Nabifur


51   45   0   0
Nabifur 6.nəsil yazar
reytinq xalı: 61
karma xalı:2691
entry sayı:51
izləyənlər:6
sifariş sayı:6
facebook:https://nabifur.blogspot.com
twitter:https://bandcamp.com/nabifur

son yazdıqları| | əl əməyi göz nuru| favori seçdikləri| favori seçilənləri| bütün entryleri| saxlanılanlar| lövhə/blog

işləmək Bütün cəmiyyətlər işə daima çox böyük önəm vermişdir amma işləməyin bir cəza yaxud eziyyət olmadığını düşünən ilk cəmiyyət bizimkidir. ilk dəfə biz, maliyyəvi bir zərurətin yoxluğunda belə işləməyimiz lazım olduğunu düşünürək. iş seçimimizin bizim kimliyimizi ortaya qoyduğuna elə inanmış, elə mənimsəmişik ki, yeni tandığımız insanlara verdiyimiz ən israrlı sual, haralı olduqları ya da ana-atalarınn kim olduğu deyil, nə iş gördükləridir və mənalı varoluşa gedən yolun mütləq qazanclı bir iş əhatəsindən keçməsi gərəkdiyinə dair fərziyyə çox güclüdür.

bu hər zaman belə deyildi. e.ə. ıv yüzillikdə aristotel, insanın ruhani təminiylə finansal vəziyyətinin arasında struktur uyğunlaşmazlığından bəhs etdiyində, iki min ildən daha uzun müddət sürəcək bir yanaşma dilə gətirirdi. çünki yunanlı bu adama görə, finansal ehtiyyac qullara və heyvanlara məxsusuydu. qol əməyi, ağlın tüccar yanları kimi, psixoloji pozuntuya yol açırdı. yurddaşlara, musiqinin və fəlsəfənin təqdim edəcəyi zövqləri yaşama fürsətini ancaq şəxsi bir gəlir və boş keçən bir həyat verə bilirdi.

bütün bu yazdıqlarımın məqsədi bunları düşünməyinizdir: mən nə edirəm? gördüyüm işdə xoşbəxtəm? istədiyim həyat budurmu? əslində heç də çətin deyil buraxmaq, yelkən açmaq qeydi-müəyyənliyə. yoxlamağa dəyər məncə.
film sənətin determinizmlə bağlı olduğu tək qoludur. hekayənin, ssenarinin vəya rejissorun çəkdiyi qapalı bir dünya içərisindəki bütün hadisələr, qurğular incə bir xəttlə bir-birinə bağlıdır. filmin var olma səbəbidir bəlkə də bu. bir şey olur, digərinə domino effekti yaradır bu qapalı dünyada. sırf bu düşüncəyə görə heç bir filmə başqa bir gözlə baxılmaz. əgər olan bir şey varsa, mütləq səbəbi də vardır. bu gözlə baxdıqda hər film bir causality məhsuludur. əgər filmdə indeterminizm bir hadisə olarsa, bu izləyicinin xoşuna gəlməz. çünki filmdə izah edilə bilməyən bir şeylər olduğu zaman, bu vəziyyət xoş qarşılanmaz. izləyici, başı çatlayana qədər də anlamağa çalışmaz. həmçinin kapitalist bir cəmiyyətdə film də istifadə olunub atılacaq bir şeydir. filmə verilən vaxt iki saatdır və bundan o tərəfinə yer yoxdur.

biraz zamanı olanlar və ya maraqlanırlarsa çabalayarlar, səhnə-səhnə, söz-söz, burada qadının hərəkəti nə mənaya gəlr, qadın niyə mavi rəng geyinmişdir vs. kimi şeyləri anlamağa çalışarlar. bu qapalı dünyada hər şeyin bir səbəbi vardır nəticə etibariylə.
tarkovsky buna bir nümumədir məsələn. saatlarca əlləşib mistisizmin, tarixin, siyasətin, fəlsəfənin mini bir pul halına gətirilib, kolajlanıb, əlavələr edilib...


əslində nə yazıq ki, bu qapalı dünyada izah edil(ə)məyən rejissorlar da çox zaman baş tacı edilir. maraqsız bir izləyici filmdən bir şey anlamışsa əgər, zatən anlamamışdır. film orada bitər onun üçün və nəticə açıqdır: film pisdir, güldürməmişdir, rejissorda günah yoxdur. amma marağı olanlar üçün anlaşılmamışsa əgər, üzərində işləmək üçün səbəb vardır o səbəbdən də rejissor superdir kimi varılması mümkün olan nəticələr vardır.

yaxşı, bəs indeterminist bir film çəkilməzmi? çəkilər hər halda amma izləyiciyi doyuzdurmayan bir film olar. bütün qapıların açıq buraxıldığı bir film olar, suallarla boğulmuş bir film olar, təcrübi olar amma gözəl olar.
bilmirəm, bəlkə də olmaz.
metafora goethe'nin "yaşıl ilan və gözəl leylək" adlı nağılında (hə, goethe nağıl da yazıb) iki sahəni ayıran bir çaydan söhbət gedir. bu çayı keçmək üçün iki yol vardır:
1. ya qayıqla keçmək(amma qayıq sahibi çayı keçmək üçün qəribə istəkləri olan birisidir).
2. ya da divin gəlməsini və kölgəsinin çay üstündə xəyali bir körpü yaratmasını gözləmək.
burada körpü bir metafordur. yarı şüurlu bir şəkildə gözəlləşdirmədir.

