Məktəbəqədərkən, mən öz analarımdan birinə sahib idim. Biz göz yaşlarımızı və sinif partiyalarımızı xilas etdik. Adlarını bilirdim. Onlar mənimkiləri tanıyırdılar.
Sonra uşaq bağçası baş verdi: yeni məktəb, yeni müəllimlər, yeni uşaqlar və tamamilə yeni bir mama məhsulları. İlkin məktəb böyük liqalardır. Mən qızıl gəldim: PTO, könüllü və üçüncü sinifdən sonra ev anamı. Nə qədər çox məşğul olsam, o qədər çox insan kimin ananı olduğumu bilirdi.
Hər yerə gedəndə: "Sənə salam, Amaya'nın anası!" İlk başda çox şirin görünürdüm. Ancaq bir müddət sonra düşündüm: Buralarda kim mənim əsl adımı bilirmi?
Bir çox analar bu hissləri bilirlər. Yolun bir yerində adınız yanınızdakı kiçik insanla münasibətinizə çevrilir.
Həmin vaxtlar Luiziana şəhərində qardaşımı ziyarət etdim. Üzündəki ləqəbi olan şapka vardı. Düşünmüşdüm ki, cavab budur. Özümü sifariş etdim. Ön tərəfdə, böyük hərflərlə: "EMERI". Aşağıda, daha kiçik: AMAYAS ANAN. Mükəmməl.
Bu, hamıya, o cümlədən mənə, Amaya'nın anası olmadan əvvəl Emeri olduğumu xatırladırdı. Şapka məktəb tədbirlərində və götürmədə mənim vizit kartım oldu. Amaya ilə görüşəndə onu göstərdim. Gülür və ona zəng edirdi.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
