yalnızlığı insanlarla dolu olan adam


23   7   1   0
10.nəsil yazar
entry: 23
reytinq: 192
karma: 1,713 karma
izləyən: 6
oxunma: 53,403
sifariş sayı: 1





ata

Dayanacaqda mənimlə yanaşı dayanan bir ailə ilə rastlaşıram. Söhbətlərindən belə başa düşürəm ki, ana marketdən qızına balaca fanta alıb, ammq indi qız onu yox, kola istədiyini deyir. Ana da ataya israrla bayaqkı marketdən aldığı fantanı qaytarıb yerinə kola almasını tapşırır. Ata müti və fağır adama bənzəyir. Maneralarından özünə qapanıq, danışanda həyəcanlanan, özünəinamsız bir insan təəssüratı yaradır.

- əşi, nə fərqi vare, kola ya fanta. Ver içsin də.
- fikrət, odaa ordakı marketdən almışığ da, apar dəyiş də, kişi döülsən?
- eeeee..


Ata əsəbi və bir o qədər də çarəsiz şəkildə marketə doğru addımlayır. Mənsə onu arxadan təqib edərək, indi nə edəcəyi marağıyla yeriməyə başlayıram. Ata matketə girir, satıcının yekəpər və ciddi adam olduğunu gördükdən sonra fantanı dəyişməyə cəsarət etmədiyini anlayıram. Cibindən manat çıxararaq kola alır və marketdən çıxdıqdan sonra dayanacağa tərəf boylanıb ailəsinin ona tərəf baxmadığını görüb, fantanı zibil qabına tullayır.

- dəyişdin? Bunu edəcəydin də.. nə adamı əsəbləşdirirsən. Ala, qızım, iç
- ə ta nəysə da. Harda qaldiyee bu avtobus?


Miskin mənzərədir. ilk baxışda sadə görünsə də, üzərində saatlarla düşünüləcək bir hadisədir. Atanın miskinliyi, çarəsizliyindən də betəri, onun ata olmasından ibarətdir. Biz isə həmişə ataları qəhrəman, güclü, cəsarətli bir obraz kimi təsvir etmişik. Bəlkə də, o qız uşağı da atası barədə belə düşünür. Böyüdükcə onun necə cılız, necə qorxaq və necə çarəsiz olduğunu dərk edəcək və ona bənzəyən bütün kişilərə nifrət edəcək. Yaxud da bütün kişiləri onunla eyniləşdirəcək...

bölüşmək mədəniyyəti

Hərbi xidmətdə olarkən, hər ay imkanlı uşaqlara pasılka gəlirdi, amma bir dəfə görmədim ki, kimsə öz şirniyyatını kimləsə bölüşsün. Zastavada da zatən 24 əsgər idik. Ki bu böyük rəqəm də deyildi. Hərəyə bir konfet də verib sevindirmək olardı. Kazarmada yatarkən tez-tez gecə anbarın yanında həyəcanlı əsgər səsləri eşidirdim. Hər dəfə aşağı əlimi yumaq bəhanəsiylə düşüb anbara yaxınlaşanda görərdim ki, kimsə anbardardan xahiş edib ki, ona gələn pasılkanı gizlətsin, əvəzində axşam azuqələri onunla bölüşəcək. Hər dəfə oraya yaxınlaşanda əsgərləri izləyirdim. Adətən 2 nəfər olurdular: anbardar və pasılka sahibi. Pasılkadakı şirniyyat və meyvələri elə acgözlüklə yeyirdilər ki, elə bil iki ərəb böyük bir dəvəni kəsib iki nəfərə yeyir. Hətta artıq qalan nemətləri anbardar vasitəsilə hardasa gizlədirdilər ki, sabah axşam da yesinlər. Anbardar əsgər konkret kef eləyirdi də. Hətta aramızda yeganə kök adam oydu. Qarnı məscidin günbəzini xatırladırdı mənə.

Heç bir əsgərin pasılkası gələndə onu hansısa əsgər yoldaşı ilə bölüşmək fikri yoxuydu. Mənə də arada pasılka gəlirdi, amma oradan mənə 2 şirniyyatdan başqa nəsə qalırdısa namərdəm. Hamısını əsgər yoldaşlarımla bölüşürdüm. Hətta bir əsgər də mənə demişdi:
- sən xiyarsane, özüm ölüm. Ye özünçün kef elə. Niyə bölüşürsən ki, başqalarıyla?
Bir dəfə də əlimdə vafli olarkən onu yaxınımda olan əsgərlə bölüşəndə o, belə demişdi:
- nə əcəb bu vaflini mənlə bölüşdün, özün tək yemədin?
Öz-özümə bəzən düşünürdüm ki, görəsən mən belə etməklə səhv hərəkət edirəm ki? Axı bu normal birşeydi. Bunlar bunu niyə belə təəccüblə qarşılayırlar ki? Bizim evdə şirniyyat bişəndə mamam qonşulara da pay verirdi. Bunlar həqiqətən mi belə bir mədəniyyətə sahib deyillər? Bunlar həqiqətən mi, ailələrindən heç nə öyrənməyiblər?

