Səhər ərimin insult keçirdiyini bildim, Los-Ancelesdə bir otel otağında idim. Səhər saat 6 idi və mən şəhərdən kənarda olanda həmişə etdiyim kimi Alana zəng etdim. Harada olsam da, günlərimiz məşğul olmadan onun səsini eşitməyi xoşlayırdım.
Mən orada Dəmir İradə üçün audiokitabı, şəfa, dözümlülük və çətinliklərdən sonra həyatı yenidən qurmaq haqqında kitabım yazırdım. Çətin şeylərdən sağ çıxmağın nə demək olduğunu düşünərək illər keçirdim. Mən bu barədə yazmışdım, danışmışdım və onun ətrafında mesaj qurmuşdum.
Onun səsi zəif, çaşqın, düz deyildi. Onun nə dediyini anlamağa çalışdım. Sonra bir söz eşitdim: “təcili yardım”. Mən ona dedim: “Narahat olma.
911-ə zəng edəcəm." Los-Ancelesdən dispetçerə izah etdim ki, ərim Viskonsin ştatında evdə təkdir və köməyə ehtiyacı var. Bir dəqiqə ərzində məni təcili yardım xidmətinə evə göndərdilər. Evə getsə də içəri girə bilməyən qonşuya da zəng etdim.
Ailə otağımızın pəncərəsindən baxaraq, Alanı yerdə uzandığını gördüyünü söylədi. Qadın stəkanı döyəndə başını qaldırıb yellədi. Feldşerlər sonda zorla qapımızdan keçməli oldular.
Mən yüzlərlə mil uzaqda idim. Yadımdadır, evə ilk uçuşu sifariş etdim və olduğum yerlə olmam lazım olan yer arasındakı dəhşətli məsafəni hiss etdim. Həmin gecə Viskonsinə çatanda Alan xəstəxanada idi.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
