Heç vaxt yazmayacağımı düşünmüş sözlər. Biz Tory partiyasına böyük bir minnətdarlıq borcumuzu borcluyuq. Bilirəm ki, biz 2016-cı və 2019-cu illərdə Konservativ Partiyanın rəhbərlik müsabiqələrində Theresa May və Boris Johnsonla başa çatdıq. İkisi də şok edici idi. Lakin ən azı Tory millət vəkili iki dəfə əmin oldular ki, Maykl Gove-nin gülləsindən qaçdıq. Ötən həftə Sky "The War Game" telekanalı yayımladı. Bu, yaşlı siyasətçilər və keçmiş yüksək vəzifəli dövlət qulluqçuları və hərbi qulluqçuları üçün reallıq şou idi. Bu planda Rusiyanın Şimali dənizdə İngilis hərbi gəmisi üzərində hücum planlaşdırdığı və Cobra təcili vəziyyət otağında yerləşən dörd epizodda toplanan aktyorların necə cavab verəcəyini düşünmələri lazım idi. Biz son kreditlərdə asılı qaldıq, amma nüvə apokalipsiyası ən ehtimallı nəticə kimi hiss olunurdu. Bunun üçün də "Govester"ə təşəkkürümüz var. Baş nazir rolunu oynayırdı və açıq danışmaq üçün, o, qəti şok oldu. İlk iki epizodda komada idi. Onun bacardığı tək şey sonuncu insanın ona dediyi şeyi təkrarlamaq və sonra asap deyə bağırmaq idi. Amma bu, son iki epizodda meydana gələn Gove-dən daha üstün idi. Böyük Britaniyanın müharibə maşınınınının çatışmazlığı və təzyiq təhlükələri barədə tez-tez xəbərdarlıq edilməsinə baxmayaraq, Mayki ən çox insanın öldürülməsini təmin edən seçimi seçməyə davam etdi. İki şəhərə bomba vura bilsəniz, niyə bir rus şəhərini bombalayırsınız? Oyun İngiltərənin böyük bir şəhərini məhv etməkdən bir neçə dəqiqə sonra nüvə başlıqları ilə bitdi. Lakin Gove yeganə məğlub deyildi. Baş nazir müavini vəzifəsini icra edən Nicola Sturgeon, yeni cihazlarla doldurulan mətbəxinin fərqlənmədiyini düşünməyən birindən gözlədiyiniz qədər ümidsiz idi. Televiziya qorxulu idi. Əsas məsələdə çox deyil. Həqiqətən də qorxulu olan şey, siyasətçilərimizin bizlərdən daha da çox xəbərsiz olduqlarını bilmək idi.
Pep Qvardiola gedəcəyini yaxşı vaxtlaşdırdı. Bəlkə də, o, nələrin baş verəcəyini bilirdi. Manchester City-nin ən yüksək səviyyəli rəhbərləri 114 maliyyə pozğunluğundan ittiham olunduqları üçün şikayət edərək və davam etdirəcəyini iddia edərək cavab veriblər. Şübhəsiz ki, ya ittihamlar aradan qaldırılacaq, ya da mümkün cəzaları azaldacaq. Mən buna qarşı bahis etmirdim. Şəhərin günahkar olduğu xəbərini eşitdiyimdə əsas reaksiyam sürpriz oldu. Mən onların günahsız olduğunu düşünmədim. Futbol azarkeşlərinin heç biri onların hüquqlarına görə hücum etmədiklərini düşünmədi. Amma Premyer Liqanın nəhayət bu barədə bir şey etməsi üçün bir yerə çatdığını düşünmədim. Ən erkən ittihamlar 17 il əvvəlki dövrə aiddir və sanki heç nə olmayacaqmış. Nələr baş verəcəkdir, hər kəs təxmin edir. Açıqca hər hansı bir cərimə daha az-çox mənasız olardı, çünki Şəhər sahiblərinin cüzdanları aşağıya düşmür. Adları çıxarmaq da mənasızdır. Kim illər əvvəl qazanan bir kubok üçün açıq üstə avtobusla səyahət edəcək? Müqavilə daha da nüanslıdır. Çünki hər şey nə ilə bitir? Spursla maliyyə cəhətdən saxtalaşmış sayısız matçın keçirilməsini ödədiyim üçün səyahət və bilet xərclərindən danışmamaq üçün mənəvi narahatlıq və narahatlıq üçün müraciət edə bilərəmmi? Yenə də, Etihadda ən yaxşı iki gecəni keçirdim. Spurs ilk dəfə Çempionlar Liqasında yer alanda və Çempionlar Liqasının 1/4 finalında qalib gələndə City-nin VAR tərəfindən qadağan edilmiş zərərli vaxt qolu sayəsində. Həmçinin 50 xal məzənnə azaldılması barədə danışılıb. Yəqin ki, Spursun arxasında qalmalarına kifayət etmir. Mövsümə cəmi beş oyun qalmış və artıq 13 xal geri qalmışıq.