Bir dəfə başıma belə bir hadisə gəldi və ondan sonra əmin oldum ki, bəli mən səhv edirəm bölüşməklə. Bundan sonra bitdi, qurtardı. Bir dəfə yenə mənə pasılka gəlmişdi. içində müxtəlif şirniyyatlar, meyvələr, siqaretlər vəs. vardı. Pasılkanı axşam mətbəxdə ortaya qoydum və əsgərlər də acgöz qarışqalar kimi cumdular üstünə. Başım qarışıq olsa da, dedim ki, hazırda xidmətdə olan əsgər yoldaşlarımız burda deyillər, onların payını da aşpaz ayırsın. Bunu dedim, amma fikirləşdim ki, öz işimi özüm görməliyəm. Gəlib gördüm ki, orda ancaq bir neçə konfet qalıb. Onları söysəm də, xeyri olmadı, arsız şeydirlər. Nəysə ümidsizcə bir neçə konfeti götürüb cibimə saldım ki, sabah həmin əsgərlərə verim nəsə. Səhər açıldı onlardan 2-sini görüb konfet verdim və aramızda belə bir dialoq yaşandı:
- buyurun uşaqlar, çayla içərsiniz.
- oo, yanlız adam, eşitdik sənə pasılka gəlib. bu nədi belə? O boyda pasılkadan cəmi 1 konfet verirsən bizə? Səndən gözləməzdik.
- yekə kişisən ala. Bu nədi? Heç olmaya meyvə saxlayardın da bizçün.


Həmin gün anladım ki, başqaları öz malını kimləsə bölüşməməkdə elə tam anlamıyla haqlıdırlar. Bu millət, bu xalq üçün dəyməz. Qətiyyən, stop, daha eləmə, yalnız adam, ağıllı ol!!!

Bayaq aşağı siqaret çəkməyə düşmüşəm. Səmimiyyətimiz olan bir qonşumuz- yaşlı, ziyalı bir müəllimə ilə həyətdə söhbət etməyə başladıq. Söhbət haradan gəldisə "bölüşmək mədəniyyəti"nə çıxmağa başladı. Mən də öz növbəmdə yuxarıda yazdıqlarımı danışdım ona. Müəllimə isə o qədər söhbət sonrası belə bir rəy bildirdi:
- çox bölüşmək də yaxşı bir şey deyile, oğlum. adam çox şeyini bölüşəndə, sonra başqa şeylərini də bölüşməyə başlayır.
- yəni?
- yəni də. özün başa düşdün. Öyrəşərsən, sonra "başqa şeylərini" də bölüşə bilərsən. Belə adamlar adətən qısqanc olmurlar. bölüşmək yaxşı bir şey deyil.


Bilmədim nə cavab verim. Bir qadına baxdım, bir yaşına. Bir təhsil verdiyi şagirdlərin gələcək talelərini düşündüm, bir ona diplom verəni, bir də müəllimə kimi orta məktəbə işə götürən direktorunu. Əsəbdən yenə məni əsmə tutdu (ki, bu daxilən çox əsəbləşəndə olur). Başımı salıb yuxarı qalxdım.

Bəli, bölüşmək yaxşı bir şey deyil. Sizin kimi sikbeyinli insanlarla nəyinisə bölüşmək heç yaxşı bir şey deyil. Sizin kimi səxavətdən yoxsun, alçaq, çaqqal ruhlu sizlər və özünüz kimi böyütdüyüz eqolu yetimlərinizlə bugünədək bölüşdüyüm hər şey burnunuzdan gəlsin, bla!!!

on the nature of daylight

Max Richterin insanı məhv edən və intihara sürükləyən bir şah əsəri. Bu musiqi ölümə məhkumdur. Bu musiqi təkcə dinlənilmək üçün deyil. Özünü, ruhunu notlarına təslim edərək hislərinin ən qaranlıq otaqlarına varmaq üçündür. Öz başlanğıcına qovuşmaq, xislətində zəncirlənən günahkar məhbusu qandallardan azad etmək və içində bir yerlərdə qəfəsə tıxanan göyərçinləri səmaya buraxmaq üçündür. Bu musiqi sonadək dinlənilməlidir...

(youtube: )

la belle époque

Ssenaristi və rejissoru Nicolas bedos olan 2019-cu il istehsalı bir fransız filmi. Möhtəşəm ssenariyə, möhtəşəm sountrack'lərə malik bu film insanı keçmiş xatirələrə apararaq uzun müddət öz təsirində saxlamağı bacarır.

--spoiler--

Yaşı 60-ı haqlıyan köhnə bir karikaturist olan Victor, günümüzün yaşantısına uyğunlaşa bilmir və ailəsinə, habelə özünə yadlaşıb. Texnologiyanın surətli inkişafı onda ikrah hissi doğurur. Artıq Victor depressiyadan əziyyət çəkir və yaddaşı kifayət qədər zəifləyib. Onun əksinə psixoloq olan arvadı Marianne isə kifayət qədər yeniliklərlə ayaqlaşan, həyatını bu istiqamətdə quran bir qadındır. Bu iki zehniyyət onların toqquşmasına, habelə Victorun evdən qovulmasına gətirib çıxarır.

