2014-cü ilin sentyabrında Emma Sulkowicz universitetin kampusunda 23 kq çəkisi olan mavi matrası daşımağa başladı. Matras Nyu-York Columbia Universitetinin dorm otaqlarında istifadə etdiyi matraslara bənzəyirdi. Sulkowicz iki il əvvəl bir tələbə tərəfindən zorlanıldığını söylədi. Onun performans / dözüm sənəti onun vizual sənət yüksək dissertasiyasını təşkil etdi, onun iddia edilən hücumçusuna qarşı cinayət ittihamlarının olmamasına və universitetdə davamlı iştirakına diqqət çəkdi. O, onu kampusun hər yerindən keçirdiyi kimi, başqaları onun yükünü çəkməyə kömək edə bilərdi. Bir çoxları bunu edirdi. O, məqaləyə cavablarını gündəliyinə yazmışdı.
O vaxt yazıçı Jessica Valentiyə dedi ki, yastığı götürə bilərdim. Amma istəyirəm ki, insanlar məktəb rəhbərliyi tərəfindən görməməzlikdən keçirilməsi və polis tərəfindən təhdid edilməsi insanın nə qədər ağır olduğunu görsünlər. Sulkowicz, iddia etdiyi hücumçu Kolumbiyada qalsa, matrası daşıyacağını söylədi. Və nəticədə onu məzunlığa qədər daşıdı. Orada digər qadınların köməyi ilə səhnəyə çıxdı. Universitetin prezidenti onun əlini çəkməkdən imtina etdi və onun əvəzinə ondan uzaqlaşdı.
Matras performansının (Bu çəkini daşı) görüntüləri 2014-cü ildə #MeToo üçün momentum artdıqca viral oldu. İndi bu performans yenidən viral oldu. Bu da universitetdə zorakılıq ittihamına görə ictimaiyyətin qəzəbinə cavab olaraq. Jane Doe (ABŞ-da anonimlik məqsədilə istifadə olunan qadın pseudonim) Nyu-Yorkda Cornell Universitetini və yeddi kişini ittiham edir.
Sülkowicz performans fəaliyyəti ilə zorakılıq, cinsi zorakılıq və ailə zorakılığı ilə əlaqədar incəsənət yaratmış qadınların uzun bir sıralarına qoşuldu. Çox nadir hallarda araşdırılsa da, geniş bir reaksiya çeşidini əhatə edən radikal bir kanon təşkil edir. Paula Rego'nun 2008-9-cu illərdəki "Oratorio" əsərində cinsi zorakılıq səhnələri olan üçlü bir qurbangah parçası kimi işlənmişdir. Yoko Ono, 1964-cü ildə Cut Piece, bir tamaşaçı üzvlərini diz çökəndə, hərəkətsiz olduğu üçün paltarı ilə geyimlərini çıxarmağa dəvət etdi. Jenny Holzer 1994-cü ildə keçmiş Yugoslaviyada zorakılıq haqqında quruluşunda insan sümüklərindən istifadə etdi. Nan Goldin "Sexual Dependency" adlı kitabında zorakılı əlaqəni sənədləşdirdi. Kara Walker isə Amerika cənubunda ağ kişilərin gücünün qəddar irsini araşdıran kağız silhuetləri hazırladı.
Əslində, bu ən azı 17-ci əsrə qədər uzanan bir kanondur. Onun zorakılıq edənləri ilə məhkəmə zamanı zorakılıq və sonralar işgəncə edilməsi Artemisia Gentileschi, şübhəsiz ki, onun Judith Holofernesin öldürülməsi (1612-13) qəlbində qəzəbinə səbəb oldu. Onun ilk məlum əsərləri olan Susanna və yaşlılar 1610-cu ildə 17 yaşında çəkilmişdir.
Bu bilik bir çoxumuz daşıyırıq, buna görə cinsi və cinsi zorakılığın qadın sənətkarların dəfələrlə geri qayıtdığı bir mövzu olması təəccüblü deyil. Frida Kahlo'nun kult və kommersiyalaşdırılmasını araşdıran hazırkı Tate Modern nümayişi Kahlo'nun ən qabaqcıl əsərlərinin heç vaxt coaster və çantalara çıxmayacağını əks etdirmək üçün uyğun bir an təqdim edir. Bir neçə kiçik nips, 1935-ci ildən, qanla təpələnmiş bir yataqda bıçaqlanmış, çılpaq bir qadının bədənini göstərir. Əsər Kahlo'nun qəzetdə oxuduğu bir hekayədən ilham aldı. Orada həyat yoldaşına qətlə yetirən bir adam hərəkətlərini belə ifadə edərək rədd etdi:
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
