqlı, yıxıcı olmayan yalnız qurucu yazılar yazılır, oxunub bəyənilirdi. Və zaman keçdikcə hər şey dəyişməyə başlayır, yazarlar getdikcə aqressivləşir, bir-birini tənqid etməyə başlayır, entrylər tarixdə görülməyən bir şəkildə umbaylanmağa başlanır. Şiddətin səviyyəsi sözlüyün qaldıra bilməyəcəyi bir nöqtəyə gəlib çatır. Moderlər çarəsizdir. Və sonun başlanğıcı : sözlüyün sistemi çökür. Boşda qalan yazarlar yeni yerlər axtarışına girirlər. Timidus onlar üçün dostunun işlətdiyi bir pub'ın podvalında yer tutur. Artıq yazarlar burada toplaşmağa başlayırlar, ancaq bir fərqlə : artıq yazmaq yoxdur, onun yerinə yazarlar bir-biri ilə döyüşdürülür. "Yeni sözlüy"ə qatılmaq istəyən umbaylar, ilk gecələrində mütləq döyüşüb özlərini sübut etməlidirlər. Sözlüyün bütün qaydaları bir qayda ilə əvəz olunur : sözlükdən heç kimə bəhs edə bilməzsiniz, hətta ailənizə belə.
Bütün bunlar olarkən, timidus da boş durmur, ilk vaxtlar sözlüyün çökməsi ilə depressiyaya girir, siqaret istehsal etməyə başlayır. Çəkilmiş siqaretlərin kötüklərini toplayaraq onları yenidən emal edib böyük şirkətlərə satır, qazandığı pulla böyük bir ev kirayəyə götürür. Sözlük yazarlarını bir-bir bu evə çağırır, qollarına dekartın məşhur "düşünürəmsə voram" ifadəsini döymə edir. Artıq bütün dünyadakı yeni yazarlar bir birlərini bu döymə ilə tanımağa başlayırlar. Timidus evinə dəvət etdiyi yazarları sınağa çəkir, onları günlərlə qapıda saxlayır, sözlüyə sonuna qədər sadiq olub olmadıqlarını yoxlayır. Yazarlar yeni evlərində birgə yaşamağa başlaylrlar, timidus isə yazarlara kağızlarla yeni missiyalar verməyə başlayır:
Yolda gördüyün ilk adama söz at, dava başlat, aranı cır ; marketdən saqqız oğurla ; avtobusdan düşəndə pulunu vermə və s. Kiçik xuliqanlıqlar. Zaman keçdikcə sözlük yazarları şiddətin dozasını artırır. Hakimiyyətdə söz sahibi olan, rütbəli insanları qaçırdır və ya müxtəlif vasitələrlə onlara şantaj edir. Dünyanın müxtəlif şəhərlərində yaşayan yazarlar iğtişaşlar törətməyə başlayırlar. iğtişaşlar o qədər böyüyür ki, Timidus interpolun qırmızı büllüteni ilə axtarışa verilir, görüldüyü yerdə infaz edilməsi istənilir, başına mükafat qoyulur. Amma sən demə interpolun və yerli polis təşkilatlarının rəhbər heyətinin içərisində olanlar və burjuaziyanın böyük bir qismi də elə yenicə qeydiyyatdan keçmiş 10-cu nəsil yazarlar imiş. Onların sayəsində timidus dövlətin bütün qanunverici və icra orqanlarının kontrolunu öz əlinə keçirə bilir. Bütün dünyada anarxiya hökm sürməyə başlayır.
Timidusun planlarını poza biləcək yeganə insan isə xancan kərimov adlı musiqi produseri və yazar kimi tanınan dəliqanlıdır. Bu məqsədlə timidusu tapmaq və onu öldürə bilmək üçün yola düşür. Çıxdığı bu çətin yolda onu gözləyən isə acı həqiqətin özüdür. Sən demə əslində timidus xancanın zehnində yaratdığı bir obrazdan ibarətmiş və bunların hamısını elə özü edibmiş. Qarşısında iki seçim var : ya timidusu öldürüb dünyanı xilas edəcək, ya da bildiyimiz hər şeyin yox olmasının yeganə səbəbkarı olacaq.

Qeyd : plagiatmı? Come on adamım.
Qeyd 2 : istəsəz lap filmini də çəkə bilərik, rejissor özüməm.
ikinci qarabağ müharibəsi Müharibənin tez bir şəkildə qələbə ilə nəticələnməsini, artıq bu mövzunun adının bir daha çəkilməməsini ən çox istəyənlərdən biriyəm. Çünki mənəvi olaraq çox yorulmuşam. Gündə bir şəhid xəbəri, gündə ayrı bir şəhər bombalanır. Belə yaşamaq olar? Hər kəsdə gərəkli-gərəksiz bir aqressivlik var, elə bil şəhərin üzərinə qara buludlar çöküb. Artıq gəzdiyim hər yerdə polis-əsgər görməkdən bezmişəm, şübhə altında yaşamaqdan az qala başıma hava gələcək. Torpaqların işğaldan azad olunması nə qədər seviniləsi olsa da, bu, buruq bir sevinc, yarımçıq bir təbəssüm kimi hiss etdirir. Covid barədə heç danışmıram belə.
Deyirsən, axı xalq olaraq illərdir bu anı gözləyirdik? Bəs noldu indi?

Artıq mənasız hadisələrin gündəm olduğu, 3 qızın lüt şəkildə "bugün yenə yarə namə yazdım" deyə oxuduğu videonun viral olub ortalıqda gəzdiyi, manpası kimi kanalların ətrafda gəzib gic-gic suallar verdiyi, faiq ağayevin bıçaqlandığı xəbərini eşitdiyimiz o gözəl günlərə geri qayıtmaq istəyirəm. Hətta bu şəhərdəyə belə razıyam.

Millətin tək dərdinin "payblə yenə siqaretin qiymətini qaldırıblar" olduğu vaxtların geri qayıtması diləyi ilə.
johnson & johnson-un boykot olunması Ay bala, uşaq şampunu, qulaq çöpü, əl kremi filan istehsal edirsiz, sizin nə işinizə qalıb müharibə? Nə altdanıb düşürsüz?
Siz Oturun gözləri yandırmayan yeni növ şampunların istehsalı ilə bağlı fikirləşin.
tarixin ən böyük umbaylamaları Sovet imperiyasında 1930-cu ildən başlayaraq müharibədə itlərdən ibarət "anti-tank" qüvvələrinə təlim keçməyə başlanılıb, 1935-1939-cu illərdə üzərlərinə tank əleyhinə bomba bağlanmış itlər təlimlərdən uğurla keçdikləri üçün ikinci dünya müharibəsində də sovet ordusu həmin "anti tank" qüvvələrindən istifadə etmək qərarına gəlib. Amma kiçik bir problem var idi. Həmin itlərə dizellə işləyən tanklara qarşı təlim keçilmişdi, alman tankları benzinlə işlədiyinə görə də benzin iyini alan itlərin əksəriyyəti geriyə-sovet tanklarına tərəf qaçmış, bir qismi öz tanklarını partlatmış, bir qismi isə sovet əsgərləri tərəfindən yolda vurularaq öldürülmüşdür.
Bir növ friendly fire açıq qalıb.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20