not: izah ediləcək hekayələrin də uçub getməsini məcburi hala gətirir bu vəziyyət. divin kölgəsi bu körpüyü keçməyinə kömək edərmi bilmirəm amma mənim körpüm öncə hərflərlə, sonra kəlimələr, cümlələr və nəhayətində hekayələrlə çatmağımı təmin edə bilər qarşı tərəfə.
gerçək paris'də louvre muzeyindəki mona lisa'nın qarşısında məni həyacanlandıran əsərin çox məşhur olduşu deyildi. məni həyacanlandıran bu qədər kopyası, reprodaksiyası və ya reproduksiyalarının reproduksiyası düzəldilmiş bir əsərin gerçəyini görmək, qaynağına 'ulaşmak' arzusuydu. obraz ilə gerçək arasındakı fərqin problemlərinin başladığı nöqtədir bu. mona lisa bir görüntüdür, rəsm edilən o qadının(ya da hər kimsə o) gerçəyinin görüntüsüdür. o məşhur rəsmdə çoxaldılmazdan əvvəl qanlı-canlı gerçəkdir amma kətana keçirildiyində görüntü halını alır və gerçəkliyini itirir. fərqli müstəvilərdə də olsalar, bu problem dəyişməzdir: yaxşı, gerçək hansıdır?

louvre'da muzeydə orginalı olaraq göstərilən şəkil gerçəkdirmi? yaxşı, o şəklin gerçək olduğunu kim bilir? bəlkə də insanların yoğun marağı, oğurlanma qorxusu və ya hər hansısa bir başqa səbəbdən ötəri muzey idarəsi gizli bir qərarla gerçək şəkli gizlətmə qərarı aldı və ya oğrular çox ustalıqla gerçəkləşdirdikləri bir planla şəkli oğurladılar və tənqidlərdən qorxan idarə heyəti şəklin yerinə bir kopyasını qoydu və orada böyük maraqla rəsmə baxanlar gerçək sanılan təqlidinə təriflər yağdırdı. ya gerçək sandığımız mona lisa deyə biri yoxdursa? da vinci özünü çəkdiysə? aynadakı əksini rəsm etdiysə bir qadın üzünə? problemlər daha da artmağa başlayacaq bu yerdən sonra. aynadakı görüntüsü, obrazı kətana tökülən bir gerçək... təqlidin gerçəyi və o gerçəyin kopyaları, reproduksiyaları... qaynağın belə təqlid olduğu bir gerçəkdən danışmağa başlayarıq o zaman.

başa dönsək əgər, obrazın gerçəyi qazanmasıdır əlimizdə qalan, daha da ümumiləşdirsəm əgər; özümüzü aldatmaqdır. bu səbəbdəndir ki, Michel Foucault qapağında bir pipo rəsmi olan kitabının adını "bu bir pipo deyildir!" qoyub. bu bir pipo deyildir, görüntüsüdür.
yazarları düşündürən suallar bədənlərimiz niyə dəridə başlayır ya da bitir?

bir kompüter şəbəkəsində insanla hərhansısa bir mexaniki parça arasında konkret bir ayrım yoxdur. Cartesian ağıl/bədən, mexanika/orqanizma, qadın/kişi, həyat/ölüm ayrımları... siber məkanlarda mənasız şeylərdir.
hamımız hibridi düşüncəli, mosaic, aslan başlı, keçi gövdəli, ilan quyruqlu canavarlarıq.
postmodernizm iki cümləylə açıqlayıram:
"We should listen to the views of people outside of Western society in order to learn about the cultural biases that affect us." cümləsi postmodern dildə:

"We should listen to the intertextual, multivocalities of postcolonial others outside of Western culture in order to learn about the phallogocentric biases that mediate our identities."
gerçəklik görünüş kainatındayıq. "görüləcək heç bir şeyin olmadığı bir görünüş bolluğu"dursə postmodernizm, onun söylədiyi kimi: həqiqət, gerçək obyekt yaxşıca gizlənmişsə baxılacaq nə qaldı?

bu gün müasir insanın ən böyük tənqidi halına gələn, elmə sahib olmağın asanlaşması ilə məlumatdan qopma, görünüşə aldanma ilə gerçəklikdən qopma, rabitənin asanlaşmas ilə rabitədən qopmanın artması hamımızın içini qaraldır amma bir izah tapa bilmirik.

jean Baudrillard 1.Körfəz(iraq) Savaşından sonra etdiyi açıqlama körfəz savaşının heç olmadığıdır. dünya tarixində nəqlən nəşr olunan ilk savaş olan bu savaş görünüş'lər'ə boğulmuş və bir növ, gecə çəkilən işıq şənliyi şəklində göstərilmiş və gerçəklikdən təmamən qopardılmışdır. nə ağlayan uşaqlar nə ölülər nə də dramalar sadəcə gecənin qaranlığında eşidilən siren səsləri əsnasında partlayan silahlar, toplar və onlardan çıxan mərmilərin göyü yaşıla boyamağı...

andy warhol "bir gün hər kəs 5 saniyəliyinə məşhur olacaq"
kəhanətini irəli sürdüyündə 1960-cı illərdə, hələ medya, tv və internet bu qədər yayğın deyildi. bu pop sənətçisinin tək işi məşhur ikonların (maryline monroe kimi) portretlərini yan-yana çoxaldıb rənkləriylə oynamaqdan ibarətiydi. çoxaldılan bu portretlər bu gün bəlkə də gerçəklərindən daha məşhurdular. mao'yu, monroe'yu deyil də bir çərçivədə yan-yana eyni rəsmin fərqli rənglərdəki 4 kopyasını xatırlayıram mən.

