Axşam evə qayıdırdım. Öz dünyamda özümçün mahnı qulağımda girdim məhləyə. 3-5 metr qarşıdan qara paltoda, hardasa 22-23 yaşında, xoş görünümlü bir qız gəlirdi. Mənim də bir əlimdə bağlanmış zontik, o birində aldığım hədiyyə qutusu - ikisi də dolu. Qız çataçatda durub nəsə dedi. Gülümsünüb əlimlə işarə elədim ki, bir dəqiqə dayansın, əlimin birin boşaldım, özümü rahlayıb mahnını dayandırım. Qulaqlığı çıxaranda gülümsünüb, mahnımı böldüyü üçün üzr istəyib məhlənin yanında açılmış alış-veriş mərkəzinin yerin soruşdu. Ora da durduğumuz yerdən 30-40 metr o yandadı, 1 dəqiqə çəkər, ya çəkməz ora çatmaq. Normalda "plaşatka"nın solundan - onun gəldiyi tərəfdən gedirəm evə. Soruşduğu yeri də sağından gedəndə tapmaq olur. Mənimçün də hansı tərəfdən getsəm eyni məsafədi, eyni yoldu. "budu buradı", - deyib işarə elədim. Sonra da: "Elə ordan keçəcəm, gəlin göstərim", - deyib iki maşının arasından birinci keçsin deyə əlimi uzatdım. Günün son xırda yaxşılığı olacaqdı mənimçün, kefim açılacaqdı, ona görə də bir rahatlıq gəlmişdi. Həm də qız qəşəng idi görünüşcə, bunun da təsirin danmaq olmaz. O an fərqindəydim yolumu qəsdən dəyişdiyimin açıqca görünməsinin, amma ona da okey idi, gülümsünüb təşəkkür elədi. Durğun getməyək deyə də qısa söhbətə açdım. Ara yerdə də pislədim ki, bəs sosial mediada reklamı getdiyi qədər yaxşı, məsləhətli yer deyil, gərəksiz baha satırlar. "Yerində olsam, burdan nəsə almazdım". Dedi onsuz da çemodan alasıdı. "Çemodandı da, nə qədər pis ola bilər ki? İşin görsün -*". Belə də dedi. İnstadan tapıb danışıbdı zatən hər şeyi. Mənim dincliyim qırağa, qız məndən də rahat tip izlənimi verdi. Bütün günü rəsmiyyət içində olmağım cəhənnəm, əzəldən bəri "siz"li danışsa belə dialoqu çox rəsmiyyətdə saxlamayan, sərbəst, rahat davranan, "small talk"lara tez uyğunlaşıb dil tapan tipləri görəndə avtomatik könlüm açılır. O an da çox xoş bir aura vardı. Amma gəlib çatırdıq uje. İçimdən çemodanı səyahət məqsədli alacağı üçün hara gedəcəyindən söhbət açmaqdan tutmuş, son dediyi şeyi zarafata salıb, aranı bir az da yumşaldıb, dialoqu uzadıb onla bir az da vaxt keçirmək keçdi. Zatən tanımır, rahatlıqla yolu 2-3 qat uzada da bilərdim. Amma dayanıb göstərdim ki, giriş orasıdı. Sağollaşdıq. Yenə də bir neçə saniyəlik dayanıb arxasınca baxdım. Sonra gözümü sıxıb yoluma düzəldim.