Atasını mövcud vəziyyətdən çıxarmaq üçün Victorun oğlu, onu bir şirkət sahibi olan dostuna calaşdırır. Bu şirkət, sifarişçilərə onların seçdiyi, həyatının çox özəl bir gününü yaşatmaqla məşğuldur. Şirkət bunun üçün əvvəlcə sifarişçidən həmin ilin həmin günü haqqında xatirələrində qalan məlumatları alaraq qeyd edir, ondan sonra öz komandası ilə birgə həmin gün üçün səciyyəvi olan bütün xatirələri böyük ustalıqla həyata keçirir.

Victor isə 1974-cü ilə, arvadı ilə ilk tanış olduğu günə, onun üçün xüsusi bir xatirəyə malik balaca bir kafeyə qayıtmaq istəyir. Şirkət bunun üçün Victorun gəncliyində çəkdiyi, həmin anları əks etdirən rəsmlərdən yararlanır, habelə ona həmin gün ilə bağlı suallar verərək məlumatlar əldə edir. indi isə həmin günü canlandırmaq üçün hərşey hazırdır: bütün səhnə dekorasiyaları, aktyorlar, tarixçilər, musiqilər, yeməklər vəs. Aktyorlar böyük professionallıqla öz işlərinin öhdəsindən gəlirlər. Victorun gənclikdə qaldığı otel, həmin məhlələr, həmin kafe, orada həmin gün toplaşan həmin müştərilər, kafenin işçiləri, onların geyimləri, musiqilər, oradakı söhbətlər və onun sevgilisi- bir sözlə, hərşey Victoru 1974-cü ilin həmin gününə aparmağa qadirdir. Bütün bunlar Victora hər şeyi yenidən sorğuladaraq onu mövcud vəziyyətdən çıxara biləcək mi?

le temps du loup

Avstraliyalı rejissor Michael Hanekenin ssenari müəllifi və rejissoru olduğu 2003-cü il istehsalı fransız filmi (bax: time of the wolf). Yenə rejissorun üslubuna xas musiqisiz, sakit, səssiz bir film.

--spoiler--

Meşədəki evlərinə dincəlməyə gedən bir ailə, orada bir "süpriz"lə qarşılaşır. Ailənin başçısı öldürüldükdən sonra qadın 2 azyaşlı uşağı ilə birlikdə həyatda sağ qalmaq üçün mübarizə aparmalı olur. Dünyada dəqiq təfərrüatları bilinməyən nəsə baş vermişdir: hökümətlər yox olmuş, bütün cəmiyyətlərdə anarxiya hökm sürmüş, kapitalizm çökmüş və toplumu xaos ağuşuna almışdır. Qadın və 2 uşağı bir müddət sonra özlərini dəmiryolu stansiyasında tapır. Təxminən 15-20 nəfərin məcburiyyət qarşısında sığındığı bu stansiyada insanlar aclıq və səfalət içində yaşayır. Hər kəs "qatar"ın gəlməsini gözləyərək, mövcud vəziyyətdən çıxacağına ümid edir. Onları həyatda saxlayan da məhz elə bu ümiddir.

Burda heçkəs heçkəsə güvənmir və bacardığı qədər bir-biriylə ünsiyyətdə olmur. Ancaq ki, sağ qalmaq üçün onların bir-birinə ehtiyacı var. Bu qrupun lideri isə bir silaha malik "güc" sahibi olan Koslowski'dir (iqtidar) və sağ qalmaq üçün hamının ona tabe olmaqdan başqa yolu yoxdur. O isə geniş əlaqələri sayəsində insanlara qiymətli əşyaları müqabilində kiçik şeylər gətirir: bir neçə litr su, süd, yemək vəs. indi hərkəs öz kiçik qiymətli əşyalarını (malını) digərlərindən qorumaq məcburiyyətindədir. Bəs heç nəyi olmayanlar necə yaşaya biləcək? Burda rejissor ehtiyac zamanı toplumun malik olduğu dəyərlərin necə dəyişə biləcəyi, hətta itirilə biləcəyi nöqtəsinə xüsusi vurğuyla yanaşır. Ehtiyac insanların əsl simalarını üzə çıxarır. Onlar bir-biri ilə yola getmir, hamı hərkəsdən şübhələnir, paranoyak meyillər ortaya çıxır. insanlar yaşaya bilmək üçün digər birini öldürə bilir. "Sübut"un yoxdursa, sən təqsirkar deyilsən. Depressiyaya qapılan bir ovuc çarəsiz insan. Hamı yalnız özünün və ailəsinin gələcək taleyini düşünür. Bəs bu qatar nə vaxtsa gələcək mi?

