Bu kiçik, gizli yarasalar öz səslərini yırtıcıların və ovun eşitmə diapazonundan kənarda saxlamaq üçün yüksək tezlikli səslərdən istifadə edirlər

Kiçik xortumlu yarasalar gündüzlər ağac gövdələrinin xaricində oturur və güvə, ağcaqanad kimi həşəratlarla qidalanaraq, həşərat populyasiyasını nəzarətdə saxlayırlar. Lakin açıq havada məskunlaşmaq təhlükəli bir həyat tərzidir və bu, yetkin ev siçanından belə kiçik olan yarasaları Mərkəzi və Cənubi Amerika tropik meşələrindəki iri quşlar və hörümçəklər tərəfindən yeyilmək riski ilə üz-üzə qoyur.

Berlin Təbiət Tarixi Muzeyinin tədqiqatçısı, davranış ekoloqu Lena Dressler deyir: "Yarasa kimi, əgər çöldə yuva qurmağı seçirsinizsə, aşkar edilmədiyinizə əmin olmalısınız". Məsələn, qəhvəyi ləkəli qanadlar və ağac qabığı ilə qarışan xəz xortumlu yarasalara göz qabağında gizlənməyə imkan verir. O əlavə edir: "Lakin ünsiyyət qurmaq istədiyiniz zaman yeyilməyəcəyinizə də əmin olmalısınız".

Dressler və həmkarlarının iyul ayında "Annals of the New York Academy of Sciences" jurnalında dərc etdirdikləri araşdırma göstərir ki, xortumlu yarasalar yalnız vizual kamuflyaj nümayiş etdirmir, həm də səslə gizlənirlər. Onlar çox yüksək tezliklərdə exolokasiya edir və ünsiyyət qururlar, buna görə də şikar çox gec olana qədər onların yaxınlaşdığını eşidə bilmir və yırtıcılar da çox vaxt onları fərq etmirlər.

Dresslerin Berlin Təbiət Tarixi Muzeyində işlədiyi laboratoriyanı idarə edən davranış ekoloqu və təkamül etoloqu Mirjam Knörnschild, xortumlu yarasaları ilk dəfə müşahidə edərkən onlardan təsirlənməmişdi. Berlin Humboldt Universiteti və Panamadakı Smithsonian Tropik Tədqiqatlar İnstitutu ilə birlikdə Təbiət Tarixi Muzeyindəki araşdırmanın həm-rəhbəri olan Knörnschild deyir: "Demək olar ki, on il ərzində bioakustik baxımdan onların indiyə qədər gördüyüm ən darıxdırıcı canlılar olduğuna əmin idim".

Problem onda idi ki, Knörnschild onları ilin "yanlış" vaxtında — yay aylarında müşahidə etmişdi. Komanda yarasaların əslində, xüsusilə yazda bir neçə ay və payızda yenidən baş verən cütləşmə mövsümündə çox səs çıxardıqlarını anlayanda, xortumlu yarasaların ünsiyyəti haqqında öyrənə biləcəkləri hər şeyi tapmaq istədilər.

Beləliklə, Dressler və Təbiət Tarixi Muzeyinin həm-rəhbəri və doktorantı, davranış ekoloqu Martina Nagy Kosta-Rikaya uçdular. Hər iki tədqiqatçı Guanacastedə sərbəst yaşayan xortumlu yarasaların səs repertuarını müşahidə etdi və qeydə aldı. Nagy, Tropik Tədqiqatlar Təşkilatı tərəfindən qurulan La Selva sahə stansiyasında əlavə tədqiqatlar apardı. Yarasalarla vaxt keçirmək həmişə asan deyildi. Tədqiqatçılar çox hərəkətsiz qalmalı idilər və arzuolunmaz qonaqlar gəlirdi. Dressler deyir: "Bir dəfə meymunlar avadanlığıma manqo atırdılar, ona görə də getməli oldum".