Atam 2022-ci ilin iyununda vəfat edəndə mən onun yanında olmaq üçün Pensilvaniyadakı evimdən onun Corciyadakı yaşadığı yerə sürərək maşınımda idim. Bir gün əvvəl atamın qocalar evinin administratorundan mənə zəng edərək onun son günlərində olduğunu söylədim. Sürücüyə çox az qalmışdım ki, mobil telefonum yenidən zəng çaldı və atamın yenicə vəfat etdiyini öyrəndim.
Mən Gürcüstana davam etdim. Maşında 10-dan çox saat ərzində ailəmə zəng etdim. Qızıma zəng etdim ki, babası dünyasını dəyişib.
Atamın böyük qardaşının oğlu olan Puerto Rikodakı əmisi oğluma zəng etdim ki, əmimə kiçik qardaşının artıq bizimlə olmadığını deyə bilsin. O ilk bir neçə saat haqqında ən çox xatırladığım şey indi də məni təəccübləndirən bir şeydir: rahat idim. Atamın qayğısına qalmaq üçün əlimdən gələni etmiş kimi hiss etdim.
Münasibətimizdə yaşadığımız hər hansı gərginlik və ya çətinliklər onun ölümündən çox əvvəl həll edilmişdi. Ona deməli olduğum heç nə yox idi və münasibətimizə görə peşman deyildim. Atamın rəhmətindən dörd il keçməsinə baxmayaraq, hələ də arzulayıram ki, onu evə, Puerto Rikoya aparaydım.
Atam həyatının çox hissəsini San Juan yaxınlığındakı sahil şəhəri Loizada keçirdi. Onun kiçik evi böyük qardaşının evinin arxasında oturmuşdu və yəqin ki, 500 kvadrat metrdən çox deyildi. Betondu, divarları ağ rəngə boyandı, döşəmələri kafelsiz tamamlanmadı.
O, tam ölçülü çarpayıda yatırdı və maddi şeylərə çox əhəmiyyət verən biri deyildi - illər əvvəl ona ilk simsiz ev telefonunu aldığımı xatırlayıram. O, dəmir barmaqlıqlı kiçik eyvanında oturardı və böyük qardaşı çox yaxın yaşadığı üçün ikisi orada söhbət edərdilər. Atam hərdən bir çuxurlu bara gedib qonşuluq dostları ilə bir-iki pivə içərdi.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