primitiv insanların maddəylə birbaşa qurduğu bağ, dillərindəki obyektə olan yaxınlıq artdıqca daha da qopmuş bir vəziyyətdədir.

ekiz qüllələr haqqında baudrillard'ın bir yazısını oxumuşdum, niyə eyni qüllənin tikilmiş olduğunu açıqlayırdı(ölkəmizdə də nümunələri mövcuddur). öz əksində ekizini göstərən bu göydələnlər gücün əksini və artmasını təmin edir olmalıdı. çoxaldılmış bir gerçəklik, gerçəklərlə kopyasının birlikdəliyi gücünə güc qatır olmalıydı.


--spoiler--

the matrix filmindən:
neo: bu gerçək deyil? (kreslonu göstərərək)
morpheus: gerçək nədir? gerçəyi necə izah edə bilərsən? əgər hiss edə bildiyin, qoxlayıb, dadıb, görəbildiyin şeylərdən bəhs edirsənsə, gerçək, beynə göndərilən elektrik siqnallarının şərh edilməsidir.

--spoiler--
kaynozoy erası bu sifarişi verən: adsız dəyirmandaki xoruz
kaynozoy erası, son geoloji və məməlilərin dövrü olaraq bilinir. 65.5 milyon il əvvəldən başlayıb hal hazırda da davam etməkdədir. ingiliscəsi cenozoic olan bu dövr, yeni bir həyat mənasına da gəlməkdədir. Mezozoy dövrünün sonunda dinozavrlar öz yerlərini müasir quşlara, məməlilərə, çiçəkli bitkilərə, sürüngənlərə, balıqlara və bir çox fərqli formalara vermişdir. beləcə dünyada yeni bir həyat başlamışdır deyə bilərik romantik, hippi bir şəkildə və bütün bunlar da kaynozor erasının başlanğıcı oldu.
mükəmməliyyətçilik mükəmməl yazmadığına inandığı üçün yazdığı romanı silib sıfırdan yazmağa çalışan dostlarım var.

mükəmməliyyətçilik və irəliləmə ilə əlaqədar fikirlərimi paylaşacam amma mükəmməliyyətçilik çox dandik bir sözdü bu səbəbdən ona mük deyəcəm. mük qədər kibir dolu bir hərəkətin, hətta kibrin məbədi bir hərəkətin cəmiyyətimizdəki müsbət çağırışımı məncə çox maraq oyandırıcıdı. hətta mənfi olduğunda belə ancaq bu qədər olur;

"ən sevmədiyim xüsusiyyətim mükəmməliyyətçi olmağımdı" gizli öyünmələr.

mük olmaq və ya müklük deyə təsbit edə bildiyim, iki böyük fərd xarakterinin ən diqqətə çarpan simptomlarından biridir. ancaq bu fərd xarakterləri səbəbiylə ortaya çıxan müklüyü deyil, birbaşa özündən müklüyü tənqid edəcəm.

müklük akademik dünyada çox axtarılan və bir o qədər lazımi bir xüsusiyyətdi. müklər olmasa kimsə ay'a falan getməzdi, burası açıq. bir digər sahə də iqtisadiyyat. iqtisadiyyatda mük olmayan iflas edər. sony kimi olar. bu da məncə hə. ancaq vəziyyət kiçik dünyalarımızın kiçik işlərinə gəldiyində burada kibrin o "yatağına girmək üçün" axmaqlıqlar edirik.

öncə bunun üçün mük anlayışına yaxından baxaq. mük, bir faktın mükəmməl formasına olan meyldir. meylin şiddəti dəyişərsə də titizlik kimi arada başqa bir meyl olsa da ümumilikdə müklük deyə bilərik yenə də. cəmiyyətimizdə mük, "yaxşı amma daha yaxşı ola bilərdi"dir. faktın "mükəmməl" adına layiq olması təmamən cəmiyyətin normların keyfinə qalmışdır və zamanla dəyişir. burada bu kimi söz söylənə bilər;

"zamansız mükəmməl forma mümkündür, məsələn beethoven." ancaq bu təmamən cəmiyyətin norlarınn beethoven çərçivəsində formalaşmasından qaynaqlıdır, mükəmməlikdən deyil. irəlidə bu da dəyişər, hələ tezdi. ani mükəmməllik rasyonal bir yarğı deyil, ən çoxu bir ideadır. mük isə bu ideada yaşamaq, buna bağlı olmak deməkdir.

mük, mükəmməl deyilən şeyin əmələ gəlmə sisteminə də qarşı bir duruş sərgiləməkdədir. bu səbəbdən kordur. çünki faktın o ara qəbul edilən mükəmməl forması bir dəfə deyil, dəfələrlə təcübə nəticəsində varılmış bir formadır. mük buna inanmaz, bunu alçaldar. mük üçün bir fakt mükəmməl formasında deyilsə zibildir. bu da ən böyük problemimizi bərabərində gətirməkdədir;

zibildisə zibil qutusuna gedər. buna geri dönəcəm.

