"Burada, bir zərbə alın", dostum dedi, mənə keçirdi bir joint onun alt alt-azası Rec otaqında Nyu-York ştatının şimalında. 1980-ci il idi, John Lennon vurulduğu il. 13 yaşım var idi və ilk toxunun həyatımın qalan hissəsini necə təsir edəcəyini bilmirdim. Hətta nəfəs almağı da bilmirdim.
İtiqadlı olaraq siqaret çəkmək, Virginia Slims reklamlarının vəd etdiyi kimi sərin idi. Ağzımdan siqaret asılı olaraq ayna qarşısında saatlarla işləyirdim. Həmişə öksürüklə nəticələnən yavaş, mürəkkəb bir inhalation təcrübəsi ilə.
Uşaqlıqdan azadlığımızdan zövq alırdıq. Dostlarımla məktəbdən sonra General Hospital'a baxıb, sərxoşlaşdıq. Aylar keçdikcə, çimərlik çəkmək artıq bir təcrübə deyildi. Bu, buxna və Visin ilə mübarək bir ritüaldı.
Mən qəlbdən narahat çıxdım. İnsanlarla dolu bir otağa girərkən ürəyim sürətlə döyülürdü və qorxum məni qapının yaxınlığında sürətli bir çıxış üçün əyləşməyə məcbur etdi. Bu terrorun bircə dəfə dəbdə olduğum vaxtlar aradan qalxdı.
Kañabis mənim xilasçım oldu, başqa heç nədən daha çox mənə müraciət etdiyim şey.
Bir neçə saat ərzində özümü qarışıq hiss edirdim, öz təhlükəsizliyimdən azad və öz dərisimdə rahat hiss edirdim. Amma mən aşağı düşəndə həmişə geri qayıdırdı. Bu rahatlıq nəfəs almaq kimi təcili və zəruri hiss edildi.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
