Yeddi yaşımdaykən, bir sinif yoldaşımla həssaslıq edirdim. O məndən uzun olan yeganə qız idi və heç vaxt unutmamaq imkan vermədi. Ona rəngli dırnaq boyaları geyinməyə icazə verilirdi və parlaq Lelli Kelly ayaqqabıları vardı, mən isə qısa, düz dırnaqlarım vardı və klassik qara Clarks ilə razılaşmalı idim. Onun razılığını arzulayırdım.
Həmin bahar iPhone aldı və sonra bir müddət məni qovdu. Saatlarla ağladım, amma çaşqın deyildim. Mən başa düşdüm və hətta hörmət etdim. Niyə məni öz aurası ilə bəxş etsin? Şanslı idim ki, o, məni masasına oturmağa buraxdı. Hətta bu, məni hələ də çoxlu nahar gətirdiyim üçün təhqir etmək üçün belə olsa da. O, ən yaxşı dostumdu. Bir gün onun olacağıma ümid edirdim.
Neyrodivergent böyüyəndə kiminsə məni güldürdüklərini anlamaq üçün çətinlik çəkirdim. Mən də hər kəs kimi zorakılığa qarşı eyni iclaslarda iştirak etmişdim, amma bunun nəyə bənzədiyini başa düşə bilmədim. Hər gün məktəbdən qayıdanda əsəbiləşmiş idim, axmaq, çirkin Clarks ayaqqabılarımı atardım və kiçik bacımla sofaya düşüb "Mənim kiçik ponyum: Dostluq sehrdir" filmi izləyirdim.
Mən o cizgi üçün yaşayırdım. Sevdiyim hər şey vardı: danışan canlılar, parlaq rənglər, yığıcı mahnılar və valideynlərimdən xahiş etdiyim çoxlu marka kuklaları, geyim və mətbuat malları. Amma məni ən çox maraqlandıran şey Harmoniyanın Elementləri idi. Man Six ponilərinin hər biri onu yaxşı bir dost edən bir Element təmsil edirdi: dürüstlük, mehribanlıq, gülüş, cömürlük, sadiqlik və sehr.
Əsaslıqları dostlarıma təyin etməyə başladım, başımda oynadığım bir oyun. Bir dost mütləq mehribanlıq idi. Bu da dürüstlük idi. Qardaşım o qədər gülməli idi ki, yalnız gülə bilərdi. Dostlarımı bir-bir araşdırdım, hansı keyfiyyətin onları ən yaxşı şəkildə təmsil etdiyini öyrənməyə çalışdım.
Sonra ona çatdım. Heç bir şey düşünə bilmədim. Mən yenidən siyahıya baxdım. Dürüstlük? - Yox, yox. - Yaxşılıq? - Yox, yox. Cömürlülik? Əslində yox. Sadəlik? Əlbəttə ki, yox. Gülmək? Yalnız o güldüyündə yox.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
