Polun çarmıxın həyat ölçüsündə bir versiyasını daşıyaraq çəmənlikdə gəzdiyi bir fotoşəkil var. Görünür, kifayət qədər ağırdır, taxtadan düzəldilib. Onun çiyinlərinə söykəndiyini görmək olar.
İndi mən çarpayıda yatıram. Komodumun üstündə zürafələr var və istirahət edərkən mənə baxan ikonalar mövcuddur.
Bu, bir-birinə aid olmamalı olan şeylərin və obyektlərin təsadüfüdür. Uzağı yaxınlaşdırmaq, yox olanı indiki məkanımıza çağırmaq arzusudur.
Günlər payıza doğru qaçır və mənim melanxoliyam, bu ayrılıq və ölüm düşüncələri çökür.
O, özü təmkinlidir, özü ilə indi yerini tapmış digər bütün şeylər arasında heç bir fərq qoyulmayan bir prosesdə iştirak edir.
Yığılan dil qırıntılarıdır. Bu, özünü məhv etmək üçün ilkin şərtdir.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
