diqqət: entrydə bolca spoiler var.
paul coelhonun oxuduğum ilk əsəridir. əsər, birbaşa veronikanın intihar qərarını icra etməsi ilə başlayır. gənc qız ölümü gözləyərkən başına gələcəklərdən xəbərsiz halda huşunu itirir:
"veronika gözlərini açdıqda, gördüyü yerin cənnət olduğunu sanmadı. "cənnətdə otağı işıqlandırmaq üçün heç vaxt fluoresyent lampalardan istifadə etmirlər", - deyə fikirləşdi."
o, gözlərini xəstəxanada açdıqdan bir müddət sonra intihar cəhdinin ürəyinə ciddi zərər verdiyini, 1 həftə ərzində ürəyinin fəaliyyətinin tamamən dayanacağını - öləcəyini öyrənir:
"...bu dəfə isə onunla görüşməyə vaxt təyin etmiş ölümü gözləməli olacaqdı.
"bu ancaq mənim başıma gələ bilərdi. insanlar adətən məhz gözləmədikləri gündə ölürlər."
cəmiyyətin "normal" anlayışına uyğunlaşmayan insanların ustalıqla təsvir edildiyi bu kitabda, dəlilik haqqında deyilənlər də xüsusi diqqət çəkir:
"- dəlilik - ideyalarını çatdıra bilməyi bacarmamaqdır. sanki əcnəbi bir ölkədəsən və ətrafında baş verən hər şeyi görür, dərk edirsən, amma nəyi bilmək istədiyini və ya köməyə ehtiyacın olduğunu insanlara anlada bilmirsən, çünki onların dilində danışmağı bacarmırsan.
- hamımız o hissləri keçirmişik.
- onda bu və ya digər şəkildə, hamımız bir cür dəliyik." [1]