Frances Benjamin Johnston (1864–1952) Amerika tarixində böyük qadın fotoqraflardan biri hesab olunur. O, böyüyüb boya-başa çatdığı və 1894-cü ildə ilk studiyasını qurduğu Vaşinqtonda ilk tanınmış qadın fotoqraf kimi ad qazanmışdır. Elə həmin onillikdə o, fotojurnalist kimi işləməyə başlamış və onun şəkilləri Ladies’ Home Journal və Demorest’s Family Magazine kimi nəşrlərdə dərc olunmuşdur. Karyerasının sonrakı dövründə Johnston diqqətini məişət memarlığına yönəldərək, sürətlə yoxa çıxan tikili mənzərələrini lentə almışdır.
Virciniya ştatının Frederiksburq şəhərindəki Chatham Manor-u sənədləşdirmək üçün aldığı sifariş Johnstonun diqqətini məişət memarlığına cəlb etdi. 1920-ci illərdə öz mülklərini təmir və bərpa etdikdən sonra general Daniel Bradford Devore və həyat yoldaşı Helen Stewart Devore mülkü fotoşəkilə çəkmək üçün Johnstonu dəvət etdilər. Bu vaxta qədər Johnston artıq Astorlar və Vanderbiltlər kimi ailələr üçün işləyərək digər möhtəşəm Amerika mülklərini fotoşəkilə çəkmişdi.
Devore ailəsi üçün işləyərkən, Johnston Virciniyanın kənd yerlərində ətrafındakı görünüşcə diqqətdən kənarda qalan gündəlik memarlıqdan təsirləndi. John C. L. Andreassen Johnston haqqında yazdığı essedə izah edir ki, Chatham-ı fotoşəkilə çəkərkən o, belə bir qənaətə gəlmişdi: “Cənubdakı malikanələrin bəzi fotoqrafik sənədləri var idi, lakin sürətlə dağılan dəyirmanlar, daxmalar, kiçik dükanlar, meyxanalar, anbarlar, yardımçı tikililər, araba tövlələri, pambıq presləri, qarğıdalı anbarları, ət anbarları və tütün qurutma anbarları haqqında belə bir sənədləşmə yox idi.” Bunlar onun artıq işinin mövzusu etməyə məcbur hiss etdiyi bina növləri idi.
Virciniya Universitetinin Frances Benjamin Johnston Memarlıq Fotoqrafiyası kolleksiyası, gələcək nəsillərin görməsi və öyrənməsi üçün dəyişən tikili mənzərəsini sənədləşdirmək səylərinin nəticələrini göstərir.
1981-ci ildə memarlıq tarixçisi Dell Upton “Adi binalar: Amerika məişət memarlığı haqqında biblioqrafik esse” əsərində yazırdı ki, “[m]əişət memarlığının ilkin məlumatları binaların özləridir”, eyni zamanda qeyd edirdi ki, “az sayda məişət binası geniş şəkildə sənədləşdirilmişdir.” Johnston növbəti nəsildən sağ çıxmayacağını bildiyi binaları sənədləşdirmək üçün uzaqgörənliyə sahib idi. O, məişət memarlığının populyar və ya nüfuzlu bir tədqiqat mövzusu olmadığı bir dövrdə gündəlik həyatı qeydə alırdı. Bu gün evlər, ticarət mərkəzləri və ya ofis kompleksləri kimi gündəlik binaların öyrənilməsi adi haldır. Lakin bu binalara geniş elmi maraq 1970 və 1980-ci illərə qədər ortaya çıxmamışdı.
Johnston tikili mühitin sənədləşdirilməsinə ciddi yanaşırdı. Elizabeth M. Gushee, Johnstonun diqqətli və metodik yanaşmasını təsvir edir. O yazır ki, “[o]byektə çatdıqdan sonra Johnston müxtəlif baxış bucaqları və rakurslar üçün yeri araşdırardı. O, binanı tam doğru işıqda çəkmək üçün tez-tez çox parlaq günəşin və ya narahat edici fırtınaların keçməsini gözləyərdi. Yaxşı bir gündə Johnston bir tikilinin on beşə qədər yaxşı neqativini çəkə bilərdi, pis bir gündə isə heç birini.”
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
