Bu, adi bir şənbə axşamı idi. Maşınıma minərkən, başıma işlər gəlirdi, əlimdə bir iş siyahısı vardı. Qonaqlarımdan biri də mənzərə baxımçısına pul ödəmək idi. Pul məktubumun çatmadığını anladıqda, onu itirmişəmdən əmin idim. Mən maşınımdan atlayıb baxmağa başladım, çox tez hərəkət etdim və düşünmədim.
Sonra baş verən qəza qəzası idi. Sürüşmədən maşınıma maşın qoyub getdim və getdiyim kimi o, sürüşməyə başladı. Mən reaksiya verə bilmədən əvvəl ayağımı bir təkər keçirib.
Təcili əməliyyatdan sonra ayaqbiləmi birləşdirmək üçün iki taxta və səkkiz şüşə alındı. Düşünürdüm ki, bundan sonra nə olacağını bilirəm: uzun bir bərpa və fiziki terapiya. Yanılmışam.
Ortopedik cərrahiyyəçim sağalma otağında mənə bir həkimlə birlikdə ayağımın əlinə şrauflar qoymaqda çətinlik çəkdiyini izah etdi. Prosedur zamanı gözlənilməz bir şeyə diqqət yetirdi: sümüklərim şoka salmış bir şəkildə yumşaq, demək olar ki, boş idi. Çıxışları sərtləşdirmək, bir quru divarı qazmaq kimi idi və heç bir çimərlik tapmırdı.
Əvvəlcə yumşaq sümüklərim osteoporoza aid olduğunu düşünürdüm.
Qəmlərimin qeyri-adi dərəcədə yumşaq olduğunu bilmək məni tamamilə təəccübləndirdi. Qolumdakı qırılma ağırlığı səbəbindən artıq gecələmək məcburiyyətində idim, amma yaşım və sümüklərimin vəziyyəti bir neçə gün daha xəstəxanada qalmağıma səbəb oldu. Günlər bir-birinə qarışdı, bir-birinə qarşı bir az vaxt keçirdi, suallar və prosedurlar. Hər dəfə bir məqamı öyrənməyə çalışsam, diqqətimi başqa bir şey tələb edirdi.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
