2023-cü ilin Şükranlıq gecəsi idi və mən xəstəxananın təcili yardım otağının uzun, boz dəhlizində dayanıb həkimlə söhbət edirdim. Anam həmin gün günortadan sonra təcili yardıma yerləşdirilmişdi. O, aylardır nizamsız davranır, məişət əşyalarını itirir, impulsiv qərarlar verir, mənzilinə düzgün qulluq etmir və davam edən diş problemləri üçün tövsiyə ediləndən daha çox ağrı kəsici qəbul edir.
Ona hələ demans diaqnozu qoyulmamışdı, amma mən onun əlamətlər göstərdiyindən şübhələnirdim. ER-də həkimlər onun qanında asetaminofenin səviyyəsinin yüksəldiyini, lakin təhlükəli olmadığını və psixiatrik və koqnitiv testlərdən keçdiyini söylədilər. Həkim boş gözlərlə mənə baxdı.
Onun həkimini izləyin" dedi, sürətlə getməzdən əvvəl dedi və mənə getdikcə daha qara görünən o boz dəhlizdə gözdən itdi, sanki mən uçuruma baxırdım, bütövlükdə udulmaq üzrə idim. Sonrakı həftələr ərzində qaranlıq dəhlizə udulmaq hissi daha da artdı. Anamın ona kömək edə bildiyindən daha çox kömək edə biləcəyim aydın idi. nə baş verirdi.
Tezliklə məlum oldu ki, onun mənzilini təmizləmək üçün mütəxəssislərə pul verməliyəm. Həmçinin, onun maliyyəsini ələ keçirməli, tez bir zamanda həkim tərəfindən qiymətləndirilməli və tam zamanlı qayğısını tapmalı idim. Birdən anamın bütün həyatına, təmizlik və qayğıkeşlik kimi görünən sonsuz işlər siyahısına cavabdeh oldum.
Və bütün bunlar dərhal baş verməli idi - mən tam zamanlı işləyərkən və iki uşaq böyüdüm. Xatırlaya bildiyim qədər narahatçılıqdan əziyyət çəkmişəm və 20 yaşımda mənə panik pozğunluğu diaqnozu qoyuldu. Ancaq ilk dəfə intihar düşüncələri ilə birlikdə depressiya əlamətləri yaşayırdım.
Bir səhər anamın ER səfərindən sonra mən işə götürdüyümüz təmizlik heyəti ilə görüşmək üçün onun evinə gedirdim. Həddindən artıq yorğunluq və tükənmiş vəziyyətdə, küçəni keçərkən bordürdən çıxdım və az qala maşına dəyəcəkdim, o da mənə siqnal verib qışqıraraq dayandı. Fikir beynimdə uçdu və yeridikcə tez ölə biləcəyim başqa yolları təsəvvür etdim.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
