Kulis.az "Hekayə müzakirəsi" layihəsində Orxan Həsəninin "Ekskursiya" adlı yeni hekayəsini təqdim edir. Sinif müəlliminin söylədiklərini anasına necə var çatdırandan sonra başını aşağı salıb barmaqlarıyla oynaya-oynaya sakitcə cavab gözləyir. Havalar yenicə isinsə də, yağışlar ara vermir.
Navalçalardan, yenicə yarpaqlayan ağaclardan, yuxarı mərtəbənin zivəsində yaddan çıxan uşaq paltarlarından su damcılayır. Çayırdakı gölməçənin kənarında qurbağaların qurultusu eşidilir. Anası işdən yenicə gəlib.
Tibb bacısı libasını və üstündən geyindiyi ağ xalatı dəyişmədən qabları yuyur, nazik barmaqları köpüyün içində itir. Günün yorğunluğu üzündən oxunur. Belə olanda heç nəyə fikir vermir.
Həmişə gözünün ucuyla baxan anası barmağındakı mürəkkəb ləkəsini görmür. Görsə, gərək ekskursiyadan əlini üzsün. Neçənci dəfədi buna görə anası onu danlayır, şəhadət barmağını yelləyə-yelləyə deyir, səliqəli, təmizkar ol.
Barmağını qələmi ucuna yaxın tutur, yazanda istər-istəməz bulaşır. Təkcə yazmağı yox, əllərini necə yumağı da. Xətti yaxşı olsa da, əllərini yumağı tez-tez unudur.
Anası işini saxlayıb, ev telefonuna yaxınlaşır və dəstəyi götürüb nömrəni yığır, qulağında telefon olanda pıçıltıyla danışır. Başını aşağı salsa da, Ankanın qulağı ondadır, bircə “ekskursiya” sözünü seçir. Qaz sobasının üstündə bişən yeməyin buğu pəncərənin şüşəsini nəmləndirir.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