faktların müəyyən "durğun" formalarının olduğuna inanmaqdan qaynaqlanır. yəni təkamülü pokémon təkamülü sanmaq kimi. mük təkamülü pikachu'nun bir anda raichu olması kimi sanılmaqdadır. pikachu və raichu arasında bir keçiş yoxdur. bu səbəbdən pikachu və raichu ayrı-ayrılıqda bir durğun formadır. bunun ardında aristoteles'in klasik dualiter məntiqini görümək mümkündür ancaq ona ediləcək tənqidləri başqa zamana saxlayayıram. təkamülə dönərsək normalda siçan, qunduz olmağa çalışmaz. yıni bir 'irəliləmə' məqsədi güdməz. ancaq pokémon təkamülündə tam tərsi raichu pikachu'dan daha yaxşıdır və Pikachu “daha irəli və daha məqbul olana" doğru gedər.

faktlar belə deyildir. onlar dəyişirlər və onlara bir ara 'olmamış' bir ada 'eh yəni' bir ara 'daha yaxşı ola bilərdi amma' filan deyirik. bəzən də "mükəmməl" deyirik. amma mük onu da demir. mük ancaq bizim çoxdan "mükəmməl" dediyimiz şeylərə mükəmməl deyə bilir. yəni mükün bir şeyə mükəmməl deyə bilməsi üçün, ona öncədən birilərinin "bu mükəmməldir" demiş və bunu bir müddət davam etdirmiş olması lazımdır. yəni mük, mükəmməl formanın harada başlayıb harada bitdiyinə belə hakim deyil. mük, bunda da müklük edib "hələ mük ola bilərəm" deyir.

halbuki, mükəmməl deyə bir şey yox, "cəmiyyəti o anlıq doyurmaq" deyə bir şey vardır. mükəmməlin saf varlığından ancaq cəmiyyət mükəmməldirsə danışa bilərik. faktlar dəyişir. məsələn insan mükəmməl bir şəkildə dil öyrənə bilər? "ancaq mükəmməl olmayacaqsa heç olmasın. istəmirən ingiliscə filan." sadəcə dil deyil, bugün nə etmək istəyirsə insan "irəliləyərək" etdiyində o cəmiyyətin verdiyi adlara uyğunlaşa bilər. buradaki irəliləməyi "əməliyyatı davam etdirmə" olaraq başa düşmək əlbəttə çox əzləmdi. yəni mük inanmasa da irəliləmək hər zaman "yuxarı" olacaq deyə bir qaidə yoxdu. mük üçün təcrübə-yanılma ola bilməz. pikachu birbaşa raichu olmalıdır. faktlar səviyyə cəhətdən irəliləməlidir. kompüter oyunlarında olduğu kimi bonus özəlliklər açmalıdırlar.

faktlar səviyyələnməz, faktlar irəliləyər amma bu irəliləmə yuxarı deyildir. yuxarı yenə cəmiyyətin qayğısından "devşirme" bir şeydir. çünki haranın yuxarı, haranın aşağı olduğu qərarını cəmiyyət verir. faktlar sadəcə irəliləyər. aha bu səbəbdən "irəliləmə" hərəkəti içində "mükəmməl olmaq" məqsədi yoxdur. eyni yerdə belə deyildir.

müklər bu tip şeylər üçün başını ağrıtmaz. "yəni nəticədə nə deyirsən onu de" filan deyərlər. mük, nəticədə izah ediləni mükəmməl bilməzsə mövzu zibildir və ziyandır. haıbuki irəliləmə sırasında kim bilir cəmiyyətin sevəcəyi nə kimi mükəməlliklər olacaq.

yaxşı, bunları bir kənara buraxdıq. mük öz özünə çaba sərf edir və istehsal edir. olar məncə də olar. amma ya istehsal etmirsə? bax bu önəmlidir. mük istehsal əsnasında digər o xəyalındakı mükəməllik safsatasına çata bilmədiyinin fərqinə vararsa itehsalı dayandırır. zibil yazmışdım ya, o səbəbdəndi. mük "bir insan sadəcə bir şey etməli, onu da tam etməlidi" kimi beylik dandik sözlərə inandığı üçün istehsal gücünün tamamını tək bir fakta fokuslayıb, onda da bacarmadığı üçün lümlüt qalır. bu səbəbdən o super ağıllı müklərin iki istehsalı arasında onlarca il vardır. müklər çox tərəfliliyə inanmaz. çox tərəfli istehsal edənləri "bir şey et, ən yaxşısını et" deyə tənqid edərlər.

buz dövrü'də(favori mövzum) insan sadəcə "yaxşı atəş yandıraraq" həyatda qalmadı. hər şeyi etmək məcburiyyətindəydi, mükəmməl olmasa belə hər şeyi bilməliydi. ovçuluq, zəhərli bitkilər, sağlıq, qurdlarla rəqs filan. mükəmməllik, ehtiyyac duyulduğunda başvurulan bir faktdır. yəni əməlliyat etmək üçün mük olmaq gərəklidir. hə o zaman da əməliyyat varıydı. qısaca insan sadəcə irəliləməyi qəbul edərkən çox tərəfli bir beyin inkşaf etdirmiş və istehsallarını da çox tərəfli etmişdi.

