Stamford Bridge-də qəribə bir interlude oldu. 76 dəqiqə keçdi və nəticə hələ 0-0 idi. Birdən beyninizin bir anda aşağı doğru doğru getməyə çalışdığını hiss edən anlardan biri.
Tottenhamın sol tərəfində bir küncü var idi. Bu oyunda o vaxtlar təcrübədən sonra bir müddət keçirdiyi hiss olunurdu. Sistemlərin təkmilləşdirilməsi, orta yaşlı iki adamın saxnaca yuyucuyu metodik şəkildə boşaltdığını, duz əlavə etdiyini, şüşələri boşaltdığını, səhv şəkildə yuyulmuş bıçaqları, səhv sıralarda fincanları tutduğunu izləmək kimi.
Bu oyunu açmaq üçün kodlama səhvləri lazım idi. Çelsi'nin məşqçisi Austin Makfi həmişə olduğu kimi, tapşırıqlarını ifadə edərək təmas xəttində idi. Ancaq bu dəfə o, "Çelsi"nin oyunçularına öz qutularından çıxmağı əmr edirdi. Yuxarıya çıx. Müdafiə edənlərin az olması lazımdır. Nədənsə, o məkanı boşaltmalı və bir növ əks hücum şahmat oyunu başlatmalıyıq.
Bu, artıq 52 dəqiqədən sonra başqa bir küncdə baş verib. Həmin an 10 oyunçu müxtəlif yuxarı sahədə yerləşdirilib, saxtaqda yalnız kiçik bir qrup qol vurmaq üçün cəhdlər edirdi. Top böyük boş yerlərdən birinə düşdü. Hamı şadlıq etdi.
Bu alışqanlığa kim başladı? Sanki elə şeylərdən biridir ki, sadəcə baş verir və necə və niyə olduğunu bilmirsən, sürücüsüz avtomobillər kimi, və ya Howard Webb birdən özünün ref əsaslı televiziya şousunu keçir. Amma burada bu, həlledici idi.
İkinci künc boş yerə içəri çırpırırır. Yenə də qəribə görünürdü, ən azından nəmli, buludlu bir gündə yağışın paltonun boynuna, pantolonunuza, cibinizə girmək istədiyi bir gün. Top hərəkət etməyə davam edirdi, bütün bu boş yerlər vasitəsilə. Mike Penders isə öz ağına vurdu.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