O an elə inanılmaz təsadüfi analogiya idi ki, fərqinə vardığım an elə bil kimsə sifətimdən kuvaltla vurdu. O cür təsir yarandı məndə. Eyni anda həm ayılmaq, həm də anlıq reallıqdan qopub göt-baş olmaq kimi. Alayarımçıq formada bir anlıq illər əvvələ qayıtdım sanki. Orda durduğum moment, bloka qədər 50 metrlik yol, ümumən zaman sonsuz gəldi. Beynimdən o qədər fikir, gözümün önündən o qədər şey keçdi ki, necə gəldim, özüm də bilmədim. İllərdi bir nəfər xaric (ona da allaq-bullaq) heç kimə danışmağa belə dilim gəlməyən, heç fikrimi toparlayıb yaza da bilmədiyim hər şey gəldi canlandı, basırdığım yerdən duyğularım dirildi. Konkret iki yerə bölündüm. Bir tərəfdən tez-tələsik bir bəhanə uydurub, o biri girişdən girib qızla "təsadüfi" rastlaşıb, dialoqu uzatdıqca uzadıb tanış olmaq, bu qədər zaman sonra o cür anı, bu duyğuları yenidən yaşamaq üçün "bəlkə"lər didirdi məni, ürəyim çırpınırdı. Bir yandan da belə şey eləsəm, istədiyim kimi olmasa, lap elə olsa belə hərəkətimdən utanıb, özümə qismən nifrət edəcəyim, bağışlamayacağım ağlıma gəlirdi. Kiminsə xırda xahişindən istifadə edib, "girişib" fürsəti dəyərləndirməyə çalışacağım üçün yox. Necə izah edim bu durumu bilmirəm.. O qədər şeyə hörmətsizlik, tapdıyıb keçmək, sanki yazını qaralayıb üstünə nəsə yazmağa çalışmağın verdiyi utanc idi. Nəysə, yenə də fikrimi izah etməyə söz tapmadım.. Yazarkən hər şeyi canlandırıb, xırdalığa kimi izah edə bildiyim halda bir bu məsələdə dolaşıb qalıram, alınmır..
Necə bitirəcəyimi bilmədim. Heç nə, yuxu vaxtımdan 2 saat yarım keçib, siqaretləri bir-birinə calaq edib yatmağa çalışıram. Dünən bir sözlük yazarıyla görüşdük, söhbəti açılmışdı buranın. Çoxdandı girmirdim, dedim elə içimi bura töküm, burda qalsın. Vaxt edib mesajlara baxıb yığışıb qalan bildirişlərə göz atım gərək.
almaniyada baş verən və hazırda bütün avropada geniş səs küyə səbəb olmuş hadisə. səudiyyə ərəbistandan olan, həkim-psixiatr Taleb al-Abdulmohsen adlı şəxs maqdeburdakı milad bazarında maşınını yüksək sürətlə insanların üstünə sürüb, nəticədə 5 nəfər ölüb, 40 nəfərdən artıq ciddi yaralanan var. həmin şəxs 2006-dan bəri almaniyada yaşayır və 2016-dan bəri qaçqın statusu var. bu hadisə onsuz da rifah dövrünü yaşayan və yüksəlişdə olan ifrat sağçıların əlinə çox yaxşı kozr kimi düşüb, əsas dərdləri olan immiqrasiya və islamı əsas götürüb küçələrdə aksiyalar keçirirlər, partiya liderləri sərt açıqlamalar edir və s. işin ironik tərəfi adamın ateist və islamafob olmağıdır. və tvitter hesabında yazdıqlarından başa düşə bilərik ki bunu almaniyaya avropanı islamlaşdırdığı üçün cəza olaraq edib və avropada məşhur sağçı partiya liderlərinə simpatiya bəslədiyini də yazıb *
hansı ki hazırda həmin aksiyaları keçirirlər
. bir tərəfdən də zionist olduğu deyilir, orda da yəhudilər ortaya atılıb ki belə zionist olmaz, köhnə tvitlərinə baxın və s və ilaxır. yəni həmişəki kimi hamı bir birinin üstünə atır. amma əsas təəssüfləndirən fakt, səudiyyə ərəbistanın almaniyaya vaxtilə bu adam barədə xəbərdarlıq etməsi və almaniyanın vecinə almamasıdır. bundan əlavə başqa bir qız da alman polisinə dəfələrlə mesaj, email (qız ölkə xaricində olduğu üçün) yazsa da polis məhəl qoymayıb.
ps: kölndəki milad bazarını çox bəyəndikdən sonra başqa alman şəhərlərindəkiləri də ziyarət etməyi düşünürdüm, amma simiclikdən *
or kasıbçılıqdan ?
və 3-4 saatlıq yol getməyin dərdindən evdə otururdum deyə özümü günahkar hiss edirdim, daha etmirəm.
