Həyatı bu qədər çaşdırıcı edən şey odur ki, onun ən böyük kəşfləri və ən böyük transformasiyaları ifadəolunmazdır. Uilyam Ceyms (William James) transsendent təcrübələrin dörd xüsusiyyətindən birincisi kimi ifadəolunmazlığı qeyd edərkən bunu bilirdi. Böyük coşğulardan tutmuş həyatı yaşamağa dəyər edən kiçik sevinclərə qədər hər gözəl və mənalı şey sözlərlə ifadə edilə bilməz; biz onu tutmağa çalışdıqca dilin barmaqları arasından süzülən qum kimidir.
Hər hansı bir dilin hüdudlarını başqalarından gözəl sözlər borc alaraq və ya gözəl sözlər icad edərək aşa bilsək də, bütün dillərin, dünyanın nə qədərinin sözlərlə ifadə oluna biləcəyinin, təcrübəmizin nə qədərinin adlandırıla biləcəyinin fundamental bir həddi var. Adlandırmağı öyrənmək görməyi öyrənmək olsa da, adlandırmanı unutmaq dilin gözlərindən pərdəni qaldıra bilər ki, biz reallığın təbiətini, dərk etməyə başlaya bilmədiyimiz təcrübə sahələrini daha aydın və daha dərindən görə bilək — çünki dərk etmək izaha əsaslanır, izah isə dilin kvadratıdır: riyaziyyatın əgər/onda məntiqi dili ilə hekayə danışmağın nəqli dili birləşmişdir.
Ursula K. Le Guin aramızdakı məhsuldar məkana yazdığı sevgi məktubunda: "Sözlər hadisədir, onlar nəsə edirlər, nələrisə dəyişirlər" — yazmışdı. Lakin bəzən biz özümüzdəki o məkana, yəni ən dəyişməz həqiqətlərin — özümüz haqqında, bu dünya haqqında, canlı olmağın nə demək olduğu haqqında — məskunlaşdığı yerə çatmaq üçün saf varlığın hadisəsizliyinə ehtiyac duyuruq.
Alan Uotts (Alan Watts) (6 yanvar 1915–16 noyabr 1973) oğlu Markın redaktə etdiyi, ölümündən sonra nəşr olunan əla "Talking Zen: Reflections on Mind, Myth, and the Magic of Life" (ictimai kitabxana) toplusunda tapılan 1967-ci il mühazirəsində bunun nə tələb etdiyini araşdırır.
Uotts qeyd edir ki, sahib olduğumuz ən dərin bilik məktəbdə və ya kitablarda öyrəndiklərimizdən deyil, "xatırlanacaq və formalaşdırılacaq heç nəyin olmadığı" bir bilikdən ibarətdir. Bu, onun "beləlik" (suchness) adlandırdığı bir bilikdir, o, "yalnız tamamilə burada olmaqla" əldə edilir və bizdən insan heyvanı üçün ən çətin olan bir şeyi tələb edir:
Həqiqətən də mütləq zəruri olan bir ilkin şərt var və bu, düşünməyi dayandırmaqdır... Əgər daim danışırsınızsa, başqasının nə dediyini heç vaxt bilməyəcəksiniz və buna görə də danışacağınız yeganə şey öz söhbətiniz olacaq. Eyni şey daim düşünən insanlar üçün də keçərlidir və mən "düşünmək" sözünü öz-özünə danışmaq, subvokal söhbət, kəllənizin içindəki simvolların, obrazların, danışıqların və sözlərin daimi xırda-xuruş söhbəti mənasında işlədirəm. İndi, əgər siz bunu daim edirsinizsə, görəcəksiniz ki, düşünməkdən başqa düşünəcək heç nəyiniz yoxdur və başqalarının nə dediyini eşitmək üçün danışmağı dayandırmalı olduğunuz kimi, həyatın nə haqqında olduğunu tapmaq üçün də düşünməyi dayandırmalısınız. Düşünməyi dayandırdığınız an, Alfred Korjibskinin (Alfred Korzybski) çox ləzzətlə adlandırdığı "ifadəolunmaz dünya" ilə, yəni qeyri-şifahi dünya ilə birbaşa təmasa girirsiniz. Bəzi insanlar buna fiziki dünya deyərdi, lakin bu "fiziki", "qeyri-şifahi" və "maddi" sözləri hamısı konseptualdır və bu bir konsepsiya deyil... bu sadəcə budur.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
