Kulis.az Coşqun Xəliloğlunun "Hərdənbir Kürdəmirdən də ötə gərək adam" yazısını təqdim edir. Ələkbər Salahzadənin imzası ilə çoxdan tanış olsam da, onun doğulub boya-başa çatdığım Kürdəmirə həsr etdiyi şeiri tələbə olarkən oxumuşdum. Bu şeir mənim duyğularımı qəribə bir ovqat üstə kökləmişdi.
Əsərin ilk iki misrası yaddaşıma elə hopdu ki, illər keçsə də, həmin sətirləri heç zaman unuda bilmədim: Hərdənbir Kürdəmirdən də ötə gərək adam, Kürdəmir də gərək keçə hərdən adamdan... Bu şeiri oxuduqdan sonra şairə qarşı qəlbimə yaxın, doğma bir hiss yarandı və onu daha çox sevməyə başladım. Harada şeirlərinə rast gəlsəydim, sevə-sevə, böyük həvəslə oxuyurdum.
"Bir də gördün" şeiri isə insanı tamamilə fərqli düşüncələrə aparırdı: Bir də gördün uşaqdı adam, Bir də gördün babadı. Bir də gördün oğuldu adam, Bir də gördün atadı. Bir də gördün yox oldu adam, Bir də gördün fotodu.
Bir də gördün oddu adam, Bir də gördün ot oldu. Bir də gördün adamdı adam, Bir də gördün ad oldu. 2003-cü ildə, heç zaman məndən xeyirxahlığını əsirgəməyən “Şirvannəşr”in direktoru, eyni zamanda “Cik-Cik” qəzetinin baş redaktoru, yazıçı Qəşəm İsabəyli hekayələrimi oxuyub bəyəndiyini bildirdi. Mənə yazılarımı “Ulduz” jurnalına təqdim etməyi məsləhət gördü: “Ələkbər Salahzadə obyektiv insandır, xoşuna gəlsə, dərc edəcək.
Mən də ona deyərəm”, – əlavə etdi. Bir neçə gün sonra “Ulduz” jurnalının redaksiyasına getdim. Ələkbər müəllim məni kabinetində xoş təbəssümlə qarşıladı.
Qəşəm müəllimin salamını yetirdim. Köhnə tanışlar kimi mənimlə səmimi söhbət etməyə başladı. Kürdəmirin Mollakənd kəndindən olduğumu biləndə maraqla soruşdu: – Xəlil İbrahimovu tanıyırsan?
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