Qeyd: Haneke'nin tərzini sevən biri olaraq deyə bilərəm ki, fikrimcə, bu film gözləntilərimin üstünə çıxmağı bacarmadı. Film özündə çox gözəl sosial mesajları ehtiva etsə də, rejissorun digər baxdığım filmləri ilə müqayisədə çox aşağıdadır. Yenə də Haneke'yə görə izləməyə dəyər.

azərbaycanlı kürəkən modeli

Xeyirə-şərə yarıyan, "yuxarılarda" adamı olan və sözükeçən insan modeli. Qarnınının diametri qübbəni xatırladan kürəkən əsasən, bizneslə məşğul olur və daima telefonlarda kimsə ondan nəsə xahiş edir. Faizə pul verir və kriminal aləmdə də yaxşı "qardaşları" var. Çox gözəl kabab çəkə bilir və adətən, ailə məclislərində manqalın ətrafında o olur. Qayınanası ona vurğundur və o gəldiyi zaman ələ-ayağa düşür və bilmir ki, onun qulluğunda necə dursun. Kürəkənin adətən, Üzeyirin musiqilərini dinləyərək hər gecə araxislə pivələyən, onu masaj edən, fiqurası armudu stəkanı xatırladan, şəhərdən və gözdən uzaq bir yerdə "saxladığı" mütləq ki, var. Kürəkənin həyat yoldaşı bunu bilir və anasının təkidi ilə "dilini qarnına soxmağa" məcbur olur. Çünki kürəkən kişidir və bütün kişilər xəyanət edir. Kürəkənin həyat yoldaşı əldə olan imkanları itirməmək naminə müəyyən müddət sonra "əşi çörəyimi versin, çöldə nə pox yeyir yesin" fəlsəfəsi ilə yaşamağa başlayır.

oxu sonra mənə ver

Adətən, sosial şəbəkələrdə kitabla bağlı şəkillər paylaşılan zaman altına mütləq yazıla biləcək rəy. Rəy bildirənin ülvi amalı onun da bu camiadan olduğunun ətraf tərəfindən dərk edilməsidir. Adətən kitab sahibi həmin kitabı rəy bildirənə heç vaxt vermir və ya rəy bildirən kitab sahibindən heç vaxt o kitabı istəmir.

ana

Son illər yaşadığım mənəvi böhran mənim ailəmlə, doğmalarımla, dostlarımla aramdakı incə telləri də qoparmağa müvəffəq olmuşdu. Artıq daş heykələ dönmüş bir yad adam idim. Soyuq, vecsiz, hissiyatsız bir daş heykəl. Məsələn, bacıma sonuncu dəfə nə vaxt nəvaziş göstərdiyim, anamı sonuncu dəfə nə vaxt öpdüyüm belə yadımda deyil.

Bayaq anamın ən sevdiyim yeməklərdən birini bişirdiyini görüb mətbəxə keçdim. "son vaxtlar ən çox istədiyim yeməkləri bişirirsənaa, nə məsələdi, özü də çox dadlı" - deyərək ardınca da spontan şəkildə onu öpdüm. O isə istehzalı baxışlarla cavabında: "sən ancaq məni istədiyin yeməkləri bişirdiyim vaxtı öpürsən. Onun üçün edirəm ki, tez-tez öpəsən" - deyərək, gözündən ani şəkildə süzülən yaşları əlinin tərsiylə silməyə başladı.

Özümü çox pis hiss edirəm, hazırda. Nə danışacağımı, necə davranacağımı bilmirəm. Ona deməsəm də, bura yazıram ki, ana səni çox istəyirəm. Oğlunun son illər yaşadıqlarından bixəbər olmağın sənin günahın deyil. Oğlunun sənə sevgisini göstərə bilməməsi də onun günahı deyil. Bəlkə bir gün, əlbət, oğlun "evə" qayıdacaq. O zamanadək onun səni sevdiyinə heç zaman şübhən olmasın. I love you, mom..

nə əcəb evlənmirsən

Ortastatistik hər bir azərbaycanlının ən azı ömründə bir dəfə kimdənsə soruşa biləcəyi ritorik sual.

Bilirsən, azərbaycanlılar bekardır. Həyatları boz və maraqsızdır. Hobiləri və estetik zövqləri yoxdur, mənəvi dünyaları kasaddır. Həyatda ən ülvi amalları toy eləyib, arvad-uşaq sahibi olmaq, övladlarının xeyir işini görməkdir. Təbiətə il ərzində tonlarla nəcis bəxş etməkdən savayı heç bir insani funksiyaları yoxdur. Elmin, tərəqqinin üst səviyyəyə gəldiyi bir dövrdə, bu adamlar toyda qızıl balığın və ya ikranın verilib-verilməməsinə görə özlərini təsnifatlandırır, bir-biriləri ilə yarış keçirirlər. Belə bir halda qohum-qonşu, dost-tanış məclislərində söhbət eləməyə mövzu tapa bilmirlər. Sən də onlara hazır mövzusan. Düşüncə tərzinə görə ya mövzunu onların istədiyi yöndə istiqamətləndirəcəksən, ya da arzuları qursaqlarında qalacaq. Mən 2-cini seçdim.

Bir neçə qohumum bizə sözdə ziyarətə gəliblər. Nə mən onlara maraqlıyam, nə də onlar mənə. Fiqur kimi masada oturmağa məcbur idim. Həm də, "Black Forest" tortuna yox deyə bilməzdim. Əmim nə qədər maaş aldığımı, bibimin əri niyə soyuq olduğumu, əmim arvadı gələcək hədəflərimi soruşdu. "Yenə başladıq, amına qoyum" - demək istədim, deyə bilmədim. Qısa cavablarla söhbəti sonlandırmağa çalışdım. Bu dəmdə o möhtəşəm və bir o qədər də qorxulu sual bibim tərəfimdən mənə ünvanlandı:
- nə əcəb evlənmirsən?