çünki irəliləmə içərisində dayanmaq yoxdur. ancaq mükəmməllik demək durmaq deməkdir. mük üçün mükəmməl dayanar və elədir bu. bundandır cəmiyyət normalarını irəlilədənlər irəliləyənlərdir. newton kütlə çəkimini anlayıb "oldu bu iş" deməmişdir. calculus'u kəşf etmişdir. müklərə qalsaydı beethoven'dan sonra musiqi yazılmazdı. xoş beethoven'a belə etdirməzlərdi.

mükəmməllik cəmiyyətin bir ideasıdır və cəmiyyət dəyişdiyi üçün o da dəyişir. bu da onu güvənilməz və daha betəri aldadıcı edir. onun qalıcı olduğuna aldanıb ona çatmaq, onu sabit almaq şeyinə səbəb olur. milyardlarca illik kainat belə qalıcı deyil, irəliləyicidir.

müklük yerində lazımi bir şeydir. bir həkim qədər önəmli bir vəzifəm olsa bunların tam tərsini yazardım. bir iqtisatçı olsam bu yazdıqlarıma gülərdim.
sonder əgər özünüzü milyonda bir hiss edirsinizsə, bu yenə də demək olur ki, dünyada sizin kimi təxminən 7000 insan var. nə acı ki, heç bir şəkildə özünüzü istədiyiniz qədər xüsusi hiss edə bilmirsiniz.

acılarıyla, ümidləriylə, səhvləriylə, doğrularıyla, xəyalları və xəyal qırğınlıqlarıyla dolu insanlar. bir çoxunu tanımırsınız, heç vaxt da tanımayacaqsınız. ən az sizinki qədər qarmaşıq duyğulara, qarmaşıq münasibətlərə sahib, ən az sizin qədər gerçək insanlar, yanından keçdikləriniz, heç görməkdikləriniz və heç görməyəcəkləriniz.

varoluşa aid teoremlərə heç bir şəkildə girmədən sadəcə gerçəkliyindən hələ tam əmin olmadığımız an'ın özünə istinad edərək soruşmaq istəyrəm: sənə, sənin sən olduğunu hiss etdirən o şüur, səni bir başqasından ayıran o mənlik hissi, sənin düşüncələrin, qısacası özlüyün, sənə bu qədər yaxın olan bu düşüncə sistemin, həyatda yaşaya biləcəyin, daha doğrusu yaşayır olman ən qəribə hissiyat deyil?

sıxıldığında belə sənə səni özəl hiss etdirən, daha yaxşısına laiq olduğunu düşündürən, qərarlarından vazkeçirən, kriteryalar qoyan, insanları alçaltmana səbəb olan bu şüurun, neçə nəfər tərəfindən bilinməyə laiqdi? var olduğundakı bu bilinməzlik sancısını aşmaq üçün nələr yazırsan, nələr icad edirsən?

bütün bu xaosun, bütün bu qarışıqlığın, başrolunu sən olmadığını anladığın həyatın, digər insanların da ən az sənin qədər həyatlar yaşadığının, sənin həyatına sadəcə sənə mesaj yazmaq üçün girmədiyinin fərqinə varma anıdır sonder. yaşanmış və yaşanmamış hər şeyin, yaşanması gərəkdiyi dülşünülən hər şeyin, egonun və gücün, pulun və kasıblığın insan şüurunda, düşüncənin tam ortasındakı tək bir yerdə qovuşmasıdır. üst-üstə yığılmış acıların, qarşılıqsız sadiqliklərin, gerçəkləşməyəcək xəyalların, unudulmayacaq anların, tarif edilməz gözəlliklərin yığıldığı bütün yaddaşların bir-birləriylə ölçülməz səviyyədəki bu münasibətidir.
dmt şizofen xəstələrində daha sıx görülməsinə istinadən ölüm və doğum anında maksimum səviyyədə ifraz olunması, məni insanın doğum və ölüm anında şizofren olduğu fikrinə gətirir.
mövzuyla əlaqədar hər baxdığımda xoşbəxt olduğum bir animasiya. link və daha bir başa düşülməsini asanlaşdıracaq entry:
epifiz/@nabifur link
homeopatiya dna alqoritminə bağlı, bədənin özünü sağaltma mexanizmidir. pozitiv kliniki nəticələr əldə edən çalışmaların çoxu metodoji olaraq əksikdir bu mövzuda -ki, kliniki çalışmalarda homeopatiyanın hər hansı bir sağlıq vəziyyətində istifadə olunmasına səbəb olacaq güclü bir fakt əldə edilməmişdir.

məntiqi qısaca belədir:
bir maddələr toplusu sağlam bir insanı xəstə edirsə,xəstə birisi bu maddələr toplusunu qəbul etdiyində nə olar?

yəni, peyvənd və s. kimi şeylər bədən bu maddələr toplusu sayəsində xəstəliyə immunitet qazanıması üçün vardır mənə görə. vərəm və ya vərəm törədə biləcək maddələr hələ uşaqkən bədənə tanıdılır və bədən bunlara necə baş edəcəyini, dna'da alqoritmlər sayəsində hansı yolları aktiv edəcəyini seçir.
din yalnızca beynimizin iki lobu arasında yerləşən, qozaya bənzər bir orqanla əlaqələndirildiyi zaman mənalı olan şey.
epifiz/@nabifur link
epifiz qozaya bənzər vəz, beyin epifizi, 3. göz deyə də tərif edilən epifiz vəzi, vertebre-onurğalı beyindəki kiçik bir endokrin-daxili sekresiya vəzidir. epifiz vəzi, yuxu-oyanma modulyasiya nümunələri, Mövsümi funksiyalara təsir edən serotoninin törəməsi olan melatonin hormonu ifraz etməkdədir. pineal gland'in yəni, epifizin şəkli kiçik qozaya bənzəyir və beynin iki dairəvi talamik lobu arasında, beynin orta yerində yer alır. link

hər bir insanın epifizi ya da üçüngü gözü ruhani aləm frequency'nə aktiv ola bilər və sizi hər şeyin bilən-alim və 'divine' bir həzz yaşamanızı və etrafınızdakı hər şeylə bütünləşib, təklik hissini duymanızı 'sağlar'. epifiz vəzi bir dəfə meditasiya, yoga ya da müxtəlif ezoterik, occult metodlarla açıldığında populyar olaraq bilinən astral səyahət, astral proyeksiya ya da uzaqdan seyr şəklində fərdi digər ölçüləri seyrə keçirdə bilər.

