Anam həmişə ən yaxşı dostumdu. Uğur və ya məyusluq paylaşmaq üçün və ya sadəcə söhbət etmək və onun necə olduğunu görmək üçün ilk zəng etdiyim kişi idi. O, mənim arxamı saxlayırdı. Həmişə.
Yaşlılaşdıqca, onun da mənim olmasını istədim. O və atam mənə sağlamlıq imkanları çatışmazlıqdan və tibbi müdaxiləyə ehtiyac duymaları üçün bəzi əsas arzuları söylədilər, amma çox tez həyatın planlaya biləcəyimizdən daha çirkin olduğunu öyrəndim.
Oğlumu ilk lisey dansından götürəndə telefonum zəng etdi. Anam bu məqam haqqında bir məlumat gözləyirdi. Bu, mənim üçün də, onun üçün də çox narahat idi. Həqiqi bir böhran yox idi; valideynlərin uşaqlarının gözündə axmaqlaşdığı bu yeniyetmə illərinin başlanğıcı idi. Bu böyük gecəni planlaşdırmaq üçün hər şey mübarizə idi. Anamın necə olduğunu öyrənmək üçün zəng etdiyini düşündüm.
Salam, anam, dedim. Amma o deyildi. "Şirin, ananın acil yardım mərkəzinə gedəcəyi" ərim qorxmuş bir səslə açıqlamasında dedi. Xəstəxanaya tələsdim.
Sonrakı səkkiz gün həyatımın boş-zaman tərkibində bir parçalanma oldu. Anamın ən pis əməliyyatı olmuşdur. Kardiyotoraziyalı cərrahının sözlərinə görə, o, isti və mehriban bir adam idi. Onun aorta, ürəyindən çıxan böyük arteriyası, qırılıb. Sanki həddindən artıq şişmiş balon kimi.
O, dedi ki, o, möcüzəvi şəkildə 7 saatlıq işdən sağ qaldı, lakin bu, onun bədənini əvvəlkindən daha çox döyüb. Karotid arteriyası partlayıb və əməliyyat zamanı ürək tutması və insult keçirib.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