Sovet rəssamı. Space race ərəfəsində kosmos ilə bağlı əsərləri ilə bilinir. Təsvirlərinin daha real görünməsi üçün bir çox kosmonavtla, o cümlədən məşhur aleksey leonovla yaxından əməkdaşlıq və dostluq edib. Bəzi rəsmləri 1971-ci ildə Soyuz-11 missiyasında kosmosa daşınıb sərgilənmişdi. Daha sonra bu əsərlər Salyut kosmik stansiyasına köçürülüb.
Bəzi əsərləri:
los angels xəstəxanasında portağal yığan zaman qolunu sındıran 5 yaşlı aleksandra adlı qızla , kino çəkilişləri zamanı ayağını sındırmış roy`un tanışlığından başlayıb bir birlərinə hekayələr danışması ilə davam edən və sürreal janrda sayıla biləcək çox da bilinməyən maraqlı filmlərdəndir.
filmi baxımlı edən mövzunun maraqlı olmasından əlavə həm də görüntü olaraq çox rəngarəng olmasıdır. 28 ölkədə 4 il çəkilən film insanı sanki nağıllar aləminə aparır. geyim seçimləri , rəngləri nə qədər gözəl olsa da bir o qədər də subliminal mesaj xarakteri daşıyır. tək kostyum , rənglər deyil , həm də filmin bir çox səhnəsində qarşımıza çıxan portağallar da bu qəbildəndir.
hekayəni bizə roy danışsa da əslində bu hekayə balaca qızla roy`un hekayəsidir . roy nə qədər qaramsar və intihara meyilli olsa da aleksandra roy`un həyatına rəng qatır və hər dəfə nağılın axarın dəyişməyə çalışır. hekayənin sonunu gətirmək istəməyən roy "məndə yaxşı sonluq yoxdur, ona görə də danışmaq istəmirəm" desə də balaca qızımız hər cəhdlə nə olur olsun sonu eşitmək istəyirdi. bir ümidlə filmin sonunu dəyişəcəyinə inanır və arada bir qızın da hekayəyə daxil olduğunu görmək olur.
aleksandranın belə canlı və təbii oynamağı filmə ayrı rəng qatıb və bunları sözlə izah etmək əvəzinə filmə baxmaqla daha yaxşı başa düşmək olar.
filmin əsas mövzusu da elə roy`un həyatına girən aleksandranın onun həyatını dəyişməsi , ona ümid verməsidir. baxmayaraq ki roy ilk vaxtlarda intihar üçün aleksanrdradan dərman oğurlamağı üçün hekayələr danışır , ondan istifadə edirdi .ancaq vaxt keçdikcə bunların yerin gözəl dostluq tutur.aleksandranın ailəsinin vəziyyəti şəhərdə qalmaq üçün uyğun deyildi və xəstəxandan ayrılmalı idilər.ancaq aleksandra xəstəxanada qalmaq üçün həkimlərə anasının dediyi söhbətləri səhv tərcümə edib orda qalmağın bir yolun tapır.
Oxuduğum və çıxardığım nəticəyə əsasən ele 100% Lütfi zadə haqlıdır əgər bir xalq demokratiyaya hazır deyilsə sən o ölkəyə demokratiyanı gətirsəndə genə hər şəkildə o ölkə diktaturaya çevriləcək.azərbaycan xalqı heç vaxt demokratiya yanlısı olmayıb ola da bilməz.gedib bu dəqiqə 1000 adamla anket etsən görülərki hamısı sakitçilik,maaş,fln dünyavi şeyləri demokratiya və söz azadlığından üstün tutur.ona görə gənclərə tövsiyəm bu ölkədə heç vaxt azadlıq olmayacağını bilsinlər və ölkədə heç vaxt sizin düşüncələrinizin dəyəri olmayacaq ona görədə ən tez şəkildə əlinizə düşən fürsətdə başqa ölkəyə iltica eliyin.
ray bradbury-nin 1953-cü ildə yazdığı məşhur əsəri. əsər gələcəkdəki amerikan cəmiyyətini təsvir. bu elə bir cəmiyyətdir ki, orda kitab oxumaq və ya saxlamaq illegaldır və "yanğınsöndürənlər" harda kitab tapsalar yandırırlar. qeyd edim ki, ingilis dilində fireman sözü işlənir, bizdə yanğınsöndürən-dir adı. əsərdə fireman söndürmək əvəzinə yandırmaqla məşğul olduqlarına görə azərbaycan dilindəki yanğınsöndürən sözü uyğun gəlmir. əsərin adı isə kağızın yanma temperaturudur. 451 farengeyt dərəcədə kağız öz-özünə alışır. autoignition temperature deyilir buna.
