Bir il əvvəl, bu gün, Jane Goodall Los-Ancelesdə öldükdə, dünya bir simgəsini itirmişdi. Ən yaxın dostlarımdan birini itirdim. Həm bu anı, həm də onu necə qeyd etməliyik, düşünürkən onun səsinin bizi həmişə olduğu kimi, gələcəkə, illərlə insanları hazırlayaraq, ən əsası da, onu izləməyə ilham verdiyi gənclərə qarşı diqqətlə baxmağa çağırdığını eşitdim.
Bir neçə il əvvəl Jane ilə birlikdə Nyu-Yorkda səfərlərində təkcə bir axşam yeməyi yedikdə, o, ötən axşam çıxışından bir hadisə haqqında gülməli bir şəkildə danışdı. O, çox böyük bir qədim teatrı öz tarixini və ümidlərini paylaşmasını dinləmək istəyən insanlarla doldurmuşdu. Onun çıxışından sonra iki uzun sıra həvəsli sualçı keçidləri doldurdu. Bir gənc qız ağladı, "Ax, həkim. Goodall, sən çox gözəlsən! Çox şey etdiyin! Növbəti böyük layihəniz nədir?
Jane'nin cavabı aydın, sürətli və sadə idi: "Növbəti böyük layihəm? Ölüm!
Bütün ev nəfəs aldı. Sonra sakitlik oldu. Jane yavaşca davam etdi: "Axı aydın olaq. 80 yaşımdan yuxarıyam. Mən ildə 300 gündən çox səyahət edirəm. Əlbəttə ki, hələ də etmək istədiyim çox şey var, amma heç kim əbədi yaşamaq istəmir. Bir nöqtədə ölüm növbəti addım olur. Və həmişə növbəti macəra üçün səbirsizliklə gözləyən biri kimi, mən həqiqətən bu barədə maraqlanıram.
Ertəsi gecə mən Jane ilə Manhattandakı oteldə nahar edəndə, bir şüşə şotç və vegetarian kari gətirdim. İkimiz də çox sevdiyimiz birləşmədi. O da bu mübadiləni təsvir etdi. Mən onun gözlənilməz bir yumruğundan içkini demək olar ki, boğdum.
O, pisliklə başını yumurdu. Amma onun gülüşünün altında başqa bir şey hiss etdim. Onu gördüm ki, artıq işlərini davam etdirmək üçün burada olmayacağı bir dövr üçün dünyanı hazırlayır. O, irsini formalaşdırırdı, irəli getməyə diqqət yetirirdi.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