daha irəli səviyyəli araşdırmalar və çox qədimi metodlarla, fiziki dünyadakı insanların düşüncələrini və davranışlarını kontrol etmək mümkündür. hə, biraz qəribədi amma amerika, sovetlər birliyi hökuməti və müxtəlif təşkilarlar bu tip araşdırmaları uzun illərdi etməkdədir və fərz edə bilməyəcəyiniz qədər də müvəffəqiyyətli olmuşlardır.

epifiz vəzi, romada katolizmdə təmsil edilməkdədir; link epifizi bədii olaraq qoza şəklində rəsm etməkdədirlər. qədim dövrlərdəki mədəniyyətlərdə, xüsusilə misir və romalılar epifiz vəzinin yararlarını bilir və bunu geniş simvologiyalarda göz simvolu ilə təmsil edirdilər. link

epifiz vəzi ayrıca amerikan dollarının arxa üzündə "hər şeyi görən göz" şəklində yer alır və bu, fərdə ya da fərdlərdən əmələ gəlmiş qruplara epifizlərini işlətmələri, digər tərəf olan sipiritual aləm'ə keçmələri və fiziki aləmdə nələr olduğunu, nələr düşünüldüyünü hamısını bilib, insanların düşüncə və davranışlarını idarə etmələri üçün bir mesaj göndərməkdədir. http://prntscr.com/ivsk1m

bu zamana qədər edilən bir çox araşdırmada, gecənin bəlli saatları olan 2 ilə 5 arasında beyində ifraz edilən kimyəvi maddələrin, fərdin dərinindəki qaynağa bağlanaraq bütünlük, təklik hissinə yol açdığı doğrulanmışdır.

90ların sonlarında jennifer luke, natrium floridin epifiz üzərindəki təsirləri haqqında ilk çalışmaları başlatmışdır. luke, beynin orta yerində olan epifiz vəzinin, flouride üçün bir hədəf olduğunu bildirirdi. epifiz vəzi, bədəndəki sümüklər də daxil olmaqla, digər fiziki maddələrdən daha çox floridi udmaqda, əmməkdəydi.

epifiz vəzi eyni bir maqnit kimi natrium floridi udur. bu da epifiz vəzinin daşlaşmasına və bədəndəki bütün hormonal əməliyyatların güclü bir şəkil tarazlaşmasına əngəl olur.

natrium florid, beynimizdəki ən önəmli ifraz vəzimizə içmə sularının, diş məcunlarının, alkoqolun, alma vs. içində olmaqla hücum etməkdədir. marketlərdə satılan su filtrləri floridi sudan təmizləməyimizə kömək edə də bilmir. bunun üçün təs osmos kimi çox bahalı sistemlər lazımdır.

sudakı, pepsidəki, bir çox qidadakı florid insanları ciddi mənada axmaqlaşdırmaqdadır. çünki epifiz vəzi daşlaşmış insan, qanunlara daha tabe olmaqla birlikdə, daha itəatkar bir hala gəlməkdədir.

mən bir teorem uydurucusu deyiləm amma əgər ruhun toxumunu alsanız, bu bizi tanrı, içimizdəki güc və ruhaniyyətdən qoparar və bizləri gizli cəmiyyətlərin, kölgə təşkilatlarının və çılğına dönmüş təşkilati dünyanın sıradan qulları halına gətirər.

"sırf eşitdiniz deyə, sırf çoxları tərəfindən danışılır ya da dilə gətirilir deyə hər hansı bir şeyə inanmayın. ənənələrə inanmayın. sırf dini kitablarınızda var deyə koru-koruna inanmayın. sırf müəllimləriniz ya da böyükləriniz dedi deyə də... amma əgər müşahidələr və analizlər nəticəsində, bir səbəbdən dolayı əmə gələn bir şey təsbit etsən və bu da bir şeyə xidmət edər və birinin ya da hərkəsin yaranına olarsa o zaman bunu qəbul et və yaşa!" budda.

hz isa: "qaranlıqda oturanlar gerçək işığı görər"

bu yenə beyin epifiziylə yəni pineal gland'lə əlaqəlidir.
fəqət yuxarıda qeyd etdiyim kimi günümüz dünyasında bu daşlaşır və öz funksiyasını itirməyə başlayır.
bunun ən böyük səbəbi elə flouride'dir. bunun da insanın fərqliliyini artırmasını əngəlləmək üçün şüurlu bir şəkildə qoyulduğuna inanılır.

bu mövzuyu araşdırmaya çalışarkən rast gəldiyim digər mənə maraqlı gələn mövzulardan birisi də fransız yazar voltaire'in də beyin epifizinə baş yormuş, hətta orqancığın sirrini açmaq üçün bir çox təcrübə aparmasıdır ölü insan bədənləri üzərində.