Çox qəti hesablamalara görə hesab edirəm ki, həyatımın ən yaxşı hissəsini altı ayını partiya konfranslarında keçirmişəm. Bəli, sevdiyim işi etmək üçün şanslı adamam, amma bəzən konfrans mövsümündə bir az yorulmamaq çətin olur. Çantalardan kənarda yaşamaq və çox vaxt öz diqqətini çəkə bilən, nə isə tamaşaçıların diqqətini çəkə bilən siyasətçilərin bir sıra çıxışlarını dinləmək günləri çox uzun hiss edə bilər. Bu həftə Liverpul'a Labour konfransına gəldikdə də buna daha çox hazırlaşmışdım. Hər yerdə "Yaxşı ümid" şüarı olan pankartlar, kafelər və tiş-şirtlər görəndə ürəyim batdı. Məni ümidsizliyə sürükləməkdən daha çox insanların mənə yaxşı tərəfdən baxmağı əmr etməsindən daha çox zəmanət yoxdur. Vəziyyəti daha da pisləşdirmək üçün, mən kansler John Healey-yə dözməli oldum, dişləri ilə yalan danışmalı və "Mən optimistəm" deməli oldum. Heç kimə aldatmırsan, John. Ona açıq-aydın optimist olmağa söylədilər və "H" sözünü təxminən 20 dəfə buraxdılar. Amma hər dəfə nəfəs alırdı. Ümid elə bil ürəyinə bir dağdalanmışdı. Sonuna gəldikdə, bütün tamaşaçılar Dignitas-a imza atdılar. Amma sonra Andy Burnham. Bu əsrin ən güclü, emosional və oyun dəyişdirən lideri çıxışıdır. Mən sizə deyə bilmərəm ki, siyasətçi bir saat auditoriyanı əllərində saxlayaraq nə düşündüyünü, hiss etdiyini və nəyə inandiyini söyləmək nə qədər nadirdir. Yalnız Nigel Farage yaxınlaşır, baxmayaraq ki, onun təklif etdiyi yalnız qəzəb, narazılıq və bölünmədir. Burnham başqa bir şey təklif edirdi. Bütün bunlarla razılaşmamış ola bilərəm və əksəriyyəti heç vaxt baş verməyəcək, amma bu, sosial qayğı, AB ilə daha sıx əlaqələr və seçki islahatları dünyasında sosial tərəqqi dünyasında əksəriyyətin iştirak edə biləcəyi bir dünya idi. Sanki günəş çıxmışdı.
50 yaşım çatanda dostlarım mənə 50 yeni 40 olduğunu söyləyirdi. Bu demək olar ki, həqiqət idi. Atamın 50 yaşını xatırlayıram və mənə qədim görünürdü. 60 yaşım üçün həmin dostlar 60 yeni 50 olduğunu güvənirdilər. Bir az məzlumluq vardı ki, artıq dizimi dəyişdirmişdim, amma yenə də həftədə dörd dəfə idman zalına getdim və karyeram yaxşı vəziyyətdə idi. Növbəti həftə 70 yaşım olacaq. Heç kim 70 yeni 60 ola biləcəyini təklif etməyib. Yeddirmi dəqiq yaşlanıb. Bəziləri hətta 70 -nin yeni 80 olduğunu deyə bilərlər. İndi mən, şübhəsiz ki, həyatımın işinin sonuna çatmışam. Uşaqlarım hər ikisi 30 yaşlarında və onlar da
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
