Brighton's Concorde 2 tamaşaçıları, böyük ölçüdə, Beth Orton'un musiqisinə ilk dəfə üç on il əvvəl rast gəlmək üçün kifayət qədər yaşlı görünürlər. Bu, 1996-cı ildə debüt albomu olan Trailer Park üçün əsas yayım vasitəsi idi. Ancaq əgər onlar nostalgiya axşamını gözləyirlərsə, şoka düşəcəklər. 1999-cu ildə Mercury-ə namizədlik etdiyi Central Reservation-dan başlıq mahnısı bir kənara qoyulduqda, onun məşhurlaşdıran musiqisini tamamilə iki son albomundan istifadə edərək, bu il The Ground Above və 2022 Weather Alive.
Bu, 30 illik karyerasından sonra bir nəfərin cəsarətli bir addım kimi sayıla bilərdi, əgər Orton'un son albomlarının çox yaxşı olmasaydı 2010-cu illərin ortalarında başlayan bir sənətkar yenidən başlamasının son meyvəsi olmasaydı, o, daha çox akustik və ənənəvi bir səslə daha eksperimental və rəqs planına yaxın bir şeyə doğru geri döndərildiyi zaman.
O, konsertin çox hissəsini gitara çalmaq əvəzinə klaviaturadan arxada oturaraq keçir. Ground Above'un başlıq mahnısı caz və drumnbass arasındakı fərqləri bölən drum üzərində atmosfer sintezin buludlarını üzür, Cigarette Curls isə gözlənilməz olaraq rahat ruhdan səslənilən bir məkanına yerləşməsini dəyişir. Həm Haunted Satellite, həm də Celestial Light abstraksiya sahəsinə girir və səsinin timbrini artıraraq, səs-küyünü və zəifliyini artıraraq, mahnısını istəyərək mahnısını qarışıqdakı digər alətdən daha az mahnılara bənzəyən səslənənə qədər saxta sözləri ələ keçirir. İstəsəniz, 1973-cü ilin "Inside Out"da John Martinin vokal yanaşması ilə mənəvi paralellik qura bilərsiniz.
Həmişə əməkdaşları seçməkdə bacarıqlı olan, cazda kök salmış və Londonda Cafe Oto-da basçı Tom Herbert, pianist Sam Beste tərəfindən dəstəklənilir. Lakin səhnədə əsas alət Christos Stylianides'in trumpetidir. Onun nəfəsləndirici tonunun rənglərdən dəyişməsi mərhum Jon Hassell'i zəif şəkildə ağ səs-küyə çağıran sıx təsirlənmiş səngə səslənməsinə səbəb olur.
Həm əyləncəlidir, həm də sözləri orta yaşlı bir şəkildə hiss edə biləcəyiniz zaman yuxusuz gecələr, vaxtın keçməsinin, xəstəliyin, itkinliyin dözülməzliyi baxmayaraq ki, digər tərəf bir növ optimizmə çevrilmişdir: döyülmüş, lakin yenə də himni, Orton'un səsi dramatik şəkildə dəyişir və ruhlu və dolğun olur. Əgər tamaşaçılar köhnə hitləri eşitməyə gəldilərsə, heç bir məyusluq görmürlər: şou başa çatanda, dəli olurlar. Anlaşıla bilər, çünki nadir bir şeyin varlığında olurlar: 50-ci illərin ortalarında olan bir sənətkar karyerasının ən macərətli, cazibədar musiqisini yaratır.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
