Sentyabrda. 6, "Rezolutions" adlı Google-da bir araşdırma yerləşdirdim, Santa Monikanın, Kaliforniya, üç ay yaşadığım və sonda ötən ilin dekabrında yenidən düşdüyüm sober ev. Bir müddət bu məsələdə oturmuşdum, tənqidlərim çox emosional görünəcəyindən qorxurdum. On dörd gün sonra, Cindi Krawford və Rande Gerberin oğlu Presli Gerber orada öldü. Polis həddindən artıq dozanı güman edir, lakin Los-Anceles şəhəri üzrə tibbi müayinəçi ölüm səbəbini toksikoloji araşdırma aparılmasını gözləmək üçün təxirə salıb.
Mən Los-Ancelesdə yaşayan 49 yaşlı ağ qadınam ki, COVID-19 pandemiyası dövrünə qədər 18 ildən çoxdur ki, ayıq və nisbətən xoşbəxt idim. Hormonlarım və yuxum azaldı, yuxu dərmanları və benzodiazepinlərə aldandım. Amma heç biri uzun müddət işləmədi, çünki mən buna asılı oldum. 2025-ci ilin fevralında ayıq olmaq üçün reabilitasiya mərasiminə getdim. Proqramdan çıxanda, bu dəfə benzos olmadan real dünyaya qayıtdığım üçün struktur və dəstək lazım idi. Və mən belə "Qərarlar Yaşayış"a gəldim. Bu, bir qovulma mərkəzi deyildi, ancaq bir dəstəkli yaşayış evi idi. İstənilən vaxt gəzə və gedə bildim, əgər saat 10-da təcili saatlara qədər qayıdımsa. Sağalmaqdan əvvəl özümə qarşı qorunmaq lazım idi, amma bu yer məni qorumazdı.
Ev çox gözəl idi. Öz üvim var idi, hamam da 17 min dollar idi. Valideynlərim Santa Monikanın mənzil kirasını da ödəyirdi. İndi başa düşürəm ki, Gerberlər kimi ailələr də övladlarını sağ saxlamaq üçün əllərindən gələni edirlər. Əksəriyyəti erkən sağalıb, terapevt olmaq istəyən işçilər, xoşuma gələn vahşi tutulan salmon, yapon tatlı kartof, qlutensiz çip və miso paltarları aldığımdan əmin oldular. Onlar mehriban idilər. Amma onlar mənim kimi bir asılı üçün çox rahat idi.
Müxtəlif antidepressiv və yuxu vasitələri olan tibbi qutum bir kabinetdə kilidli idi. Mənimlə qutuda istədiyim hər hansı bir tablet arasında tək insan, əlavələrdən dərmanlara qədər klinik təlimə sahib deyildi. Bütün gecə onunla məşğul ola bilərəm. Yuxu problemləri mənim işim idi, buna görə də səhər saat 2-də ayaqlarımla merdivenlərdən aşağı düşüb, qutumu istəyərdim. Kimsə kabinetini açıb onu verirdi. Heç kim niyə soruşmadı. Bir reseptdən əlavə sakitləşdirici, bir neçə melatonin, bir L-teanin ləzzətini. Gecədə bir dəfə. Bəzən iki dəfə.
Mən bir psixiatrdan bir reseptli yuxu dərmanı gətirdim və heç kim onun mənşəyinə şübhə etmədi. Resolutions psixiatrı Kaliforniya CURES verilənlər bazasında nəzarət olunan maddələrimi araşdırıb ki, bir neçə kliklə mənim hansı təyinatımı aldığımı (və kim tərəfindən) görsün. O, yoxdu. Nəhayət, mənə ən yüksək tövsiyə olunan iki əlavə yuxu dərmanını təyin etdi. Ona başqa reseptə qəbul etdiyimi demədim, amma asanlıqla yoxlaya bilərdi. Dərmanlar məni o qədər darıxdı ki, bir gecə başımı qapıya elə vurdum ki, qan çəkdim. Ev rəhbərinə pis yan təsirlər yaşadığımı bildirəndə o mənə dedi: "Sən qəbul etməsəydin, qəbul etməyəcəksən. Bu vaxtlar, bacım, hər şey pisləşdikcə daha çox danışdığım, valideynlərimi zəng edərək dedi ki, "Biz onu itiririk. Onu oradan çıxarmalıyıq".
Kameralar və hər gecə tibbi yoxlamalar var idi. Qəbul sayım azalıb, amma heç kim bir söz demədi. Həftədə dörd gün terapiya, həyat məşqçisi, akupunktura, yaradıcı yazı və proses qrupları daxil olan Resolutions intensiv ambulatoriya proqramına qatıldım. Orada iki terapevtimə dərmanlarımı sui-istifadə etdiyimi dedim. Məni bildirmək əvəzinə, onlar administrasiyaya bir söz deməməyə söz verdilər.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
