Bütün Amerikada biznes liderləri eyni sualı verirlər: Bizə lazım olan istedadı haradan tapa bilərik? Şirkətlər işçi qüvvəsi çatışmazlığı, bacarıq boşluqları və ixtisaslı işçilər üçün rəqabət haqqında danışırlar. Bununla belə, milyonlarla amerikalı diqqətdən kənarda qalır, çünki işəgötürənlər nəyi edə və edə bilməyəcəkləri barədə fərziyyələr irəli sürməyə davam edirlər.
İqtisadiyyatımızda istifadə olunmamış ən böyük istedad fondlarından biri əlilliyi olan insanlardır. Mən diqqətdən kənarda qalmağın nə olduğunu bilirəm. Mən Kaliforniyada südçülük fermasında böyümüşəm və uzun illər davam edən səbəbsiz tutmalardan sonra ona epilepsiya diaqnozu qoyulmuşdu.
Vəziyyət səhhətimdən daha çox təsir etdi. Özümü sübut etmək imkanım olmamışdan əvvəl o, qapıları bağladı. Mənə kahinliyə giriş qadağan edildi.
İş müraciətlərində epilepsiya olub-olmadığımı soruşdular. Mən səmimi cavab verdim və heç vaxt müsahibə almadım. Bu təcrübələr mənə sonradan Konqresdəki işimi formalaşdıracaq və 1990-cı ildə Əlilliyi olan Amerikalılar Qanununu ilhamlandıracaq bir dərs verdi: ən böyük maneələr çox vaxt fiziki maneələr deyil.
ADA-nın qanuna çevrilməsindən otuz ildən çox vaxt keçməsinə baxmayaraq, bu fərziyyələr imkanları məhdudlaşdırmağa davam edir. İşəgötürənlər açıq şəkildə ayrı-seçkilik edə bilməzlər, lakin bir çoxları hələ də əlilliyə risk obyektivindən baxırlar. Onlar işçinin daha az məhsuldar olacağından, bahalı yerlərə ehtiyac duyacağından və ya idarəetmə problemləri ilə üzləşəcəyindən narahatdırlar.
Çox vaxt bu qərarlar namizədin öz qabiliyyətlərini nümayiş etdirmək şansı əldə etməmişdən əvvəl edilir. Bu, sadəcə olaraq vətəndaş hüquqları problemi deyil. Tanış olduğum ən yenilikçi, uyğunlaşa bilən və dözümlü insanlardan bəziləri həyatlarını onlar üçün nəzərdə tutulmayan mühitlərdə naviqasiya etməklə keçirmiş şəxslərdir.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