əsərin əsas qəhrəmanı guy montag fireman-dir və işi kitabları yandırmaqdır. lakin baş vermiş bir hadisə nəticəsində bəzi şübhələrə qapılır, sonra əlinə bir kitab keçir, onu oxuyur və görür kitablar əslində insanlar üçün çox faydalı ola bilər. amma qanunlar onları oxumağa icazə vermir. və əsər montag-ın buna etirazı ilə davam edir.
əsər 1953-cü ilə nəzərən gələcəkdən bəhs edir və öz dövrünün çox irəlisində bir əsərdir. kitabda bizim indiki dövrün vəziyyəti müəyyən mənada göstərilmişdir. təsadüfi deyildir ki, 1993-cü ildə bradbury 40 il əvvəl yazdığı əsərinə əlavə etdiyi ön sözdə bir vaxtlar kitabında gələcəkdə olacaqlardan qorxaraq yazdıqlarının artıq reallığa çevrildiyini görərək bu cümlələri işlətmişdir: "əgər dünya kitab oxumayanlarla, öyrənməyənlərlə, biliksizlərlə dolmağa başlasa, kitabları yandırmaq məcburiyyətində qalmazsınız deyilmi?"
əsərdə kitab oxumağın qadağan olunmasının səbəbi insanları düşünməməyə məcbur etmək, özlərini ignorance is bliss düşüncəsi ilə rahat və xoşbəxt hiss etməyə məcbur etmək, beləliklə rahat şəkildə idarə etməyə nail olmaqdır. hətta əsərin bir yerində belə bir cümlə var: "Qız? O, bir saatlı bomba kimidir. Məktəb qeydlərindən öyrəndiyim qədərilə ailəsi onun şüuraltını bəsləyirdi. O, bir şeyin necə əmələ gəldiyini deyil, niyə əmələ gəldiyini öyrənmək istəyirdi. Bu problem yarada bilər." ona görə də kitabları insanların əlindən zorla almağa çalışırlar. bradbury də 1993-cü ildə etdiyi əlavəsində deyir ki, heç zora ehtiyac yoxdu ki, camaat onsuz da oxumur da. kitabları yandırmağa ehtiyac yoxdu, onsuz da onlara heç kim fikir vermir.
1953-cü ildə isə kitabında bradbury insanların beynini yumaq üçün baxın nələr yazır: "onlar üçün yarışmalar təşkil et, orda ən populyar mahnıların sözlərini, dövlətlərin paytaxtlarını, ya da keçən il iowa-da nə qədər qarğıdalı yetişdirildiyini taparaq qalib gəlsinlər. onları əzbər biliklərlə doldur, elə zibil kimi faktlarla basdır ki, özlərini bildikləri ilə çox "ağıllı" hiss etsinlər. sonra onlar elə biləcəklər ki, onlar düşünə bilirlər, hərəkətsiz dayanıb hərəkət etdiklərini sanacaqlar və xoşbəxt olacaqlar, çünki belə faktlar dəyişməz." bu sözləri montag-a onun bossu kapitan beatty gördükləri işin vacibliyini və səbəbini izah edərkən deyir. bradbury 1953-cü ildə başverənləri müşahidə edərək gələcəkdə cəmiyyəti belə bir problemin gözlədiyini görmüş və bu əsəri yaratmışdır. 1993-cü ildə əsərə əlavə elədiyi ön sözdə isə özü özünə düşündüklərinin artıq reallıq olduğunu deyir.
diffamasiya haqqında qanun – azərbaycan Respublikasının vətəndaş hüquqları və azadlıqları haqqında qanunun 20-ci maddəsində tənzimlənən hüquqi institutdur. bu qanunla şəxsin şərəf, ləyaqət və nüfuzuna qarşı həqiqətə uyğun olmayan, yalan və ya aldatıcı məlumatların yayılması qadağan edilir və cəzai məsuliyyətə cəlb olunur. diffamasiya halları məhkəmədə sübut olunduqda, cərimə, həvalə və ya həbs cəzası tətbiq edilə bilər.