Tarantino öz filmlərində kadrı dəfələrlə aktyor/aktirsanın sıfatına tuşlayır. Ən arxadan ən önə, 3-4 dəfə, bildin sən.
- nə əcəb evlənmirsən?
- nə əcəb evlənmirsən?
- nə əcəb evlənmirsən?
Sanki tarantino, o sualın fonunda kameranı düz lopuma tuşladı və eləcə orada saxladı. Beynimdə neyronlar arası ulduz müharibələri başladı, kipriklərim sürətlə açılıb qapanmağa başladı, nəfəs alış-verişim surətləndi və özüm də bilmədən ağzımdan əsəbi şəkildə "fuck" kəlməsi çıxdı. Özü də alman aksentiylə. Bəxtimdən, ortamda heçkim ingiliscə bir pox da bilmədiyindən, mal-mal üzümə baxdılar. Müharibədən sağ qayıdan əsgərin sevgilisinin onu gözlədiyi kimi böyük şövqlə cavabımı gözlədilər.
Supriz....həmin vaxt bütün binada işıqlar söndü və
- "aaaaaaaaaaaaa..."
- "eeeeeeeeeee..."
- "zəlil olasınız, sizi.."
- "adə, işığı dünən vurmamışdın?"
- "gözlə, gözlə, gedim şam gətirim..."

Və bu kimi yaranan xaotik səslənişlərin fonunda telefonumdakı flashin sayəsində bu soxasoxda həmin "black forest" tortundan bir parça alıb otağıma əkildim. Hə, belə duzlu-məzəli əhvalat..

fobiya

Qorxunun ən şiddətli və məntiqsiz formasıdır. Bu başlıqda qeyd edilən əsas fobiyalardan başqa, qəribə fobiyalar da mövcuddur. Onlardan bəziləri:

Akribofobiya - oxuduğunu anlamayacağından qorxmaq
Qlenofobiya - oyuncağın baxışlarından qorxmaq
Penterafobiya - qayınanadan şiddətli şəkildə qorxmaq
Qnesiofobiya - hər hansı bir informasiyanı öyrənməkdən, bilik əldə etməkdən qorxmaq
Mnemofobiya - xatirələrdən qorxmaq
Hodofobiya - səyahət etməkdən qorxmaq
Dikefobiya - ədalətin bərqərar olmasından qorxmaq
Evpofobiya - yaxşı və şad xəbər eşitməkdən qorxmaq
Nomofobiya - telefondakı şəbəkənin itməsindən dəhşətli dərəcədə qorxmaq
Keyrofobiya - (saç ustalarında olur) Müştərini kəsməkdən qorxmaq

görkəmli şəxslərin qəribə qorxuları

Qorxu janrında yazılmış məşhur əsərlərin müəllifi olan Stephen King bir çox müsahibələrində qaranlıqda yatmaqdan qorxduğunu etiraf edib.

Döyüş meydanlarında şücaəti ilə ad qazanmış Napoleon Bonapart və Almaniya diktatoru Adolf Hitler ailurofobiyadan (pişiklərdən qorxma) əziyyət çəkirmiş.

Fobiyaların mənşəyi barədə geniş araşdırmaları ilə tanınan psixoterapevt Sigmund Freud isə çox gülünc və qəribə bir fobiyadan əziyyət çəkirdi. O, qatarlara gecikməkdən hədsiz dərəcədə qorxardı. Freyd buna görə o qədər narahat olardı ki, qatarın hərəkət vaxtından bir neçə saat əvvəl platformaya gələr və orada gözləyərdi.

Liviyanın sabiq lideri muammar gaddafi klostrofobiyadan (qapalı məkan qorxusu) əziyyət çəkirmiş. Buna görə də o, evlərdə və mehmanxanalarda qalmaq yerinə,  çadırlarda yaşamağa üstünlük verərmiş.

ABŞ-ın keçmiş prezidenti george walker bush atlardan, Almaniya kansleri angela merkel isə itlərdən dəhşətli dərəcədə qorxur.

Məşhur rus dramaturqu nikolay vasilyeviç qoqol tapofobiyadan (diri-diri basdırılmaq qorxusu) əziyyət çəkirmiş. O, bu qorxu səbəbindən düz on il yatağa girməyibmiş. Gecələr ya kresloda mürgüləyər, ya da yarıuzanmış vəziyyətdə divanda oturarmış. Qoqol dostlarına ünvanlandığı məktublarda vəsiyyət edirdi: "vəsiyyət edirəm ki, aşkar surətdə parçalanma əlamətləri görünməyənə qədər bədənimi dəfn etməyəsiniz"

Qorxu (triller) filmlərinin əsasını qoymuş tanınmış rejissor alfred hitchcock yumurtadan qorxarmış. Buna görə də ömründə bir dənə də olsun yumurta yeməyib.

insanı həyatdan soyudan whatsapp statusları

- "atamın qiziyam.Tank alda qalaram,söz altda yox!!!" (sonda da "victory" smayliki)

- "dodagindan opub menimsen deyeni yox,alnindan opub halalimsan deyeni sev"

- "yawadigin heyatin qedrini bil ki,sonrasinda kawki deyeceyin hecne olmasin"

- "allahım, ben her halimi sana bıraktım. Sen beni kullarının eline bırakma"

- "seni sevirem deyenler indi bawqasini sevir..."