bu vəzdən 3 hormon ifraz edilir. melatonin, pinolin, dimetiltripamin (dmt). ən önəmlisi olan melatoninə keçmədən öncə dimetiltriptaminə baxaq. dimetiltriptamin çox qəribə bir hormondu. şamanlarda ayahuasca deyilən bir iksirin düzəldilməsində istifadə edilir. hormonu isə bitkilərdən əldə edilir. əldə etdikləri bitkilər bunlardır:
phalaris arundinacea, psychotria viridis, phalaris spp, acacia spp, arundo donaxdesmanthus illinoiensis.

ayrıca epifiz vəzinin dəniz səviyyəsində çox az, yüksəklərə çıxdıqca isə çox hormon ifraz etdiyi elmi bir gerçəkdir ki, bu səbəbdən tarix boyunca bütün ibadətxanalar ola bildiyi qədər yüksəklərdə inşa edilmişdir.

yəni ibadətxanaların yüksəklərə inşa edilməsinin səbəbi riyazi olaraq tanrıya yaxın olmaq deyil amma bir növ bu hormonun da yardımıyla üst şüurlarla daha çox əlaqə qurulmasındadır.

tibet manastrlarından tutun da xiristiyan manastrlarının da yüksəklərə inşa edilməsi bu səbəbdəndir. bu hormonun ifrazını artırmaqdır yəni bütün məsələ.

və ayrıca hz.məhəmmədin ziyarətə yüksək və qaranlıq bir mağaraya çəkilməsi, ilk orada əmr alması, hz.musanın tanrıyla danışmaq üçün dağa çıxması da mənə görə bu səbəbdəndir.

qaranlıq çox önəmlidi. çünki ən önəmli ikinci maddə olan melatonin sadəcə qaranlıqda ifraz edilir. gecə yuxarıda yazdığım saatlarda ən yüksək səviyyəyə çatır. ki çox dində sabaha qarşı edilən ibadət bu səbəbdən önəmli sayılır.

bu hormonun ifrazı nə qədər yüksəksə ruhani aləmlə bağ o qədər güclənir və ibadət üçün bu səbəbdən gecənin ən qaranlıq olduğu an seçilir.

melatoninin ən böyük faydası isə xərçəngə qarşı qorumasıdır. kor insanların xərçəng olmama səbəbləri də budur. çünki davamlı qaranlıq içində olduqları üçün melatonin ifrazı çox yüksək olur.

deyilməsi gərəkən son bir şey də işıq olduğu müddətcə ac qaldığımız zaman melatonin ifrazı gün içərisində də davam edir. islamda olan oruc tutmağın da bunla əlaqəli olduğunu və bütün bu dinlərin epifizlə, dmt, melatoninlə mənalı hala gəldiyini düşünürəm.
müasir insanın ən böyük problemi irəliləmə fikri, bizi gələcəyin dəhşətindən qorumağa yarayan bir qoruma mexanizmidir.dune, frank herbert

irəliciliyi dinləşdirmək, bu tip mədəniyyətlərdəki insanların cyber punk vəziyyətində hiss etməməsi üçün edilən bir hərəkət kimi görünür. Ən böyük texnoloji xəyalımızın ömrü günlərcə gedən iphone olmasını qəbul etmək istəmirik bəlkə də. Fəqət bu vəziyyət dəyişəcək kimi olmadığı üçün də irəliləmək üçün qurtarıcılar axtarırıq. Məsələn üçün; elon musk. irəliləyişin dinləşməsinə yol açan bu axtarış, xərçəng kimi metastaz edib durur beyinlərimizdə.

Edit: Müasır insan istəyincə bir şeylər ixrac edir amma texnologiyaları yox rahatı satır. istəsək çox inkşaf edə bilərik amma ərinirik. Bir addım irəliyi görüb rahatını yüksəldən insanlar isə üstün görük.
təkamül "çox çox çox hətta çox köhnə dövrlərdə, hələ insan olmayan insan gözlərini dünyaya açdı. ətrafına baxdı, bir cüt göz gördü. "nədir bu?" deyə bilmədi təbii, hələ danışmaq icad edilməmişdi amma o mənadakı mənanı düşündü, içindən "hadisəyə məna yükləyə bilməmə mənası" keçdi. keçməsiylə birlikdə o bir cüt göz üstünə hücum etdi. adam "nə olur?" belə deyə bilmədən aslanın mədəsinə yollanmışdı belə.

bu həmişə belə davam etdi. hələ insan olmayan insanlar aslanları görür, "nədir bu?" belə deyə bilmədən itib gedirdi ancaq zamanla öyrəndi belə bir cüt göz görüncə qaçması gərəkdiyini. babaların xoş olmayan təcrübələri şifahi ötürmə olmadan, nəvələrin çox da "boş löhvə" olmayan zehinlərində yığılırdı çünki zamanla, Locke əhv etsin.

aslanı görüb "nədir bu?" deyən, bir sonraki pillədə isə buna "yaşamaq üçün qaç"ı əlavə edən insan hər işin başında, hər gördüyü şeyə "nədir bu?" deməyi vərdiş halına gətirdi. çünki çox funksionalıydı deyə bilməyən və qaça bilməyən ölürdü. yəni doğulan və tərtəmiz zehnə sahib olduğu düşünülən hər baladakı o boş olmayan lövhədə həmişə "bir şey görsən məna yükləməyə çalış, əgər gördüyün bir cüt gözdürsə və sarı tüklü bir şeydirsə o gözlərin sahibi, heç durma qaç" yazılırdı. özü bütün bunları o lövhədə (bəziləri buna genetika deyir) elə yazıldığı üçün edirdi əslində, fərqində deyildi. sonrakı nəsillər bir də ad icad etdilər fərqində olmayışları səbəbiylə, "azad düşüncə" deyərək gəvəzələdilər.

