Mən Manhettenin mərkəzində bir otel dəstində divanda oturmuşam. Qəhvə stolumun üstündə kumirlərimdən biri ilə müsahibəmi sənədləşdirməyə hazır iki maqnitofon var. Fransız qapıları arxasından kiminsə fit çaldığını eşidirəm.
Bu, sadəcə fitini eşitdiyim hər hansı bir insan deyil. Bu Dolly Partondur və o, “9-dan 5-ə” fit çalır. Oradadır - Dolly Parton. O, çəhrayı kaşmir sviter və çəhrayı tüvit mini ətək geyinib.
Dabanları saçları kimi hündürdür. Ayağa qalxıb əlimi uzadıram. Ancaq Parton, görünür, əl sıxan qız deyil.
Ayrılanda kiçik bir nəfəs verdim. Parton mənə baxır və gülümsəyərək əsəbləşəcək bir şeyin olmadığını bildirir. Mən gülümsədim və divanda oturduq, yan-yana oturub növbəti bir saat söhbət etdik.
Mən Partondan US Weekly üçün onun 37-ci studiya albomunun və onun üç blugrass albomunun ikincisi olan “Little Sparrow”un təqdimatı üçün müsahibə almaq üçün orada idim. Bu, növbəti bir neçə onillikdə Partonla keçirdiyim çoxsaylı müsahibələrdən birincisi olardı. Partona olan sevgim 20 yaşım olanda başladı. Ölkə musiqisi uşaqlığımın bir hissəsi deyildi.
Mən 70-80-ci illərdə Nyu-Yorkun Queens şəhərində böyümüşəm. Ölkə musiqisi heç bir fikir deyildi. Lakin 1996-cı ildə Parton Cat Stevensin "Sülh Qatarı" filminin üz qabığını buraxdı. Gey klublarda mahnının remiksləri ilə rəqs etdikdən sonra Partonun bütün musiqilərini dinləməyə başladım.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
