Patrick deWitt, 2011-ci ildə "The Sisters Brothers" adlı Qərb filmi ilə mübarizəni qurtardı. İndi o, başqa bir müqəddəs amerikalı janrı qəbul etdi: yol romanı. Miranda July və Ben Markovits-in son əsərlərində yol səyahətinin ideyasından orta yaş krizisini dramatizasiya etmək üçün fərqli yollarla istifadə edilmişdir. Bir çox cəhətdən geri atılan bir yazıçıya uyğun olaraq, Dodge City janrı köklərinə qaytarır: 1960-cı illər və orta yaşdan fərqli olaraq gənclik. Qısa bir dəqiqlik bir UCLA buraxılış səyahəti yalnız bir torba amfetaminlərlə silahlanmış kitabı asanlıqla səyahət edən bir ehtiram kimi səsləndirir. DeWitt romanlarının digər kitablara deyil, filmlərə müqayisə edilməsi tipikdir. Amma bu vəziyyətdə çox fərqli bir şey baş verir.
Romanın başlanğıcı, baş qəhrəmanımız Leland Lee Clarke ilə başlanır. O, bir tələbə yoldaşını təhqir etdiyinə görə UCLA-dan çıxarılıb. Bu zorakılıq hadisəsi (Liy'in atasının dediyi kimi bir yumrukla təəccüblü) ona layihə təxirə salınıb. Lee özünü vicdandan əleyhinə olan biri hesab etmir. Bu da qəhrəmanlığın başqa bir formasıdır. Qəhrəman mifinin əsasını bütün məşqlərə tənqid edirəm. Ancaq o, Vyetnam'a getmək istəmir. Bunun əvəzinə Kanada'ya getmək üçün -dən qaçmağa qərar verir. Gənc oxucular, universitetdən qovulmanın onlarca və ya yüz minlərlə dollar borcunuz olmadığı zaman daha az əhəmiyyətli olduğunu qısqanclıqla qeyd edə bilərlər.
Hər halda, Cal ilə işləri bitirməyi düşünürdü, Qəlifə üçün qısaca, Şərqi Sahil mütəfəkkirlərinin gözəl sarışın qızı. Lee, Vaşinqtonun Konkret şəhərindəki dağılıb gedən evin zərif məhsuludur. Cal onu egzotik hesab edir: Patrician redneck, yani tişörtlərini dəmirləyən biri. Zaman keçdikcə onların sinif fərqləri azalmağa başladı. O, yumruk atdığı hippis Cals-in dostudur.
Səfər üçün pul toplamaq üçün öz avtomobilini satır və drive-away xidmətinə qeydiyyatdan keçərək, yeni bir Jaguar E-Type sahibinə çatdırır. Ölkəsinə əla güvəndiyi üçün Los-Ancelesdən Nyu-Cersiyə qədər L şəklində bir yol planlaşdırır ki, ona Concrete-dəki atasına, Montananın anasına və Manxatendəki bacısına fərdi vedalaşmağa imkan versin. Minnesota-da olan qardaşı Harry qaçmaq istəyir. Orada qədim tarix var.
DeWitt bir geri atışdır, çünki o, heç vaxt gözəl sənət proqramına yaxın olmayıb (o, orta məktəbi tərk etdi) və şübhəsiz ki, böyük bir tamaşaçı üçün ədəbi ədəbiyyat hekayəsi yazır və bunu etməklə yaşayır. Çad Harbach üçün gənc amerikalı yazıçı üçün dileme, MFA v NYC, deWitt s qələbəli cavab neither. Bunu oxucu zövqünə və ədəbi sənətinə eyni zamanda sadiqliyində və xüsusilə prozasında görürsən.
Onun sözləri, arxaizmləri, tikləri (some üçün kimi bir ), passiv səsə olan sevgilisi və ciddi ehtiyacdan çox iki və ya üç söz istifadə etmə meyli ilə deWitt demək olar ki, hər bir MFA normalarını pozur. Ən sevdiyi yazıçılardan biri olan Ivy Compton-Burnett kimi, o da arxa dialoqun ustasıdır: daha danışıqlı və ümumiyyətlə təbiətçi növündən daha xoşdur. DeWitt'in idiosinkrasları həmişə eufoniyalı deyil. O, latın dilini anglosakson fiillərindən daha çox qəzəblənən uzunluqlara üstünlük verə bilər.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