- "naməhrəmə baxmaq şeytanın zərərli oxlarından biridir. Kim (naməhrəmə) baxmasa, Allah ona ilahi xof səbəbindən bir iman əta edər ki, qəlbində onun şirinliyini duyar"

- "biz iki gün maska taxa bilmirik. Bəziləri isə ömrünü maska ilə keçirir"

əsgərlikdə edilmiş umbaylıqlar

bu sifarişi verən: yaşayan şəhid
Gənc əsgər vaxtı TTM-də gecə "yat" komandası verildikdən sonra tualetə gedərkən, bölük komandirini koridorda görəndə təkərə düşərək alt paltarda hərbi salam verməyim. Düzü, alt paltarda hərbi salamın verilib-verilməməsi hələ də mənə müəmma olaraq qalıb. Yəni ən azından onun yanından hərbi salam vermədən, bir növ qozuna almayaraq tualetə gedə bilməzdim. Əynində təkcə tumanla da hərbi salam vermək, biraz nito çıxır. Nəysə, bölük komandiri mənə "gijdillax, məni sikivə sarımısan?" dedikdən sonra tipik patavatsızlığımı da işə salaraq "cənab kapitan, tumanla hərbi salam vermək olmur ki?" deyə soruşmuşdum. Ondan sonra bölük komandiri onunla məzələndiyimi düşünüb mənə görə həmin gecə bölüyə 50 dəfə ard-arda "bölük, qalx", "bölük, yat" komandası vermişdi. Əsgərlər xətrimi istəsələr də, üzümə deməsələr də, bilirdim ki, hamı ürəyində mənim varyoxumu söyürdü yağlıca.

aşura

Hələ də vaxtının tam müəyyənləşdirə bilinmədiyi gün. Nənəmdən soruşuram, nə vaxt? Deyir, adam var bu gün edir, adam var sabah. Belə başa düşdüm ki, hərə öz kafasına görə yaşayır bu günü. Nənəm dəmişkən. Görürəm ki, arvad nəsə youtube'dən mərsiyə zad açıb dinləyir. Ha istəyir ki, ağlasın, alınmır. Elə bil özünü bu gün ancaq ağlamağa kökləyib. Tam ürəyiycə deyil nəsə. Ağlaya bilmir. Ağlamaq istəyir. Deyirəm, nənə, nə məcbur edirsən özünü ağlamağa. Çox vacibdir? Deyir ki, bala, bu günlər ağlamaq çox vacibdir. Göz yaşlarını balaca bir bankaya yığırsan, o biri dünyada köməyinə çatır göz yaşları.
Belə başa düşürəm ki, nənəm bu gün bankanın heç olmaya az bir hissəsini doldurmaq niyyətindədir, amma bu gedişlə xuy doldurar.

yalan

ən çıxılmaz vəziyyətdə istifadə edilən bir vasitə və ya sadəcə seçim. bəs, yaxşı. birinin bizə yalan danışıb-danışmadığını necə müəyyən etmək olar? bunun üçün araşdırmalarıma əsasən 3 əsas yol var:
1- bədən dilinə nəzər yetirmək
2- conundrum texnikası
3- rorschach testi mahiyyətində sözlü test

1- bədən dilinə nəzər yetirmək deyəndə, yalan danışanda ən çox istifadə edilən 8 jest barədə yazmaqda fayda var.
- şəxs yalan danışan zaman çox vaxt əliylə ağzını bağlayacaq vəziyyətdə dayanır.
- şəxs yalan danışan zaman çox vaxt barmağıyla burnuna toxunur (yalan danışan zaman burunda katexolamin adlanan maddə ifraz olunmağa başlayır və bu maddə burnun içindəki toxumaların şişməsinə səbəb olur).
- yaxud şəxs yalan danışan zaman çox vaxt barmağıyla burnunu qaşıyır.
- şəxs yalan danışan zaman çox vaxt gözünü ovxalayır (qadınlar bu jestdən nadirən istifadə edir. əsasən makyajları pozulmasın deyə yüngülcə gözün altına toxunurlar).
- şəxs yalan danışan zaman çox vaxt əliylə qulaq məməciyini oynadır.
- şəxs yalan danışan zaman çox vaxt boynunu qaşıyır.
- şəxs yalan danışan zaman çox vaxt yaxalığını dartır.
- şəxs yalan danışan zaman çox vaxt barmağını ağzına salır.