mence oğlanla qız dost ola biler amma qız verse oğlan fikirleşmeden siker.onsuz başqasına vermeydense dostuva verde.hergün dostum,arkadaşım deyib gedib başqasına vermeyin de yeri yoxdu axı.cındırlıqdı.dostluğa sığmaz
/https://tf-cmsv2-smithsonianmag-media.s3.amazonaws.com/filer_public/cb/f0/cbf09863-7b51-4a6e-9146-18afe0ba8b81/tomb2.png)
Axşam evə qayıdırdım. Öz dünyamda özümçün mahnı qulağımda girdim məhləyə. 3-5 metr qarşıdan qara paltoda, hardasa 22-23 yaşında, xoş görünümlü bir qız gəlirdi. Mənim də bir əlimdə bağlanmış zontik, o birində aldığım hədiyyə qutusu - ikisi də dolu. Qız çataçatda durub nəsə dedi. Gülümsünüb əlimlə işarə elədim ki, bir dəqiqə dayansın, əlimin birin boşaldım, özümü rahlayıb mahnını dayandırım. Qulaqlığı çıxaranda gülümsünüb, mahnımı böldüyü üçün üzr istəyib məhlənin yanında açılmış alış-veriş mərkəzinin yerin soruşdu. Ora da durduğumuz yerdən 30-40 metr o yandadı, 1 dəqiqə çəkər, ya çəkməz ora çatmaq. Normalda "plaşatka"nın solundan - onun gəldiyi tərəfdən gedirəm evə. Soruşduğu yeri də sağından gedəndə tapmaq olur. Mənimçün də hansı tərəfdən getsəm eyni məsafədi, eyni yoldu. "budu buradı", - deyib işarə elədim. Sonra da: "Elə ordan keçəcəm, gəlin göstərim", - deyib iki maşının arasından birinci keçsin deyə əlimi uzatdım. Günün son xırda yaxşılığı olacaqdı mənimçün, kefim açılacaqdı, ona görə də bir rahatlıq gəlmişdi. Həm də qız qəşəng idi görünüşcə, bunun da təsirin danmaq olmaz. O an fərqindəydim yolumu qəsdən dəyişdiyimin açıqca görünməsinin, amma ona da okey idi, gülümsünüb təşəkkür elədi. Durğun getməyək deyə də qısa söhbətə açdım. Ara yerdə də pislədim ki, bəs sosial mediada reklamı getdiyi qədər yaxşı, məsləhətli yer deyil, gərəksiz baha satırlar. "Yerində olsam, burdan nəsə almazdım". Dedi onsuz da çemodan alasıdı. "Çemodandı da, nə qədər pis ola bilər ki? İşin görsün -*". Belə də dedi. İnstadan tapıb danışıbdı zatən hər şeyi. Mənim dincliyim qırağa, qız məndən də rahat tip izlənimi verdi. Bütün günü rəsmiyyət içində olmağım cəhənnəm, əzəldən bəri "siz"li danışsa belə dialoqu çox rəsmiyyətdə saxlamayan, sərbəst, rahat davranan, "small talk"lara tez uyğunlaşıb dil tapan tipləri görəndə avtomatik könlüm açılır. O an da çox xoş bir aura vardı. Amma gəlib çatırdıq uje. İçimdən çemodanı səyahət məqsədli alacağı üçün hara gedəcəyindən söhbət açmaqdan tutmuş, son dediyi şeyi zarafata salıb, aranı bir az da yumşaldıb, dialoqu uzadıb onla bir az da vaxt keçirmək keçdi. Zatən tanımır, rahatlıqla yolu 2-3 qat uzada da bilərdim. Amma dayanıb göstərdim ki, giriş orasıdı. Sağollaşdıq. Yenə də bir neçə saniyəlik dayanıb arxasınca baxdım. Sonra gözümü sıxıb yoluma düzəldim. 
deyilir buna. 
/https://tf-cmsv2-smithsonianmag-media.s3.amazonaws.com/filer_public/99/e4/99e46e64-6a13-4866-a903-e1f2fbe035d8/31271b20-86ca-11f1-a9e4-2a948d4c43ec_wwdbts00025300ppi_cmyk.jpg)