ah bu sonrakı nəsillər; bilməyib də bilmək, hər şeyi təsvir edib bir dairə içinə soxmağa çalışmaq, sinifləndirmək, təsir etmək, əlindəki biri toplamaq, çıxarmaq, bölmək, vurmaq kimi kibirli işlər onların əsəriydi. sanki "bütün varlığı/yoxluğu zehnimlə əhatə edərəm mən" deyərək qürur hiss edirdilər. bu yazıyı yazan kimi hər şeyi qavramağa çalışdılar amma dönüb durana, olmaqda olana xətt çəkməyin imkanatına dair inancları olmasa bu hədsizlikdə davranmazdılar, nəysə...

hələ insan olmayan insan aslandan qaçdı, çünki lövhə belə buyurdu. qaçdıqca həyatda qaldı, həyatda qaldıqca qaçdı, qaçıb həyatda qaldıqca lövhə "qaç və həyatda qal" əmrini daha da vurğuladı. ancaq irəliləyən dövrlərdə "qaç və həyatda qal"ın funksionallığı zəyiflədi çünki daha funksional üsullar varıydı. lövhədəki "qaç və həyatda qal" yazısının solğunlaşdığı nisbətdə "hücum et və daha çox həyatda qal" yazısı tündləşdi. bu sırada aslandakı lövhə isə aslan nə zaman insanla qarşılaşsa "hücum et və daha çox həyatda qal" yazısını solğunlaşdırmaq məcburiyyətində qalır, "qaç və həyatda qal"ın önəmi artırırdı. zatən "bunu et və həyatda qal" yazmayan lövhələrə sahib hər növ varlıq maddi sahədən çəkilmək məcburiyyətində qalırdı. "həyatda qal" yazılan lövhələr yer üzündəki işğalı daha da güclü şəkildə davam etdirirdi.

insan, aslanı gördüyündə "nədir bu?" demək surəyitlə həyatda qaldığını görüncə, nə görürdüsə "nədir bu?" deyərək məna yükləməyə çalışdı. pələngi gördü, pələngə məna yüklədi, ona qarşı həyatda qalma strategiyaları qurdu, əvvəlcə öldü filan amma sonunda biriləri həyatda qaldı və nəslini davam etdirdi. sonra eynisini köpək balığına, ilana, filə, zəhərli otlara vs. qarşı da gerçəkləşdirdi. strategiyaları artır, artdıqca ustalaşır, ustalaşdıqca həyatda daha çox qalırdı. strategiyaları artırmayan həyatda qalmırdı. bax, qala bilmirdi yox, qalmırdı!. həyatda qalmağa müsbət bir məna yükləyən sənsən, həqiqətdə elə deyil amma. müsbət də nə deməksə artıq, o başqa məsələ.

hələ insan olmayan insan artıq aləmin kralıydı. bir cüt gözə sahib olanlara qarşı hakimiyyət qurmuş, özünü sağlama almış, xaricdən gəlməsi ehtimal edilən təhlükələrə qarşı da güvən içərisindəydi. hey Maslow'u hey! artıq kimsə ona kəm gözlə baxa bilməzdi. baxanın quyruğunu küncə qısdırar, daş üstündə daş buraxmazdı.

artıq qarnını da rahatca doyururdu. rahatlamışdı. xəyal etdiyi şeyə, "bu aslanı bir məğlub edim" xülyasına qovuşmuşdu. qovuşmuşdu da, hələ insan olmayan insan əsas dərdin daha yeni başladığının fərqində deyildi.
dayan, bir aforizm partladım da orada-burada paylaş:
"insanı xoşbəxt edən şey gözəl günlər deyil, gözəl günlərin xəyalıdır əslində. çünki dünyada, heçbir gerçək xəyaldan gözəl gəlməz insana."

çəkişməkdən, vuruşmaqdan vaxt tapa bilmədiyi zamanlar edə bilmədiyi bir şeyi indi etdi. bir yaz gecəsi yuxarı, üzərində yer aldığını düşündüyü göyə baxdı. vərdiş olaraq, o çox funksional replikanı göy üçün sərf etdi məcburən: "nədir bu!" anlamadı. nəydi bu, məna yükləyə bilmədi. içində boşluqlu bir xoşluq meydana çıxdı, sirrli olanın verdiyi ürküdücülük və dahi aslanı -öz təbiriylə- məğlub etməyi kəşf edişi kimi bir kəşfin imkanı buna səbəb oldu.

"aman tanrım" dedi, deməsiylə "tanrı" təbiri ilk dəfə dilə gəldi. aman tanrım! hələ insan olmayan insan demişdik əvvəldə, deyil mi? artıq insanıydı!"


təbii bu hekayə burada bilmədi, danışılacaq çox şey amma dinləyənin səbrindən əmin deyiləm.
azad iradə yaradıcılığını zorlayaraq azadlığını zənginləşdirmə çabasına girməyən fərd, var olanla yaşamağı seçir. bu nöqtədə nizam, fərdin təstiqiylə ayaqda qalır artıq. "seÇim azadlığı" nizamın təqdim etdiyi müxtəliflik nisbətində vardır: "ya bu yada bu'dur."
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20