Sentyabrın sonlarında Türkiyənin Kaş sahilində səhər erkən idi. Gəmidən bir az qarışıq dənizə baxmaq istədiyim son şey daha bir 5 km (3 mil) yüngülməyə başlamaq idi. Ağıl dumanı enerjimə tükənmişdi və əhval-ruhiyyətim gözlər kimi idi. Amma şapkamı və qabıqlarımı çəkəndə, gözlüklərimi düzəltəndə və dalış edərkən, bir şey dəyişdi.
Başımı suya atdım, boğazımdakı dırnaq hissim gevşəməyə başladı. Nəfəs düzgün gəldi. Tələbə oldu.
Yüməkdə çətinlik çəkirəm. Dərdlərim pisdir və əsasən dizlərimdən cixıram. Ancaq yavaş-yavaş olsa da, Türkiyə Liçiya Yolunun sahil xəttini sarıb, bir künc çevirərək sakitlik zonasına girməyə nail oldum. Su mavi-yaşıldır. Balıqlar məqsədli olaraq aşağıya sürüşür və dəniz dibindəki bir qayanın ətrafında gəzən bir kəpənənin görünməsində hiss edirəm.
Mən Türkiyəyə Brightonda yerləşən SwimTrek şirkəti ilə gəlmişəm ki, bu şirkət açıq sularda üzmək üçün ekskursiyalar edir. Planımız 5 gün ərzində 25 km-lik yolla gedib bitirməkdir. Bir tərəfdən, bu bayramdır, amma mənim üçün isə, yüngüllə dəniz birləşməsi bundan daha çox şeyə çevrilmişdir.
2024-cü ilin iyununda, anamın gözlənilməz ölümündən səkkiz ay sonra, bir dostumun məni bir həftə ərzində gündə 3 km yüzdüyüm üçün imzalayacağına inandırdığı Xorvatiyada başladı.
Anamın artıq burada olmaması ilə razılaşmağa çalışarkən özümü itirmiş hiss edirdim və ümumiyyətlə narahatlıq, yuxusuz gecələr daha da pisləşirdi. Hətta sakit günlərdə də bəzən nəfəs almaq çətinləşirdi, boğazda sıxlıq davam edirdi.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
