Bazar günü səhərdir və Royal Albert Hall qaranlıqlaşır və səhnə birdən-birə arxada işıqlandırılır. Mərkəzində karismatik bir şəxsiyyət səslə danışır. Demək olar ki, yemin edərsən ki, bir amerikalı meqa kilsəsinə girmişsən. Lakin mütəxəssis klarnetist-direktor Martin Fröst tərəfindən təbliğ olunan müjdə daha qədim və daha qədimdir: rəqs. O, təkcə musiqi deyil, həyatın özü üçün daha əsas olan şey ola biləcəyini iddia edir. Və vahşiyə dinamik İsveç Chamber Orchestrası ona öz mövqeyini həll etməyə kömək edərkən, razılaşmamaq çətindir.
Vagner məşhur şəkildə Beethoven'in Yeddinci Simfoniyasını rəqsin apotheosis elan etdi və SCO'nun DNA layihəsi (Dance Now Always) təsvirini simfoninin ritmik mahiyyətinə qədər sürtən bir konsertə çevirir, bu hüceyrələri və pulsları tutaraq qəlb döyüntüsünü və onları qulaqları yumaran, vaxt ətirən bir ardıcıllığa çevirir ki, öz musiqi soydaşlığının mərkəzindəki işi dayandırır keçmiş və gələcək.
Beləliklə, simfoniyanın intervaldan sonra tək qalması ilə yanaşı, biz ona Bach və Rameau, müasir bəstəkarlar Jacob Mühlrad, Shai Wosner və həm Fröst və qardaşı Göran tərəfindən davamlı olaraq inkişaf edən şərh və dialoqa daxil olan ilk yarıda yanaşırıq.
Frösts solo Cradle Song'un çevik arabeskləri (kimsə də alətini o qədər çox fərqli səslə mahnıya çevirmir) Mühlrads Helix -ə xüsusi olaraq sifariş edilmiş bir girişdir ki, ana qızı Anna Garde alətini kənara qoyduğunu və rəqqasını çevirdiyini tələb edir. Bir saniyəlik dalğalanma ilə Hans Ek tərəfindən Rameau'nun Dardanus-dan bir Gigue-nin gəlişini qaçırırsınız. Barok əsərlərinin kənarlarını yeniyə bürüyürük.
Lakin proqramın əsl sınağı simfoniyanın özü idi. Vivace'in sədaqətli bir performans çıxardığından əvvəl, suspense açılışdan irresistibilən qurulub. ŞKB səsin gümüş rəngli olması sürətli bir memarlıq hekayəsini, gözəl meşə küləyi sololarını yeganə süsləməsini göstərdi. Fröst, əsərin kəskin köşələrini və fasilələrini aşkar etmək üçün konsertləri çıxardı.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