2- conundrum texnikasını istifadə etməkdə məqsəd biraz dəlil verib, şübhəlinin reaksiyasını müəyyən etməkdir. deyək ki, bir qadın ərinin iş sonrası dostlarıyla onun dediyi kimi kioteatra getdiyinə inanmır və düşünür ki, əri katibəsiylə eşq yaşayır və bu gün filmə yox, onunla görüşə gedəcək. bunu müəyyən etmək üçün həmin qadın sözügedən texnikadan istifadə edir. "kinoteatrın qabağında maşın qəzası baş verdiyi üçün dünən tıxacın yaranmasını və həmin yolların bağlanmasını eşitmişəm, düzdür?" - deyə qadın sual soruşa bilər. bu vəziyyətdə əri kəlimə oyunu ilə qarşı-qarşıya qalar. kinotratrda deyilsə, orada qəza olub-olmadığını bilə bilməz, çünki orada deyildi. tıxac varsa və tıxacın olmadığını deyərsə, qadın ərinin kinoteatrda olmadığını da başa düşər. cavab nə olur olsun, əri bir yalançının etdiyini edəcəkdir: nə cavab verəcəyi barədə tərəddüd yaşayacaqdır. əgər ki, kinoteatra getmiş olsaydı həmin dəyqə "nə tıxacı, nədən danışırsan?" - deyə soruşacaqdı. amma yalançı əmin deyil, çünki orada olmayıb. buna görə də tərəddüd edərək özünü ələ verəcəkdir. böyük ehtimalla da qadının soruşduğunu təsdiqləyərək yanlış cavab verəcəkdir, çünki qadının bu taktikasından xəbəri yoxdur.

3- rorschach testi psixiatriyada çox istifadə olunan bir testdir. buna bənzər, lakin sözlü olaraq başqa bir test tətbiq edilərək şübhəlinin özünü ələ verməsini müşahidə etmək olar. etməli olduğunuz tək şey qarşınızdakı şəxsi heç bir şeydə ittiham etməyərək, yalnızca nəyisə ima edəcək bir sual soruşmaq və ya ortaya nəsə mövzu atmaqdır. sonra cavabını dəyərləndirərək gizlətdiyi bir şeyin olub-olmadığını öyrənmək mümkündür. məsələn, bir qadın ərinin öz katibəsiylə eşq yaşadığından şübhələnir. anidən bir yemək zamanı "bilirsən, sevgilim? məncə işdəki müdirimin katibəsiylə arasında nəsə var"- kimi ortaya bir mövzu ata bilər. ondan sonra ərinin bu mövzu qarşısında reaksiyasına fikir verməlidir. əri ona sual verib mövzuya yaxından maraqlanırsa, qadın ərinin də eyni şeyi etmədiyindən əmin ola bilər. ancaq ki, əri narahat olaraq mövzunu dəyişdirməyə çalışırsa, oxşar bir vəziyyətdə olduğunu anlamaq olar.


mənbələr:
- allan & barbara pease "the defininitive book of body language"
- dr. david j. lieberman "get anyone to do anything"

andrei chikatilo

seriyalı qatil, pedofil, nekrofil və kannibal. 1936-cı ildə ukraynada anadan olan bu şəxs hələ uşaq ikən sidik saxlaya bilməməsinə görə anası tərəfindən mütəmadi olaraq döyülür. atası cəbhədə ikən anasının tez-tez alman əsgərləri tərəfindən zorlandığının şahidi olur. hərbi xidmətini berlində edərkən dəfələrlə seksual təzyiqlərə məruz qalır. 1992-ci ildə 52 insanı öldürdüyünə görə mühakimə olunur.

qurbanlarının demək olar ki, hamısı qadın və uşaqlar imiş. onları doğrayaraq qanını içmiş, dillərini və cinsi orqanlarını kəsərək yemişdir. qadınları və azyaşlı uşaqları müxtəlif bəhanələrlə aldadaraq kirayə qaldığı evə və ya meşəyə gətirərək ilk öncə onlara təcavüz etməyə çalışırmış. lakin ereksiya olunmadığını gördükdən sonra onların gözlərini deşib cinsi orqanlarını doğrayaraq orqazm olmasını müşahidə edirmiş. qurbanlarının bağırsaqlarını hissələrə bölərək, habelə onlara buna bənzər əziyyətlər çəkdirərək bir növ həyatdan intiqam almaq hissini tətmin edirmiş. araşdırma zamanı bir çox cinayəti özü etiraf etmişdir. 1992-ci ildə beyninə güllə sıxılaraq edam edilmişdir.

tosu zəngilanlı

azərbaycanlı sosial şəbəkə fenomeni. müəyyən müddət ona qeyri-ciddi və təlxək biri kimi yanaşsam da, nail kemerlinin kanalındakı müsahibədən sonra biraz onun haqqında fikirlərim dəyişdi.

tosu ləqəbiylə tanınan abbasov əbülfət 1993-cü ildə sumqayıt şəhərində anadan olub. "əbülfət" adını ona müharibə vaxtı şəhid olan dayısının xatirəsinə görə qoyublar. zəngilan işğal olunanda anası tosuya hamilə qalmışdı. deyilənə görə zəngilanın işğalından sonra anasının keçirdiyi stresslərə görə tosu fiziki qüsurlu şəkildə anadan olmuşdur.

jurnalist ondan soruşur ki, bəs, səninlə bu qədər camaat məzələnir, niyə reaksiya vermirsən. tosu da cavabında deyir ki, mən bakı şəhərində qonağam. mənim şəhərim işğal olunandan sonra bu şəxslər mənə qucaq açıb sahib çıxdılar. bu şəhərdə qonaq olan biri niyə onlara sərt reaksiya versin ki.

