Mən illərdir kiminsə həyat yoldaşı, kiminsə anası, bir ailəyə qayğı göstərən və başqalarının həyatına dair qərar qəbul edən qadın idim. Əlbəttə ki, öz adım var idi. Barbara. Ancaq bir yerdə yol boyu, hər kəslə münasibətlərimdən məni daha asan tanıdı. Tam kimliyimi itirdim.
Mən bu modelin hər yerdə olduğunu görürəm. Kişilər arvadlarını "xanim" deyərək təqdim edirlər və mən həmişə "onun adı nədir?" deyə soruşmaq istəyirəm. Kiminsə arvadı olmadan əvvəl həyatı olub və indi də belədir.
Bu, on illər ərzində özlərini ətrafındakı hər kəs üçün əvəzolunmaz edən analar, qızlar və qadınlar üçün də baş verir. Başqalarını daşımaqda o qədər yaxşılaşırıq ki, özümüzü daşımaq necə hiss etdiyimizi unuduruq.
Bilirəm, çünki bunu mən etdim. Karyeramdan imtina etdim. Müstəqilliyimdən bir hissədən imtina etdim. Evlilik əbədi olduğuna inanarkən və sevgi bəzən qurban tələb etdiyinə inanarkən özümü parçalara verdim. Düşünürdüm ki, həyatımı başqa bir insanın yanında düzəltmək münasibətlərin işləməsinin bir hissəsidir.
Geriyə baxanda, daha çox qadının daha əvvəl başa düşməsini istədiyim bir şeyi başa düşürəm: sevilmək üçün həyatda hiss etdiyiniz şeylərə heç vaxt təslim olmayın.
Boşanmam məni bu reallıqla üzləşməyə məcbur etdi. Mən dərhal başqa bir adamı axtarıb, onu qorumağa, maliyyə təhlükəsizliyinə və ya özümü istəyən hissəsinə sahib ola bilərdim. Bunun əvəzinə daha çox narahatlıq doğuran bir sual verməli oldum: Özüm üçün nə qururam?
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
