Həmişə düşünmüşəm ki, sən bir ölkə haqqında keçmişdə getməyi öyrəndiklərindən danışa bilərsən. Yol boyu bir yerdə, küçələrimizdə kobud yatan insanları görməyə öyrəşmişik. Qapıların ağzında yatıb, stansiyaların kənarında oturan, canlarını sırt çantalarında və kürəklərində yataq çantalarında daşıyan insanları görürük.
Düşünürəm ki, insanların çoxu eyni reaksiya verir: bu düzgün deyil; burada baş verməməlidir. Ancaq biz onunla o qədər uzun müddət yaşadıq ki, əvvəllər bizi şoka salan bir şey indi mənzərənin bir hissəsi kimi hiss olunur. Bu ictimaiyyətdə deyil.
Siyasətçi kimi bizdən asılıdır. Onilliklər ərzində Westminster kobud yuxuya həll etməkdənsə, addım atmaq üçün bir problem kimi yanaşır. Bu, 1980-ci illərdə qüvvədə olan və qənaət dövründə tam gücü ilə geri qayıdan bir fəlsəfədir: kobud yuxunun hökumətin sona çatdırmaq öhdəliyi olan bir şeydən daha çox həyatın bir həqiqəti olduğu fikri.
Mən bunu heç vaxt qəbul etməmişəm. Böyük Britaniya dünyanın beşinci ən böyük iqtisadiyyatıdır. Biz NHS qurduq, həyat qurtaran peyvəndlər hazırladıq və dünya şəbəkəsini icad etdik.
Bəs öz adamlarımızı küçələrdən çıxarmaq nədənsə bizdən kənardadır? Bir dəqiqə belə inanmıram. Biz bunu pandemiya zamanı etdik.
Biz insanları soyuqdan çıxardıq, çünki ölkə olaraq bunu etmək qərarına gəldik. Buna görə də baş nazir olanda elan etdiyim ilk şey, kobud yuxuya son qoymaq öhdəliyi idi. Onu idarə etmək üçün deyil, azaltmaq üçün deyil - bitirmək üçün.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
