Li Jin Hao düşünür ki, bir an var ki, bu başa çatır və bu da başlayır. Li şousunun bu və digər arasındakı gərginliyi izləyir. Keçmişin özün bildiyi "Miss Nostalgiya" ilə indiki həyatın zəruriliyindən fərqli olaraq, bu və digər arasında olan gərginliyi. Nənəsinin dizində öyrənilən bir gün və ay mifindən başlayaraq, Edinburq komediya mükafatına namizəd olan Li şouu indiki Londonda bir gün və Şərqi Asiyada böyüdüyü xatirələr arasında bir gün arasında dəyişir və uzun müddət keçən bir romantikanı tamamilə silkələyə bilməz.
Şouyu fərqləndirən şey Li-nin təcrübələrini danışdığı düşüncəli mənzildir və zarafat yazmasının keyfiyyəti və ardıcıllığıdır. Bu 2024-cü ildəki debütindən bir sıçrayışdır. Bu da talantı göstərdi, lakin təqdimatında qoyunçuluq idi. Burada yeganə qisaslı şey Lis şousunu açan qarışıq heyvandarlıq qələmidir. Bu da səhnədəki elementini göstərən bir ifaçının özünü tərifləyir.
Əgər hədiyyə belə yaxşı bir vəziyyətdədirsə, bəs nostalgiya nə üçün? Bu sual sizi əvvəlcə narahat etməyəcək, çünki biz ev sahibi Londondakı mənzildən aşağı bir yerə doğru gedərkən, ictimai nəqliyyatda (duruşma düyməsini basarkən: I am tickling the bus!) sonra kinoya gedərkən. Səfər sayısız parlaq rutin və anlayışlar vasitəsilə keçib: hərflərin və rəqəmlərin necə fərqli davranması; rimi ilə səbəb; necə olur ki, iki insan bir-birinə bakirliklərini verdikdə, heç bir şey qalmır? Sonra Çin uşaqlığı və Sinqapur gənclərinə qayıdacağıq, Li daha canlı rəngdə yaşadıqları bir həyat xatirələri ilə dalğalanır.
Ancaq Lotdan Orfeya qədərki miflər bizə xatırladır ki, geriyə baxmaq təhlükəli bir iş ola bilər. Li'nin şousunun sonunda keçmişini arxasına qoymaq ehtiyacından ibarətdir. Son anlarında çox ifadə edən bir mövzu. İhtiyac yoxdur: biz əvvəlki şeylərdən çox şey toplaya bilərik, eyni zamanda, şəkildən sonra zarafatdan sonra incə aperçu oynayan dil və müşahidə ixtiralarında şərəfləyirik. Bu, gördüyüm şou idi. Bu Li'nin anıdır.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