(bax: var zəngilandan bidənə canavar)
(bax: sən auyesən ay brat)
(bax: səni tanımıyan özünü tanımır)

ignaz semmelweis

macar həkim-cərrah, professor, aseptikanın banilərindən biri. doğuş zamanı ölüm hallarının, əsasən, infeksiyalardan qaynaqlandığını bildirərək, tibbi personalın sterilizasiyaya ciddi şəkildə riayət etməli olduğunu irəli sürmüşdür. bu ideyanın tətbiqi xəstəxanalarda ölüm hallarının sayını azaltsa da, o, zorla dəlixanaya salınmış, orada müqavimət göstərdiyi üçün möhkəm döyülmüş və iki həftə içində ölmüşdür.

yazarların başına gələn maraqlı hadisələr

Yaxşı yadımdadır. 6-cı sinifi təzəcə bitirmişdim. Yay tətiliydi və rayona nənəmgilə dincəlməyə getmişdim. Mağaza müdiri olan dayımın işçisi anası rəhmətə getdiyi üçün ondan bir neçə günlüyünə icazə istəmişdi. Dayım da icazə vermiş və bir neçə günlüyə ona kömək etməyimi xahiş etmişdi. Əvəzində də pul verəcəyini demişdi. Uşaq idim, həvəsliydim işləməyə, pul qazanmağa. Bu mənim ilk qazanacağım pul idi.

Nəysə, səhərdən axşamacan beş gün həvəslə işlədim və əvəzində dayım məni loxlayaraq cəmi 10 manat pul verdi. Nəysə, mən də 10 manata ilk maaşımla ev üçün kiçik bazarlıq elədim. Pesok, çörək, fanta və yadımda qalmayan bir neçə kiçik şey alaraq evə gətirdim. Anam sağolsun, bunlara ehtiyac yoxdu deyib, aldıqlarımı dayıma geri verdi. Dayım da 10 manatı anama verdi. Nəysə şüvənliyimə basaraq ağladım və 10 manatı anamdan geri ala bildim. Bir müddət 10 manata dəymədim.

Bir neçə gün sonra anamın ad günüydü və ona hədiyyə almaq qərarına gəldim. Dayımın marketindən almaq yaxşı fikir deyildi, çünki anam yenə onu geri qaytara bilərdi. Bu dəfə isə başqa marketə üz tutdum. 10 manat verib balaca şokolad karopkası aldım. Ad günümdə anama hədiyyə etdim. Təxminən 3-4 ay anam şokolad karopkasına dəymədi ki, bəlkə qonaq gedəndə apararam deyə. Bu dəfə ağlamağıma qoz qoyan olmadı.

Bir gün evdəkilər ailəvi dostları olan Zeynəb xalagilə qonaq gedəndə anamın həmin şokolad karopkasını sinsicə götürüb gedəcəyi yerə aparmasının şahidi oldum. Qəzəbli baxışlarım heçnəyi ifadə etmirdi. Çox pis əsəbləşmişdim.

Üstündən təxminən 1 il vaxt keçdi və anamın başqa bir rəfiqəsi olan Sevinc xala bizə qonaq gələndə həmin şokolad karopkasını gətirdi. Əvvəlcə inanmadım, amma qonaqlar süfrəyə keçəndə mətbəxə doğru qaçaraq tez qonaqların gətirdiyi şirniyyatları eşələdim. Bir də baxdım aaa bu. Var yoxuna lənət, oydu, həmin şokolad karopkasıydı, inanırdım. Onu ilk görəndə neçə illik dostumu görmüş kimi göz bəbəklərim böyüməyə başladı. Dəqiqləşdirmək üçün ərgən ağlıyla anamın rəfiqəsi Sevinc xaladan soruşdum ki, bunu hardan almısınız? O isə səmimi şəkildə cavabında evində arxa günlər üçün müxtəlif şokolad karopkalarının olduğunu və hər qonaq gedəndə birini apardığını dedi. Bu şokolad karopkasını isə təzəlikcə Zeynəb xalanın onlara gələndə gətirdiyi dedi.

Mən şok, mən iptal. Demək mamam Zeynəb xalagilə qonaq gedəndə şokolad karopkasını onlara aparmış, Zeynəb xala da Sevinc xalagilə gedəndə həmin karopkanı onlara aparmış, Sevinc xala isə bizə qonaq gələndə onu yenidən gətirmişdi. Beləcə həmin şokolad karopkası müxtəlif evləri fırlanaraq gəlib yenə öz əsl sahibinə qayıtmışdı. Bəlkə də ahım tutmuşdu mamamı.

Nəysə, bu dəfə ondan qaçış yoxuydu, onu mamama acıq verərək yeyəcəkdim. Axı onu ilk qazandığım pulla almışdım. Amma içinə pox ki, burda da bəxtim gətirməmişdi. Şokolad karopkasını açan zaman mamam məni o tərəfə itələyib qutunun üstündəki tarixə baxdı. Şokoladın vaxtı çoxdan bitmişdi. Çox məyus olmuşdum həqiqətən. O şokolad karopkası ilə bu qədər yaxınkən, bu qədər uzaq idik. Həyatda ilk travmamı onda yaşamışdım. Çox pis pərt olmuşdum. Mamamın rəfiqəsi Sevinc xala isə utancından məndən betər gündə idi :*

/ 20 »

blok -   başlıqlarını gizlət

Son bəyənilənlər